Garbarnia Kraków

RKS Garbarnia Kraków
Pełna nazwa	Robotniczy Klub Sportowy Garbarnia Kraków
Przydomek	Brązowi Garbarze, Chłopcy z Ludwinowa, Młode lwy
Barwy	brązowo-białe
Data założenia	1921
Liga	II liga
Debiut w najwyższej lidze	7 kwietnia 1929 Garbarnia – Klub Turystów Łódź 8:2
Adres	ul. Rydlówka 23 30-363 Kraków
Stadion	Stadion Garbarni w Krakowie Stadion WKS Wawel
Numer KRS	0000209879
Prezes	Jerzy Jasiówka
Trener	Krzysztof Bukalski
Stroje domowe Stroje wyjazdowe
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Tygodnik Sportowy nr 28 z 25 listopada 1921

Garbarnia Kraków – polski klub piłkarski z siedzibą w Krakowie, założony w 1921 roku przez kilkuosobową grupę pracowników Polskich Zakładów Garbarskich. Obecnie działa w formie stowarzyszenia kultury fizycznej. Początkowo Garbarnia była klubem wielosekcyjnym. Aktualnie funkcjonuje jedynie sekcja piłki nożnej mężczyzn, której seniorzy występują w rozgrywkach II ligi polskiej w grupie wschodniej.

Historia

Dotychczasowe nazwy

• 1921 - 1924 Klub Sportowy "Lauda"
• 1924 - 1949 Klub Sportowy "Garbarnia"
• 1949 - 1951 Zrzeszenie Sportowe "Związkowiec"
• 1951 Związkowe Koło Sportowe "Włókniarz" (fuzja z Koroną Kraków)
• 1951 - 1971 Terenowe Koło Sportowe "Włókniarz"
• od 1971 Robotniczy Klub Sportowy "Garbarnia" (po rozłączeniu z Koroną)

KS Lauda

Klub Sportowy "Lauda" (protoplasta dzisiejszej Garbarni) powstał jesienią 1921 roku. Pierwszym prezesem klubu został Feliks Szczepanik a drużyna rozpoczęła ligowe zmagania od najniższego szczebla rozgrywek - klasy C. W 1924 roku piłkarze z Ludwinowa awansowali do klasy B a sponsorem klubu zostały Polskie Zakłady Garbarskie, co spowodowało zmianę nazwy na Klub Sportowy "Garbarnia".

Walka o Ligę

Rozciągnięcie opieki nad klubem przez bogatego sponsora otworzyło przed ludwinowskim klubem drogę do krajowej elity. Wybudowany został bardzo nowoczesny na ówczesne standardy Stadion przy ul. Barskiej (otwarty w 1926 roku) a zawodnicy Garbarni rok później awansowali do Ligi Okręgowej. Już w pierwszym sezonie na drugim szczeblu krajowych rozgrywek Garbarnia była bliska awansu, jednak przegrała w barażach ze Śląskiem Świętochłowice. Klub został ukarany walkowerem, gdyż piłkarze Garbarni zeszli z boiska przed końcem meczu protestując przeciwko, ich zdaniem, tendencyjnemu sędziowaniu.

Rok później Garbarnia nie miała sobie równych ani w fazie zasadniczej ani w barażach i po pokonaniu wszystkich rywali awansowali do najwyższej klasy rozgrywkowej - Ligi.

Garbarnia wśród najlepszych

Już pierwszy sezon (1929) na najwyższym szczeblu ligowym przyniósł Garbarni pierwsze miejsce w tabeli na koniec rozgrywek. Pomimo to Garbarnia nie zdobyła tytułu mistrza Polski. Zadecydowało o tym zweryfikowanie jednego z przegranych spotkań głównego rywala Brązowych w walce o tytuł, poznańskiej Warty. PZPN uznał, że w przegranym meczu z Klubem Turystów Łódź w łódzkim zespole wystąpił nieuprawniony zawodnik i przyznał walkower na korzyść Warty, która tym sposobem wyprzedziła Garbarnię w końcowej klasyfikacji. Piłkarze z Krakowa musieli zadowolić się tytułem wicemistrzów Polski.

