Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Głogów | |||||
|
|||||
| Państwo |  Polska |
||||
| Województwo | dolnośląskie | ||||
| Powiat | głogowski | ||||
| Gmina | gmina miejska | ||||
| Założono | X wiek | ||||
| Prawa miejskie | 1253 | ||||
| Prezydent miasta | Jan Zubowski | ||||
| Powierzchnia | 35,11 km² | ||||
| Wysokość | (rynek Starego Miasta) 85,5 m n.p.m. |
||||
| Ludność (30.06.2010) • liczba • gęstość |
67 764[1] 1 933,9 os./km² |
||||
| Strefa numeracyjna |
(+48) 76 | ||||
| Kod pocztowy | 67-200, 67-202 do 67-206 i 67-210 | ||||
| Tablice rejestracyjne | Białe (DGL), Czarne (LGI,LCI,LII,LGJ,LCJ) | ||||
|
Położenie na mapie Polski
  Głogów
|
|||||
| Na mapach: | |||||
| TERC (TERYT) |
5020203011 | ||||
| SIMC | 0954082 | ||||
|
Urząd miejski
Rynek 1067-200 Głogów |
|||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||
 Hasło Głogów w Wikisłowniku |
|||||
| Strona internetowa | |||||
Głogów (łac. Glogovia, niem. Glogau, czes. Hlohov) – miasto i gmina w zachodniej Polsce, na Śląsku (Dolnym Śląsku), w województwie dolnośląskim, siedziba powiatu głogowskiego gminy wiejskiej Głogów. Położone nad rzeką Odrą. Głogów jest szóstym co do wielkości miastem w województwie .
Miasto położone jest na obszarze Legnicko-Głogowskiego Okręgu Miedziowego.
Według danych z 30 czerwca 2010 miasto posiadało 67 764 mieszkańców.
 |
Ta sekcja od 2009-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Głogów usytuowany jest w północnej części woj. dolnośląskiego, na pograniczu Pradoliny Barucko-Głogowskiej i Wzgórz Dalkowskich. Prawie w całości obecne miasto leży na lewym brzegu Odry, choć kiedyś jego zasadniczy trzon znajdował się na Ostrowie Tumskim otoczonym ramionami rzeki. Występują tu dwie jednostki morfologiczne:
Sąsiednie gminy: Głogów (wiejska), Kotla, Żukowice, Jerzmanowa, Szlichtyngowa.
Według danych z 1 stycznia 2010 r. powierzchnia miasta wynosiła 35,11 km²[2]. Miasto stanowi 7,98% powierzchni powiatu.
W tym[potrzebne źródło]:
W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. legnickiego.
Głogów składa się z następujących osiedli: Brzostów, Chrobry, Hutnik, Kopernik, Kościuszki, Nosocice, Piastów Śląskich, Śródmieście, Żukowice, Słoneczne, Krzepów, Paulinów[3].
Przez miasto przebiega Wielkopolska Droga św. Jakuba i Dolnośląska Droga św. Jakuba – odcinek szlaku pielgrzymkowego do grobu św. Jakuba w Santiago de Compostela w Hiszpanii.
Walory przyrodnicze miasta stanowią: szata roślinna i zwierzęca, gleby, wody i urozmaicony krajobraz. System zieleni tworzą parki (wokół Starego Miasta i kanału Sępolno), zieleń łęgowa nad Odrą i Ostrowie Tumskim, niewielkie kompleksy lasów, ogrody działkowe oraz w ostatnich latach system zieleni izolacyjnej wokół hut miedzi. W obrębie miasta znajdują się szesnaście pomników przyrody[4]. Tereny nadodrzańskie stanowią biologicznie czynne kompleksy i są ostoją ptactwa wodnego. Podstawowe kompleksy roślin występują w następujących głównych grupach (W.Szafer):
Lasy w Głogowie zajmują ok. 30 ha[potrzebne źródło]. Nie tworzą one zwartego kompleksu i w niewielkich skupiskach rozmieszczone są na obrzeżach miasta, głównie w pasie nadodrzańskim. Dominują lasy liściaste. Wśród lasów najwięcej cech naturalnych mają łęgi.
Jakość środowiska wpływa znacząco na samopoczucie i zdrowie jego mieszkańców. Ogólnie w ostatnich latach ulega poprawie. Inwestycje proekologiczne w Hucie Miedzi ("Modernizacja Wydziału Ołowiu","Instalacja odsiarczania elektrociepłowni HM "Głogów") oraz coraz częstsze wykorzystywanie do celów grzewczych i technologicznych paliw ekologicznych ograniczyły emisję zanieczyszczeń do atmosfery.
|
|
Ta sekcja od 2009-01 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Największą populację Głogowa odnotowano w 1996 r. – wg danych GUS 74 390 mieszkańców. Od 1996 roku liczba mieszkańców Głogowa spadła o 6 374 tysięcy osób, spowodowane ujemnym saldem migracji.
