| Ten artykuł dotyczy niedawnego lub trwającego wydarzenia. Informacje w nim zamieszczone mogą się zmienić lub zdezaktualizować. |
|
|
Ten artykuł lub sekcja wymaga modyfikacji na podstawie najświeższych informacji. Niektóre treści są już na pewno lub najprawdopodobniej nieaktualne. Należy artykuł zweryfikować i adekwatnie go zmienić, a następnie usunąć niniejszy szablon z kodu tego hasła. |
Głód w Rogu Afryki – trwająca od lipca 2011 roku klęska głodu na półwyspie Somalijskim jest konsekwencją suszy występującej we wschodniej Afryce[1]. Wielu uchodźców z południowej Somalii uciekło do sąsiadujących Kenii i Etiopii, gdzie z powodu przeludnienia, niedożywienia i niehigienicznych warunków umarło wielu ludzi. Według mediów w wyniku głodu zmarły już dziesiątki tysięcy ludzi, z czego większość to dzieci[2]. Do Etiopii przedostało się ponad 135 000 uchodźców[3], a z Somalii uciekło ich w sumie ponad 860 000[2].
20 lipca 2011 roku ONZ oficjalnie ogłosiło na tym terenie Afryki klęskę głodu – pierwszy raz od trzydziestu lat[1]. Śmierć grozi 12 milionom ludzi[3]. Wiele państw ogłosiło chęć udzielenia pomocy zagrożonym terenom[3]. Do pomocy włączyły się organizacje pozarządowe, w tym Caritas[4].
Sytuacje pogodowe nad Oceanem Spokojnym, w tym wyjątkowo silna La Niña, przerwały sezonowe deszcze w dwóch okresach z rzędu. Deszcze nie padały w tym roku w Kenii i Etiopii, i przez dwa lata w Somalii[5]. W wielu rejonach opady w ciągu głównego sezonu deszczowego pomiędzy kwietniem i czerwcem wynosiły 30% średniej lat 1995–2010[6]. Brak opadów spowodował nieurodzaj i masową utratę zwierząt hodowlanych, w niektórych rejonach aż 40–60%, co znacznie zmniejszyło produkcję mleka i pogorszyło zbiory. Z tego powodu ceny zbóż wzrosły do rekordowej wielkości, podczas gdy ceny zwierząt hodowlanych spadły, destabilizując sytuację gospodarczą w regionie. Nie przewiduje się opadów deszczu do września[5]. Kryzys wzmaga także rebeliancka działalność islamistycznej grupy Al-Shabaab, kontrolującej dużą część południowej Somalii, która utrudnia dostarczanie pomocy poszkodowanym, ze względu na niechęć do zagranicznych organizacji, oskarżanych przez islamistów o szpiegostwo i szerzenie chrześcijaństwa[7][8]. Grupa ta również nie zgadza się z decyzją ONZ o oficjalnym ogłoszeniu klęski głodu w regionie[7]. Wiele państw zostało skrytykowanych za nieudolność w udzielaniu pomocy poszkodowanym rejonom. Suzanne Dvorak, przewodnicząca organizacji Save the Children stwierdziła:
|
|