Najlepsi w sezonie 1929

	Klub	Mecze	Zw	Rem	Por	Bramki	Punkty
1.	Warta Poznań	24	15	3	6	58-33	33
2.	Garbarnia Kraków	24	13	6	5	62-43	32
3.	Wisła Kraków	24	13	4	7	62-46	30

Rok później Garbarnia zajęła 6. miejsce w tabeli i potwierdziła przynależność do krajowej czołówki.

Największym sukcesem w historii klubu jest zdobycie Mistrzostwa Polski w sezonie 1931. Garbarnia ponownie nie miała sobie równych i wygrała Ligę wyprzedzając Wisłę Kraków oraz Legię Warszawa.

Skład drużyny, która zdobyła jedyne w historii Garbarni mistrzostwo Polski:
bramkarze: Grzegorczyk, Falkowski i Wojciechowski,
obrońcy: Konkiewicz, Bill, Joksch i Ślizowski,
pomocnicy: Skwarczewski, Wilczkiewicz, Augustyn i Nagraba,
napastnicy: Riesner, Maurer, Smoczek, Pazurek i Bator.
trener: Karl Jiszda.

Najlepsi w sezonie 1931

	Klub	Mecze	Zw	Rem	Por	Bramki	Punkty
1.	Garbarnia Kraków	22	13	4	5	51-22	30
2.	Wisła Kraków	22	13	3	6	53-30	29
3.	Legia Warszawa	22	14	1	7	57-34	29

Wysoka forma zawodników Garbarni zaowocowała tym, że kilku z nich założyło koszulki reprezentacyjne. Najwięcej występów w biało-czerwonych barwach zaliczył Karol Pazurek, który aż 16 razy występował w trykocie z orzełkiem na piersi. Ponadto lewy łącznik Garbarni zdobył dla Polski 4 gole.

Brązowi reprezentowali również polski futbol na arenie międzynarodowej piłki klubowej. Rozegrali wiele spotkań towarzyskich z solidnymi zespołami europejskimi a za swoje osiągnięcia na tym polu otrzymali w 1932 roku Puchar Ministra Spraw Zagranicznych. Warto odnotować przede wszystkim zwycięstwo 8:0 nad słynnym Bayernem Monachium.

Rok po zdobyciu tytułu mistrzowskiego była bliska spadku i ostatecznie zajęła 10. miejsce do ostatniej chwili walcząc o utrzymanie. Reforma rozgrywek w 1933 roku okazała się niekorzystna dla krakowskiego zespołu. Z uwagi na fakt, że podziału na grupy dokonano w oparciu o kryterium geograficzne Garbarnia trafiła do bardzo silnej grupy zachodniej, gdzie musiała uznać wyższość Wisła Kraków, Cracovii oraz Ruchu Chorzów i nie zakwalifikowała się do grupy mistrzowskiej. W grupie spadkowej zajęła ostatnie miejsce i musiała walczyć o utrzymanie w barażach. W nich pokonała Śmigłego Wilno oraz Czarnych Lwów, dzięki czemu pozostała w najwyższej klasie rozgrywkowej.

W sezonie 1934 powrócono do klasycznego sposobu rozgrywania mistrzostw Polski. Garbarni wyszło to na dobre i zajęła wysoką czwartą lokatę za Ruchem Chorzów oraz lokalnymi rywalami: Cracovią i Wisłą.

Sezon 1935 był mniej udany. Piłkarze z Ludwinowa zajęli w nim siódme miejsce. Rok później Garbarnia znów była tuż za podium, zajmując czwarte miejsce. Brązowi zdobyli jedynie trzy punkty mniej niż najlepszy w rozgrywkach Ruch Chorzów i później już nigdy nie byli tak blisko tytułu mistrzowskiego. W następnym sezonie Garbarnia zajęła de facto ostatnie miejsce, bowiem wyprzedziła jedynie Dąb Katowice, zdyskwalifikowany za oszustwo z poprzedniego sezonu.