Kolejny rok z rzędu liczba mieszkańców Głogowa utrzymuje się poniżej 70 000 osób. Kobiet jest o 2 302 więcej niż mężczyzn. Czasowo na terenie miasta zameldowane są 1 122 osoby. W porównaniu z 2007 liczba mieszkańców zmalała o 506 osób (w 2007 r. było ich 69 978).
W 2008 urodziło się 790 dzieci, o 53 dzieci więcej rok wcześniej (w 2007 r. było ich 737). W tym samym okresie zmarło 510 osób. Przyrost naturalny wynosi więc 280 osób, a spadek liczby mieszkańców jest wynikiem migracji, głównie ludzi młodych, poza Głogów. Ma to związek z pozostawaniem wykształconych młodych ludzi w dużych miastach, siedzibach uczelni oraz z budowaniem domów na terenie ościennych gmin, głównie: Gmina Głogów, Gmina Jerzmanowa, Gmina Radwanice, Gmina Grębocice.
Informacja o ludności Głogowa na dzień 31.12.2010 r.
Liczba mieszkańców Głogowa zameldowanych na pobyt stały - 68 811 , w tym 56 cudzoziemców zameldowanych na pobyt stały. W porównaniu z rokiem 2009 liczba mieszkańców zmalała o 341 osób (w 2009 r - 69152 osoby). Liczba osób z podziałem na płeć: kobiet - 35 702, mężczyzn - 33 109 (kobiet jest o 2.593 więcej niż mężczyzn). Na pobyt czasowy na terenie Głogowa zameldowanych jest 1477 osób[5].
W roku 2010 urodziło się 779 dzieci (w roku 2009 - 787 dzieci) tj. o 8 dzieci mniej niż w roku 2009, w tym : chłopcy - 369, dziewczynki - 410
Zmarło 500 osób (w roku 2009 - 486 osób tj. więcej o 14 osób). Przyrost naturalny wynosi więc 279 osób.
Spadek liczby mieszkańców jest wynikiem migracji głównie ludzi młodych, poza Głogów. Ma to związek z pozostawaniem wykształconych młodych ludzi po ukończeniu studiów, w dużych miastach, jak również z wyprowadzeniem się poza Głogów, w związku z budową domów na terenie ościennych gmin, głównie : Głogów, Jerzmanowa, Radwanice, Grębocice, Serby.
Jako populacja mieszkańcy Głogowa wyraźnie się starzeją : - liczba mieszkańców w wieku 18 lat i więcej wynosi 56 677 osób, w tym: kobiet 29 746 , mężczyzn 26 931 , - liczba mieszkańców do 18 roku życia wynosi - 12 134 osoby - liczba osób najstarszych w wieku 70 lat i więcej - 4580 w tym kobiet 2905, mężczyzn 1675. - Liczba mieszkańców w wieku 90 lat i więcej 104 osoby, w tym kobiet 87, mężczyzn 17.
Najwięcej żyjących mieszkańców jest w grupie urodzonych: - w 1955 roku - 1391 osób, w tym 609 mężczyzn i 782 kobiet , - w 1951 roku - 1374 osoby, w tym 640 mężczyzn i 734 kobiet - w 1953 roku - 1364 osoby, w tym 621 mężczyzn i 743 kobiet - w 1952 roku - 1350 osób , w tym 637 mężczyzn i 713 kobiet - w 1977 roku - 1344 osoby, w tym 695 mężczyzn i 649 kobiet - w 1981 roku - 1298 osoby, w tym 643 mężczyzn i 655 kobiet - w 1978 roku - 1297 osób, w tym 685 mężczyzn i 612 kobiet - w 1980 roku - 1285 osób, w tym 673 mężczyzn i 612 kobiet
Od 2006 roku liczba urodzeń przedstawia się następująco: 2001 r. - 605 dzieci 2002 r. - 598 dzieci 2003 r. - 577 dzieci 2004 r. - 628 dzieci 2005 r. - 676 dzieci 2006 r. - 743 dzieci 2007 r. - 737 dzieci 2008 r. - 790 dzieci 2009 r. - 787 dzieci 2010 r. - 779 dzieci
Najwięcej mieszkańców mieszka na ulicach: Kosmonautów Polskich - 3877 Armii Krajowej - 2743 Orbitalnej - 2569 Obrońców Pokoju - 2538 Aleja Wolności - 2441 Gwiaździstej - 2313 Istnieją również ulice, gdzie mieszka tylko kilka osób , np. Brzozowa, Bukowa, Dobra, Geodezyjna, Kossaka, Bolesława Wysokiego, Konopnickiej, Krawiecka, Księdza Novarese, Nadbrzeżna, Narciarska, Piaskowa, Topolowa, Wierzbowa.
