Główna siedziba królestwa

Główne siedziby królestwa (łac. sedes regni principales) – początkowo grody, a następnie miasta Królestwa Polskiego, które pełniły rolę stolicy państwa od X do końca XIII wieku; od koronacji Władysława I Łokietka w 1320 rolę stolicy państwa pełnił Kraków.

Łacińskiego zwrotu użył po raz pierwszy Gall Anonim w Kronice polskiej wymieniając trzy spośród stolic państwa: Wrocław, Kraków i Sandomierz^[1].

„	Boleslaus vero, in Wratislaw, et in Cracovia, et in Sandomir, sedes regni principales obtinuat.	”
— Gall Anonim, Kronika polska, II, 7–8.

Ośrodkami władzy, w których rezydowali władcy Polski były zapewne Gniezno, Poznań, Ostrów Lednicki, Kalisz, Giecz, Kruszwica, Kraków, Sandomierz, Wiślica, Przemyśl, Wrocław, Płock, Włocławek i Gdańsk^[2]^[3].

Przypisy

↑ Karol Maleczyński (red.), Galla Kronika czyli dzieje książąt i władców polskich, [w:] Monumenta Poloniae Historica, s. II, t. 2, Kraków 1952, s. 151.
↑ Zbigniew Pianowski, Sedes regni principales: Wawel i inne rezydencje piastowskie do połowy XIII wieku na tle europejskim, Kraków 1994, s. 18.
↑ Civitates Principales: wybrane ośrodki władzy w Polsce wczesnośredniowiecznej: katalog wystawy, red. Tomasz Janiak, Dariusz Stryniak, Gniezno 1998. ISBN 83-906800-2-5