Pobyt Garbarni poza elitą trwał tylko jeden sezon. Ostatni, niedokończony, sezon przed wybuchem II wojny światowej Garbarnia rozgrywała w najwyższej klasie rozgrywkowej. Po rozegraniu 13 z 18 zaplanowanych kolejek piłkarze z Ludwinowa zajmowali 8. miejsce w tabeli i z uwagi na to, że spaść miał zaledwie jeden zespół byli niemal pewni utrzymania.

Okupacja niemiecka i pierwsze lata powojenne

Podczas II wojny światowej obiekty klubowe przejęte były przez okupanta i ulegały systematycznej dewastacji. Pomimo zakazów piłkarze Garbarni rozgrywali mecze a także brali udział w konspiracyjnych rozgrywkach. Brązowi rywalizowali w ramach Okupacyjnych Mistrzostw Krakowa i zajmowali w nich dwukrotnie 3. miejsce (w 1940 i 1943 roku).

W 1945 roku Garbarnia zdobyła Puchar Wydziału Spraw Sędziowskich Krakowskiego Okręgowego ZPN, wygrała też wszystkie spotkania eliminacyjne do krakowskiej klasy A. W dziesięciu meczach zdobyła 73 bramki i nie straciła ani jednej. W następnym roku bez problemów wygrała rozgrywki krakowskiej klasy A i po barażu wywalczyła awans do eliminacji odtwarzanej Ligi ogólnopolskiej. W sezonie 1947 w nieligowych mistrzostwach Polski Garbarnia zajęła drugie miejsce w swojej grupie eliminacyjnej, ustępując jedynie późniejszemu mistrzowi Polski Warcie Poznań. Jednocześnie Brązowi zakwalifikowali się do wznawiającej swoje rozgrywki I Ligi.

Powojenne występy w I lidze

Pierwszego powojennego sezonu w I lidze Garbarnia nie mogła zaliczyć do udanych. Zajęła 12. miejsce i spadła na zaplecze ekstraklasy. Pobyt na drugim szczeblu rozgrywek trwał jedynie rok a w drodze do I ligi Garbarnia nie przegrała ani jednego z 18 meczów. Rok 1949 przyniósł poważne zmiany organizacyjne. Kluby sportowe przymusowo łączono w zrzeszenia oraz zmieniano ich historyczne nazwy. W ten sposób Garbarnia stała się "Związkowcem Kraków" i pod tą nazwą przystąpiła do rozgrywek pierwszoligowych od następnego sezonu.

W sezonie 1950 Garbarni (Związkowcowi) udało się zająć wysokie szóste miejsce w tabeli. Kolejne podejście do ekstraklasy w następnym roku (1951) było znacznie mniej udane i Garbarnia po zajęciu przedostatniej lokaty spadła do II ligi. W tym samym sezonie Brązowi dotarli do ćwierćfinału Pucharu Polski, gdzie ulegli późniejszemu finaliście Wiśle Kraków.

W 1951 roku Zrzeszenie "Związkowiec" rozwiązano a Garbarnia połączyła się z Koroną Kraków tworząc Koło Sportowe "Włókniarz". Piłkarze z Ludwinowa w następnym roku zwyciężyli swoją grupę drugoligową i pewnie powrócili na najwyższy poziom rozgrywek, jednak w barażu o awans do I ligi okazali się słabsi od Budowlanych Opole (2:3 na wyjeździe i 1:1 przed własną publicznością). Kolejny sezon był dużo mniej udany a krakowianie utrzymali się w II lidze tylko lepszą różnicą bramek od rywali. Poszerzenie składu ekstraklasy w kolejnym sezonie pozwoliło Garbarni awansować po zajęciu 3. miejsca w II lidze.

W sezonie 1955 beniaminek, występujący znów jako Garbarnia, zajął bardzo wysokie 6. miejsce na koniec rozgrywek. Był to ostatni występ Garbarni na tak wysokim poziomie. Rok później piłkarze Garbarni spadli po zajęciu 12. (ostatniego) miejsca w tabeli I ligi i jak dotąd nie udało się im nigdy więcej do niej powrócić.