W załączeniu wykaz ulic z podaną liczbą mieszkańców – WYKAZ
Ogółem jest w mieście 257 ulic i placów[5].
W mieście wyodrębniono 11 osiedli mieszkaniowych[3]. Liczba mieszkańców poszczególnych osiedli wynosi obecnie[5]:
Nazwa miasta pochodzi od słowa glogh, które oznacza cierń lub kolec. Początkowo głogiem nazywano wszystkie krzewy kłujące, aby z czasem zawęzić tę nazwę do jednej rośliny głogu[7]. Na przestrzeni dziejów występowały następujące formy nazwy miasta: Glogau (od XI do XX w.), Glogou (XII-XIV w.), Glogow (XII-XIV w.), Glogouia, Glogovia (XIII w.), Gross-Glogau (XV-XIX w.). W pruskim urzędowym dokumencie z 1750 roku wydanym języku polskim w Berlinie przez Fryderyka Wielkiego miasto wymienione jest pośród innych śląskich miejscowości jako Glogow.[8]. Późniejsza nazwa niemiecka Glogau jest zgermanizowaną nazwą pierwotnej słowiańskiej i nie ma ona znaczenia w języku niemieckim. Stała się ona urzędową nazwą miasta dopiero po zajęciu Śląska przez Prusy w wyniku trzech wojen śląskich z Austrią[potrzebne źródło]. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego wydany pod koniec wieku XIX podaje dwie nazwy miejscowości niemiecką oraz polskie - Głogów oraz Głogówek na Śląsku.[9].
Przypuszcza się, że osada Lugidunum z mapy Ptolemeusza może być Głogowem. Miejscowość Lugidunum została odwzorowana w dziele "Geografia" Klaudiusza Ptolemeusza z lat 142-147 naszej ery[10]. O tym, że miejscowość ta była Głogowem, informuje kompendium Lexicon Universale[11] oraz wynika to z jej położenia względem innych zidentyfikowanych miejscowości Śląska. Inne źródła identyfikują jednak Lugidunum z Legnicą.
Głogów jest jednym z najstarszych miast Polski. Gród założony został już w X w., przez słowiańskie plemię Dziadoszan. Był położony na prawym brzegu Odry i zbudowany był z kamieni, drewna i ziemi. Został on zdobyty przez Mieszka I, który stworzył nowy gród w okolicach obecnego Ostrowa Tumskiego.
Pierwsze wzmianki o Głogowie pochodzą z 845, z mapy Europy Geografa Bawarskiego. W latach 1010 i 1017 wojska niemieckie Henryka II znalazły się dwukrotnie pod Głogowem. Do oblężenia grodu jednak nie doszło, o czym wspomina Thietmar z Merseburga[12][13]. Najsłynniejszą z walk o Głogów jest obrona miasta w 1109 r. przed wojskami cesarza Henryka V.
W roku 1157 Głogów zdobyty został przez Fryderyka I Barbarossę, który spalił gród.
W roku 1180, pod rządami Konrada Laskonogiego, syna Władysława Wygnańca, odbudowany Głogów stał się stolicą księstwa głogowskiego, zaś w 1253 Konrad I kazał założyć w miejscu istniejących na lewym brzegu rzeki osad miejscowość z prawem miejskim magdeburskim.
W XVI w. wymarła głogowska linia Piastów śląskich, której ostatnim przedstawicielem był Jan II Szalony. W latach 1491-1506 rządzili tu Jagiellonowie, Jan Olbracht i Zygmunt Stary, późniejsi królowie polscy. Później zaś miasto poddane zostało Habsburgom. W połowie XVII w., w czasie wojny trzydziestoletniej, Głogów zamieniony został w twierdzę. Był oblegany i zdobywany przez wojska pruskie, francuskie, rosyjskie, szwedzkie i austriackie. Od roku 1740 podlegał pruskim Hohenzollernom. W czasie wojen napoleońskich kwaterowały tu polskie oddziały Henryka Dąbrowskiego, szwadrony 4. płku strz. konnych Księstwa Warszawskiego, odwiedził go również trzykrotnie sam Napoleon. Umocnienia twierdzy zahamowały na wiele lat rozwój miasta.
