Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Gabriel García Márquez | |
 |
|
| Imiona i nazwisko | Gabriel José García Márquez |
| Data i miejsce urodzenia | 6 marca 1927 Aracataca, Kolumbia |
| Narodowość | Kolumbijczyk |
| Dziedzina sztuki | literatura |
| Styl | realizm magiczny |
| Ważne dzieła | Sto lat samotności, Miłość w czasach zarazy |
| Nagrody | |
 |
|
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
 Cytaty w Wikicytatach |
|
| Strona domowa | |
| Wyróżnienie: | Literacka Nagroda Nobla |
|---|---|
| Rok przyznania: | 1982 |
| Poprzedni laureat: | Elias Canetti |
| Następny laureat: | William Golding |
| Data urodzin: | 6 marca 1927 |
| Kraj: | Kolumbia |
| Język, w którym tworzy: | hiszpański |
Gabriel García Márquez (ur. 6 marca 1927[1] w Aracataca w północnej Kolumbii) – kolumbijski powieściopisarz, dziennikarz i działacz społeczny. Jeden z najwybitniejszych twórców tzw. realizmu magicznego. Laureat Literackiej Nagrody Nobla z 1982 za powieści i opowiadania, w których fantazja i realizm łączą się w złożony świat poezji, odzwierciedlającej życie i konflikty całego kontynentu[2].
Spis treści |
Garcia Marquez jest często uważany za jednego z najwybitniejszych, a na pewno za jednego z najbardziej znanych pisarzy realizmu magicznego.
García Márquez rozpoczął karierę jako dziennikarz w prasie lokalnej w gazetach El Heraldo z miasta Barranquilla oraz El Universal wydawanej w Cartagenie. Później przeniósł się do Bogoty, gdzie rozpoczął pracę jako reporter w kolumbijskim dzienniku El Espectador; pracował m.in. w charakterze korespondenta zagranicznego piszącego z Rzymu, Paryża, Barcelony, Caracas oraz Nowego Jorku.
Pierwsze jego większe dzieło, powieść Szarańcza powstała w 1955 roku. Garcia Marquez zdobył popularność cyklem reportaży, pt. Opowieść rozbitka (hiszp. Relato de un náufrago), publikowanych w 1955 roku na łamach pisma El Espectador. Powieść została wydana w formie książkowej w 1970 roku.
Najbardziej znaną powieścią Garcii Marqueza jest Sto lat samotności (Cien años de soledad), która ukazała się w 1967 roku. Utwór ten przedstawiając sagę rodu Buendía z zagubionej gdzieś na południowoamerykańskich bezdrożach wioski Macondo, jest jednocześnie swoistą syntezą dziejów całego kontynentu. Powieść okrzyknięto "najważniejszym dziełem literatury hiszpańskojęzycznej od czasów Don Kichota" (Pablo Neruda), natomiast jej specyficzny styl nazwano "realizmem magicznym".
W 1982 roku Garcia Marquez został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. W uzasadnieniu napisano, iż nagrodę otrzymał za "powieści i opowiadania, w których fantazja i realizm łączą się w złożony świat poezji, odzwierciedlającej życie i konflikty całego kontynentu".
Pogarszający się stan zdrowia, a przede wszystkim wykryta u pisarza w 1999 roku choroba nowotworowa (peruwiański dziennik La Repubblica informował nawet mylnie o śmierci pisarza w 2000 roku) skłoniła Marqueza do rozpoczęcia spisywania własnych wspomnień. W 2002 roku Garcia Marquez opublikował książkę Żyć, żeby opowiadać o tym (Vivir para contarla), będącą pierwszą częścią autobiograficznego cyklu zamierzonego na trzy tomy.
W 2004 roku ukazała się ostatnia jak dotąd powieść pisarza, Rzecz o mych smutnych dziwkach (Memoria de mis putas tristes).
Gabriel García Márquez znany jest ze swej przyjaźni z kubańskim rewolucjonistą i dyktatorem w stanie spoczynku, Fidelem Castro. Wcześniej, przede wszystkim w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, sympatyzował z grupami rewolucjonistów działającymi w różnych krajach Ameryki Łacińskiej. Członkowie rządu kolumbijskiego zarzucali pisarzowi aktywne wspieranie grup partyzantów takich jak FARC i ELN, jednak nie znaleziono dowodów potwierdzających takie działania Garcii Márqueza. Pisarz wielokrotnie wypowiadał się krytycznie na temat polityki władz kolumbijskich, a kilkakrotnie uczestniczył jako mediator w rozmowach prowadzonych pomiędzy legalnymi władzami Kolumbii i bojownikami.
Rodrigo García, syn Garcii Márqueza, jest znanym reżyserem telewizyjnym i filmowym.
|
|||||||