Na zapleczu ekstraklasy

Garbarnia spadła do grupy południowej II ligi. W pierwszym sezonie (1957) piłkarze z Ludwinowa zajęli wysoką 4. pozycję. Sezon 1958 Brązowi ukończyli na przedostatnim miejscu w tabeli swojej grupy i spadli do Krakowskiej Ligi Okręgowej. Był to pierwszy występ Garbarzy na trzecim poziomie ligowym od ponad 30 lat (ostatni raz w 1926 roku). Pobyt na tym szczeblu trwał tylko rok, bowiem gracze Garbarni bez problemu rozprawili się z rywalami strzelając w sezonie aż 100 bramek. Wygrali również turniej barażowy i powrócili na kolejne trzynaście lat na zaplecze I ligi.

Pierwszy po awansie sezon drugoligowy był znów bardzo udany dla Garbarni. Krakowianie uplasowali się na 4. miejscu na koniec rozgrywek w grupie południowej. W sezonie 1961 II liga była już rozgrywana w jednej grupie a Garbarnia zajęła w niej 10. miejsce. Rok 1962 zapisał się w historii polskiego futbolu zmianą systemu rozgrywania ligi z wiosna-jesień na przyjęty już powszechnie w ligach europejskich jesień-wiosna. W związku z tym sezon 1962 odbył się w pierwszym półroczu tego roku a w drugim przystąpiono do rozgrywania sezonu 1962/63. W skróconych rozgrywkach wiosennych Garbarnia w swojej grupie B zajęła 4. miejsce. Powtórzyła też wyczyn w pierwszych rozgrywkach według nowego harmonogramu, tam jednak 4. miejsce zajęła w gronie wszystkich drugoligowców.

W następnych sezonach Garbarnia zajmowała kolejno miejsca: 7. (63/64), 9. (64/65), 10. (65/66) i 5. (66/67). Ten ostatni sezon przyniósł duży sukces w Pucharze Polski, gdzie Garbarnia dotarła do ćwierćfinału po wyeliminowaniu m.in Górnika Zabrze (więcej o tym meczu).

Historyczne mecze

Najprawdopodobniej pierwszy mecz rozegrany przez Garbarnię (wówczas KS Lauda) (12 marca 1922)

W spotkaniu towarzyskim Lauda pokonała drużynę Zwierzynieckiego Klubu Sportowego

	12 marca 1922 11:30 CET	KS Lauda	1:0 1:0	Zwierzyniecki KS	Boisko YMCA na Błoniach, Kraków
		nieznany  1'			Widzów: b.d. Sędzia: b.d.

Zwycięskie spotkanie ligowe z Ruchem Chorzów w 1. kolejce sezonu 1939 (26 marca 1939)

Ostatni, niedokończony sezon Ligi przed wybuchem II wojny światowej rozpoczął się od sensacyjnego zwycięstwa beniaminka Garbarni Kraków nad Ruchem Chorzów - dominującym wówczas w polskiej ligowej piłce obrońcą tytułu mistrzowskiego z Gerardem Wodarzem, Teodorem Peterkiem i przede wszystkim Ernestem Wilimowskim w składzie.

	26 marca 1939 ? CET	Garbarnia Kraków	2:1 2:1	Ruch Chorzów	Stadion Garbarni przy ul. Barskiej, Kraków
		J.Pazurek  16' Wróbel  31'		Giemsa  45'	Widzów: 4 000 Sędzia: Wacław Kuchar ze Lwowa

Garbarnia: Jakubik - Piątek, A.Stankusz - Soldan, Wilczkiewicz, Lesiak - Skóra, Wróbel, Nowak, J.Pazurek, Polus

Finał Pucharu Wydziału Spraw Sędziowskich Krakowskiego Okręgowego Związku Piłki (27 maja 1945)

W finale turnieju, rozgrywanego tuż po zakończeniu okupacji niemieckiej Garbarnia zmierzyła się z Cracovią. Wygrywając to spotkanie Brązowi zdobyli swoje pierwsze powojenne trofeum.