W XIX w. starano się o zniesienie umocnień, lecz dopiero w 1873 r. udało się przesunąć ich granice na wschód, a w 1902 zostały one zniesione, co umożliwiło normalny jego rozwój. W 1939 r. Głogów liczył 33000 mieszkańców.
W 1945 miasto zostało ponownie zamienione w twierdzę przez władze niemieckie. Głogów był przez 6 tygodni oblegany przez wojska radzieckie i został w 95 procentach zniszczony. W wyniku postanowień konferencji jałtańskiej miasto zostało przyłączone do Polski i w maju 1945 przybyli do Głogowa pierwsi powojenni osadnicy, którzy zastali jedynie ruiny i zgliszcza. Odbudowa miasta nie została dokończona do tej pory. Gwałtownemu przeobrażeniu i rozwojowi uległo dopiero po decyzji o budowie huty miedzi, zapoczątkowanej w 1967 r. Huta jest wciąż największym zakładem przemysłowym miasta.
Od 1945 do 1950 Głogów należał do województwa wrocławskiego, zaś w 1950 włączony został do nowo powstałego województwa zielonogórskiego. Od 1975 do 1998 należał do województwa legnickiego. Do województwa dolnośląskiego należy od reformy administracyjnej w 1999.
|
|
Ta sekcja od 2011-10 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. Adnotacja: poszuać źródła, że 20% osób czynnych zawodowo pracuje w jednym zakładzie - Hucie Miedzi Głogów. |
Gmina Miejska Głogów zalicza się do miast o wyraźnie rozwiniętej funkcji przemysłowej, jest jednym z centralnych miast Legnicko-Głogowskiego Okręgu Miedziowego. Głównym sektorem gospodarki jest hutnictwo miedzi. Potencjał ekonomiczny skupiony jest przede wszystkim w jednym przedsiębiorstwie – Hucie Miedzi Głogów, które angażuje około 20% osób czynnych zawodowo[potrzebne źródło].
Sami mieszkańcy przejawiają dużą gospodarność. Świadczy o tym liczba podmiotów gospodarczych zarejestrowanych w mieście. Obecnie jest ich około 7 tys. Dominują branże związane z handlem, obsługą nieruchomości, budownictwem, produkcją i transportem. Najwięcej ludzi pracuje w przemyśle, budownictwie, ochronie zdrowia, handlu i usługach.
Władze lokalne uchwaliły, iż celem strategicznym jest zapewnienie jak najlepszych warunków do zwiększania aktywności gospodarczej w Głogowie poprzez oferowanie korzyści dla inwestorów lokujących działalność gospodarczą na terenie miasta. Jedną z metod stwarzania przez samorządy lokalne zachęt dla inwestorów są ulgi i zwolnienia z podatków lokalnych. Stąd też Rada Miejska w Głogowie w kwietniu 1999 r. wprowadziła zwolnienie z podatku od nieruchomości dla nowo powstałych podmiotów gospodarczych, prowadzących działalność produkcyjną lub usługową. Główne cele jakie Zarząd Miasta chce osiągnąć poprzez wprowadzenie ulg podatkowych, to:
W marcu 2008 utworzona została w Głogowie Podstrefa Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej o powierzchni 14,5 ha[16].
Głogów jest węzłem komunikacyjnym, gdzie krzyżują się szlaki komunikacji drogowej, kolejowej oraz rzecznej.
Przez Głogów przebiega droga krajowa nr 12 relacji Łęknica – Żary – Głogów – Leszno – Kalisz – Radom – Lublin – Berdyszcze (Dorohusk). Biegnie ona w Głogowie przez drugie największe rondo w Europie oraz przez jedyny w promieniu kilkudziesięciu kilometrów most na Odrze.
W mieście krzyżuje się kilka dróg wojewódzkich:
Budowana jest Trasa Obwodowa w Głogowie.
Najważniejszą linią przebiegającą przez Głogów jest linia międzynarodowa C-E 59, relacji Szczecin–Głogów–Wrocław–południe Europy. Jej najważniejszy, 2-torowy, zelektryfikowany odcinek Szczecin-Wrocław (linia kolejowa nr 273) posiada długość 356 km (do Głogowa kolej doprowadzono w październiku 1846). Drugą linią jest linia kolejowa nr 14, prowadząca z Żar przez Wschowę do Leszna. Linia ta na odcinku Głogów–Żagań jest aktualnie wyłączona z ruchu pasażerskiego.
