Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Wyżyna Judejska (hebr.: הרי יהודה, Harei Yehuda; arab.: جبال الخليل, Jibal al-Khalil) – wyżyna położona w Judei, w Izraelu. Zwana również Wzgórzami Judzkimi lub Wzgórzami Hebronu. Dla tego terenu KSNG 29 października 2003 nadało nazwę Góry Judzkie, nazwa ta została wycofana 9 czerwca 2010[1].
Wyżyna Judejska należy do mniej żyznej części Izraela. Zaczynają się zaraz po Lubbân (biblijnej Lebonie) i dolinie starożytnego Szilo, osiągając od razu wysokość 800 m. Dochodzą do 1016 m na płaskowyżu Ba‘al Hatsor (arab. Tell ‘Asur), zachowując średnią 700 m (Jerozolima, 700–750 m). Najważniejsze punkty to: Nebi Samwîl (895 m n.p.m.) i Góra Oliwna (818 m n.p.m.). Bardziej na południe średnia wysokość wznosi się do 900–1000 m: Hebron 967 m, Mamre (Râmat el-Khalîl) 1020 m. Następnie średnia schodzi do 500–600 m na pustyni Negew, natomiast na zachodzie równina nadbrzeżna ciągnie się aż do Beer Szewy[2].
Centralną część Wyżyny Judejskiej stanowi pasmo wzgórz, wznoszących się do maksymalnej wysokości 777 m n.p.m. (co oznacza 1267 m nad poziomem położonego w największej na świecie depresji Morza Martwego), położone w centralnej Judei, między Jerozolimą, a Hebronem, które przecina ok. 35-kilometrowa droga łącząca te dwa miasta. W paśmie tym, ok. 8 km na południe od Jerozolimy leży miasto Betlejem[3]. Inne ważne miasta w obrębie Gór Judzkich to Hebron i Ramallah.
Wschodnie zbocza Wyżyny Judejskiej opadają stromo ku dolinie Jordanu i Morzu Martwemu. Leżąca tu Pustynia Judzka poprzecinana jest głębokimi i bezwodnymi jarami oraz usiana licznymi grotami. Dalej w kierunku południowym leży majestatyczna Pustynia Negew[4].
|
|||||||