	27 maja 1945 ? CET	Garbarnia Kraków	4:2 3:1	Cracovia	Stadion Wisły, Kraków
		Rakoczy  36'  46' Ignaczak  44'  45'		Korbas  42' Zbroja  49'	Widzów: 15 000 Sędzia: p. Mytnik

Garbarnia: Jakubik - Gruca, Skrzyński - Tylek, Tyranowski, Kaliciński - Bystroń, Sołek, Nowak, Rakoczy, Ignaczak

"Małe derby" Krakowa (6 września 1964)

W 5. kolejce II ligi sezonu 1964/65 doszło do "małych derbów" Krakowa pomiędzy Garbarnią a spadkowiczem z I ligi, Wisłą. Obie drużyny zajmowały czołowe miejsca w tabeli, jednak to Wisła była faworytem spotkania.

	6 września 1964 11:00 CET	Garbarnia Kraków	3:3 1:2	Wisła Kraków	Stadion Garbarni przy ul. Barskiej, Kraków
		Gigoń Kucharczyk Gadocha		Gach Sykta	Widzów: 25 000

Garbarnia: Kierdaj - Kurek, Karpiel, Wełniak - Kwiatkowski, Kucharczyk, Gigoń, Browarski - Odsterczyl, Weiss, Gadocha.

Zwycięstwo nad Górnikiem Zabrze w 1/16 Pucharu Polski 1966/67 (7 listopada 1966)

W 1/16 Pucharu Polski 1966/67 los skojarzył Garbarnię z mistrzem Polski, zabrzańskim Górnikiem. Pełna gwiazd ówczesnego futbolu drużyna gości musiała jednak uznać wyższość piłkarzy z Ludwinowa, którzy sprawili niemałą sensację, wygrywając mecz z faworyzowanym śląskim zespołem.

	7 listopada 1966 12:00 CET	Garbarnia Kraków	3:2 1:1	Górnik Zabrze	Stadion Garbarni przy ul. Barskiej, Kraków
		Jasiówka  10' Gigoń  69' Odsterczyl  73'		Lubański  10' Lentner  66'	Widzów: 20 000

Garbarnia: Kierdaj - Prokopowicz, Karpiel, Kwiatkowski - Konopka, Kucharczyk - Paciorek, Odsterczyl, Browarski, Jasiówka, Gigoń.

Decydujący o losach awansu do II ligi mecz 26. (ostatniej) kolejki grupy VI III ligiz Victorią Jaworzno (19 czerwca 1983)

Traf chciał, że w ostatniej kolejce spotkały się ze sobą dwa zespoły mające jeszcze szanse na awans do II ligi. Victorii do pełni szczęścia brakowało remisu, Garbarnia musiała mecz w Jaworznie wygrać. Ostatecznie pomimo ofiarnej walki piłkarzy z Krakowa gospodarzom udaje się utrzymać wynik remisowy do końca i to oni cieszą się z awansu.

	19 czerwca 1983 ? CET	Victoria Jaworzno	1:1 1:1	Garbarnia Kraków	Stadion Victorii, Jaworzno
		Bury  13'		Florków  32'	Widzów: 10 000 Sędzia: p. Karolak z Łodzi

Garbarnia: Draus – Gołda, Śmiałek, Baliga, Miętka – Florków, Maślanka, Kokoszka (46. Cisło) - Chmielowski (80. Krasny), Waśniowski, Kuder.

Rewanżowy mecz barażu o udział w II lidze z Bałtykiem Gdynia (28 czerwca 1989)

Garbarni Kraków do awansu do II ligi nie wystarczyło jedynie wygranie swojej grupy III ligi. W związku z reorganizacją rozgrywek i zmniejszeniem ilości drużyn na szczeblu centralnym konieczne stało się rozegranie barażu z dziesiątym zespołem grupy zachodniej II ligi sezonu 1988/89, Bałtykiem Gdynia. W pierwszym spotkaniu w Gdyni Bałtyk zwyciężył 1:0. Rewanż w Krakowie toczony był w skrajnie trudnych warunkach atmosferycznych spowodowanych ulewnym deszczem. Pomimo ambitnej walki Garbarni nie udało się zdobyć gola i wywalczyć awansu. Mecz ten jest do dziś bardzo często wspominany przez kibiców Garbarni, ponieważ nigdy później klub z Ludwinowa nie był tak blisko awansu na zaplecze ekstraklasy.