W granicach administracyjnych miasta znajdują się cztery czynne stacje kolejowe:
Transport osobowy odbywa się głównie przez stacje Głogów oraz Krzepów. Pozostałe dwie stacje są obecnie powoli wycofywane z użycia.
Głogów posiada regularne połączenia kolejowe z takimi miastami, jak: Świnoujście, Szczecin, Chojna, Kostrzyn, Rzepin, Zielona Góra, Wrocław, Konin, Lubin, Legnica, Ostrów Wielkopolski, Krotoszyn, Opole, Katowice, Kraków oraz Przemyśl.
Głogów położony jest nad rzeką Odrą. Wzdłuż rzeki, na terenie miasta znajdują się dwa porty: port katedralny oraz port zimowy.
Głównym podmiotem realizującym autobusowe połączenia międzymiastowe jest głogowska firma Intertrans PKS S.A. Firma ta obsługuje około 90 linii regularnych oraz kilkanaście linii specjalnych. Miasto posiada połączenia m.in. z Częstochową, Gorzowem Wielkopolskim, Kaliszem, Karpaczem, Poznaniem, Warszawą i Wałbrzychem. Usługi z zakresu komunikacji międzymiastowej oferują ponadto prywatni przewoźnicy. Głogów w tym zakresie posiada połączenia z takimi miejscowościami jak: Legnica, Lubin, Polkowice, Sława, Wschowa, Leszno, Poznań, Góra i Rawicz.
Miejską komunikacją publiczną na terenie miasta zajmuje się spółka miejska Komunikacja Miejska Sp. z o.o. Pojazdy firmy obsługują 8 linii komunikacyjnych miejskich. Ponadto w Głogowie działa wiele korporacji taksówkarskich.
Głogów jest ważnym regionalnym ośrodkiem naukowym. Mieści się tu wiele szkół ponadgimnazjalnych oraz policealnych. Działa jedyne w zachodniej Polsce szkolne obserwatorium astronomiczne. Rozwija się szkolnictwo wyższe, zarówno na studiach dziennych, zaocznych oraz podyplomowych. W Głogowie funkcjonuje 13 przedszkoli publicznych i 4 przedszkola niepubliczne m.in "Promyk" i "Jarzębinka".
Lista szkół w Głogowie:
Szkoły podstawowe:
Gimnazja:
Szkoły ponadgimnazjalne:
Szkoły artystyczne:
Szkoły wyższe:
Informację turystyczną na terenie miasta prowadzą: Centrum Informacji Turystycznej mieszczące się w Galerii Dworcowej (przy dworcu autobusowym) oraz Wydział Promocji Miasta – Ratusz – Rynek 10.
Głogów jest miejscem wielu ważnych wydarzeń o charakterze kulturalnym, m.in.:
Na terenie miasta działa wiele instytucji i stowarzyszeń upowszechniających kulturę i sztukę wśród mieszkańców miasta i regionu, a także reprezentujących miasto Głogów na arenie krajowej i międzynarodowej. Do najważniejszych podmiotów działających w sferze kultury, zaliczyć można:
Patronem miasta jest św. Mikołaj. Został on patronem miasta z chwilą powstania tu kościoła pw. św. Mikołaja (XIII w.). Przy głogowskiej kolegiacie łączą się dwa etapy szlaku pątniczego do grobu św. Jakuba w Santiago de Compostela w Hiszpanii: wielkopolski oraz dolnośląski.
Na terenie Głogowa działalność religijna prowadzą następujące kościoły i wspólnoty:
Kościół Chrześcijan Baptystów:
Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej:
Kościół Ewangelicko-Augsburski:
Głogów należy do metropolii szczecińsko-kamieńskiej oraz do diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Na terenie miasta znajdują się 2 dekanaty Kościoła rzymskokatolickiego: dekanat Głogów – NMP Królowej Polski, dekanat Głogów – św. Mikołaja. Parafie na terenie Głogowa:
Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny:
Ukraiński Kościół Greckokatolicki:
Wspólnota Kościołów Chrystusowych:
W Głogowie działają:
Dzięki aktywnej współpracy głogowskiego samorządu, szkół, stowarzyszeń oraz wielu głogowian z podobnymi podmiotami w miastach partnerskich, Głogów został wyróżniony przez Radę Europy[18]:
Miasta partnerskie[19]: (w nawiasie podany jest rok rozpoczęcia współpracy z danym miastem)
|
|||||||
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||
