Na mapach:
|
|||
1. Bałuty 2. Widzew 3. Śródmieście 4. Polesie 5. Górna |
|||
| Status | delegatura Urzędu Miasta | ||
| Założono | 1960 | ||
| Dyrektor delegatury | Wiesława Twardowska | ||
| Powierzchnia | 71,9 km² | ||
| Ludność (2007) • liczba ludności • gęstość |
178 tys. 2476 os./km² |
||
|
– |
|||
| Strona internetowa | |||
Górna - niegdyś dzielnica miasta Łodzi (do 31 grudnia 1992 r.), obecnie obszar podległy delegaturze Urzędu Miasta Łodzi Łódź-Górna, obejmująca jego południową część, licząca 71,9 km², zamieszkana przez ok. 178 tys. osób na 760 tys. w całej Łodzi[1].
Formalnie od 1992 nie istnieje, od tego roku nazwę Łódź-Górna nosi jedynie delegatura Urzędu Miasta Łodzi. Utworzona w 1960 roku południowa dzielnica miasta (dotąd obszar Chojen i Rudy lub Południe) została nazwana od głównego rynku dzielnicy zwanego niegdyś Rynkiem Górnym (obecnie Plac Reymonta).
Spis treści |
Niektóre nazwy dzisiejszych osiedli Górnej takie jak: Komorzniki (obecnie Komorniki), Dąbrowa wymieniane są już w piśmie z 1332 roku[2].
Na początku XV wieku, kiedy Łódź przekształcała się w miasto, wokół niej znajdowały się wsie. Od końca XIV wieku (1398 roku) swoją historię wiodą m.in. Ruda Chocianowicka (Pabianicka) i Chachuła Młyn. Wieś Rokicie położona w dolinie Jasienia swoją historię rozpoczyna w 1411 roku. Nad rzeką z czasem powstało 28 gospodarstw i duży młyn. Pierwsze wzmianki o Chojnach Dużych i Chojnach Małych pochodzą z 1469 roku, kiedy to obie wsie miały wejść do parafii rzgowskiej[3].
W 1793 roku Feliks Górski, właściciel Chojen, założył w północnej ich części osadę Dąbrowa, zasiedloną głównie przez osadników pochodzenia niemieckiego. Jej granicę zachodnią stanowiło Rokicie, a północną na dużym odcinku rzeka Dąbrówka (biegła nieco na południe od DH Uniwersal), rozdzielająca dominium chojeńskie od łódzkich dóbr biskupstwa włocławskiego, przejętych w 1793 roku na własność skarbu pruskiego. Na początku XIX wieku wytyczono tam drogę do Wiskitna, która później otrzymała nazwę ulica Rzgowskiej i prowadziła od Górnego Rynku w Łodzi (obecnie Plac Reymonta). Ważne miejsce w strukturze osady Dąbrowa zajmowała droga polna biegnąca na linii wschód – zachód. Na jej bazie powstała później ulica gen. Jarosława Dąbrowskiego[4].
Dzielnica administracyjna Górna została powołana z dniem 1 stycznia 1960 jako jedna z 5 ówcześnie ustanowionych dzielnic Łodzi. Powstała z połączenia istniejących od 1954 dzielnic Ruda i Chojny po odłączeniu części ich północnych obszarów na rzecz dzielnic Śródmieście, Polesie i Widzew.
W skład dzielnicy weszły obszary:
Ponadto dzielnica Górna objęła fragment historycznej Łodzi rękodzielniczej, założony w latach 1826-27 jako Kolonia Nowa Łódka lub Czeska Kolonia - jest to obszar położony po obu stronach ul. Przybyszewskiego na odcinku od ulicy Piotrkowskiej do ulicy Łęczyckiej, ograniczony od północy ulicą Milionową zaś od południa dolinką rzeczki Dąbrówki, stanowiącą niegdyś granicę Łodzi i Chojen.
Od 1 stycznia 1988 obszar dzielnicy został powiększony przez włączenie wsi:
|
|||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||
Przy ulicy Siedleckiej 1 znajduje się Ośrodek Kultury Górna. Przy alei Politechniki 17 - filia tego ośrodka pod nazwą Energetyk. Działalność kulturalną prowadzą tam między innymi Grupa Literacka Centauro, Zespół Tańca i Piosenki Akcent.
Najbardziej istotne arterie komunikacyjne przebiegające przez obszar Górnej to ulica Pabianicka rozpoczynająca się na placu Niepodległości (gdzie z kolei kończy się ulica Piotrkowska), Rzgowska mająca swój początek na placu Reymonta i generała Jarosława Dąbrowskiego odchodząca od ulicy Rzgowskiej na zachód, w kierunku Widzewa. Wiele znanych ulic Łodzi, podobnie jak słynna Pietryna, kończy się właśnie na Górnej: ulica Wólczańska czy Jana Kilińskiego. Dla usprawnienia komunikacji między ulicą Rzgowską (przechodzącą następnie w DK 1) i Pabianicką (DK 2) istotne znaczenie ma połączenie ulicą Ignacego Jana Paderewskiego przechodzącą na wschód we Władysława Broniewskiego.
|
|||||||