	28 czerwca 1989 ? CET	Garbarnia Kraków	0:0	Bałtyk Gdynia	Stadion Korony, Kraków
					Widzów: 7 000 Sędzia: Sławomir Redziński z Zielonej Góry
				kartki: Toczek, Modrzejewski i Szura

Garbarnia: Rybak - Maślanka, Śmiałek, Kłaput, Miętka - Szopa, Janik, Włodarz, Czort - Popczyński, Błoński (74. Biernacik)

Sukcesy

• Mistrz Polski: 1931.
• Wicemistrz Polski: 1929.
• 1/4 finału Pucharu Polski (3x): 1950/51, 1966/67, 1973/74.
• 3. miejsce w Okupacyjnych Mistrzostwach Krakowa: 1940 i 1943.

Piłkarze Garbarni w reprezentacji Polski

Będąc zawodnikami Garbarni Kraków w reprezentacji Polski wystąpili:

Karol Pazurek - 16 meczów, 4 gole (w latach 1927-35, debiutował w kadrze jako gracz Pogoni Katowice);
Zdzisław Bieniek - 7 meczów (w latach 1952-54, kończył reprezentacyjną karierę podczas gry w Garbarni);
Otto Riesner - 6 meczów (w latach 1931-35);
Józef Smoczek - 4 mecze, 2 gole (w latach 1930-35);
Gustaw Bator - 3 mecze, 1 gol (w latach 1931-32);
Konstanty Haliszka - 3 mecze (w latach 1934-35);
Franciszek Wilczkiewicz - 2 mecze (w latach 1931-32);
Tadeusz Konkiewicz - 1 mecz (w 1930 roku);
Antoni Konopelski - 1 mecz (w 1956 roku);
Marian Nagraba - 1 nieoficjalny mecz (w 1930 roku przeciwko Czechosłowacji);

W reprezentacji Polski zagrali również:

Robert Gadocha - 62 mecze, 16 goli (w latach 1967-75, złoty medal IO 1972, srebrny medal MŚ 1974), w reprezentacji zadebiutował dwa lata po odejściu z Garbarni, w której był wychowankiem;
Tadeusz Parpan - 20 meczów, 1 gol (w latach 1947-50), w reprezentacji grał jako zawodnik Cracovii, przed przyjściem do Garbarni;
Tomasz Stefaniszyn - 12 meczów (w latach 1952-60), w kadrze narodowej grał jako zawodnik Legii Warszawa i Gwardii Warszawa, wcześniej bramkarz Garbarni;
Edward Madejski - 11 meczów (w latach 1936-38), do Garbarni przyszedł po ostatnim występie w reprezentacji;
Grzegorz Kaliciak - 3 mecze (w latach 1996-99), w reprezentacji Polski występował przed przyjściem do Garbarni;
Edward Bill - 1 mecz (w 1927 roku), w drużynie narodowej wystąpił jako zawodnik Cracovii tuż przed przyjściem do Garbarni;
Juliusz Joksch - 1 mecz (w 1936 roku), w drużynie narodowej wystąpił jako zawodnik Warszawianki po odejściu z Garbarni;
Henryk Stroniarz - 1 mecz (w 1965 roku), jedyny mecz w kadrze narodowej zagrał już po odejściu z Garbarni;

Do kadry narodowej przez Ryszarda Koncewicza w 1953 roku powołany został również Józef Browarski, jednak nie wystąpił on w żadnym spotkaniu reprezentacji Polski.
Do kadry narodowej w latach 1931 i 1932 powołani zostali z Garbarni odpowiednio: napastnik Włodzimierz Maurer i bramkarz Józef Koszowski. Pozostali oni jednak niewykorzystanymi rezerwowymi.

Prezesi klubu od 2002 roku

• 1999 - 28 listopada 2003  : Maciej Gigoń
• 28 listopada 2003 - 6 lipca 2007 : Andrzej Bąbaś
• 6 lipca 2007 (do 25 stycznia 2008 p.o. Prezesa) - nadal : Jerzy Jasiówka

Trenerzy od 2002 roku

• do 3 listopada 2004 : Michał Królikowski
• 3 listopada - 31 grudnia 2004 : Krzysztof Szopa
• 1 stycznia - listopad 2005 : Kazimierz Kmiecik
• listopad - 15 grudnia 2005 : Stanisław Krasny
• 15 grudnia 2005 - 22 września 2006 : Czesław Palik
• 22 września - grudzień 2006 : Stanisław Krasny
• grudzień 2006 - 28 sierpnia 2007 : Robert Mazanek
• 28 sierpnia 2007 - 9 kwietnia 2008 : Michał Królikowski
• 9 - 15 kwietnia 2008 : Stanisław Krasny
• 15 kwietnia 2008 - 30 czerwca 2011: Krzysztof Szopa
• 1 lipca 2011 - nadal: Krzysztof Bukalski

Aktualne rozgrywki

Do sezonu 2007/08 Garbarnia Kraków występowała w małopolskiej IV lidze. Od sezonu 2008/2009 Garbarnia Kraków grała w III lidze małopolsko-świętokrzyskiej. W sezonie 2009/2010 Garbarnia zajęła drugie miejsce w tych rozgrywkach. W sezonie 2010/2011 Garbarnia zwyciężyła w swojej grupie III ligi i wywalczyła awans do II ligi. Spośród 34 spotkań ligowych piłkarze z Ludwinowa zwyciężyli w 24 meczach, 7 zremisowali i tylko 3 przegrali. W sezonie 2011/2012 Garbarnia rywalizować będzie w ramach grupy wschodniej II ligi.

W sezonie 2009/2010 Garbarnia zdobyła Puchar Polski na szczeblu okręgu krakowskiego, przegrywając następnie w półfinale małopolskim z Przeciszovią. W sezonie 2010/2011 Brązowi ponownie triumfowali w okręgu krakowskim a po pokonaniu Przeboju Wolbrom w małopolskim półfinale awansowali do finału tych rozgrywek. Tam ulegli Limanovii Limanowa 0:1 i odpadli z dalszych gier.

Kadra Garbarni w sezonie 2011/2012

Stan na 1 kwietnia 2012 roku

Nr Pozycja Piłkarz 91 1 bramkarzBR Adrian Jękot 85 1 bramkarzBR Marek Wróblewski 12 1 bramkarzBR Krzysztof Żylski 2 obrońcaOB Radosław Barabasz 2 obrońcaOB Paweł Byrski 9 2 obrońcaOB Gjentijan Haxhijaj 2 obrońcaOB Adrian Piechówka 18 2 obrońcaOB Bartłomiej Piszczek 5 2 obrońcaOB Marcin Pluta 16 2 obrońcaOB Mariusz Stokłosa 10 3 pomocnikPO Tymoteusz Chodźko 3 pomocnikPO Adrian Fedoruk

Nr Pozycja Piłkarz 3 pomocnikPO Bartosz Iwan 7 3 pomocnikPO Krzysztof Kalemba 3 pomocnikPO Bartłomiej Kasprzak 3 pomocnikPO Dariusz Kuźma 3 pomocnikPO Kamil Rado 8 3 pomocnikPO Sebastian Sepioł 15 3 pomocnikPO Filip Zelek 4 napastnikNA Tomasz Kalicki 17 4 napastnikNA Krzysztof Kozieł 4 4 napastnikNA Sebastian Leszczak 11 4 napastnikNA Bartosz Praciak 13 4 napastnikNA Marcin Siedlarz

Sztab szkoleniowy

• Trener: Krzysztof Bukalski
• Trener bramkarzy i kierownik drużyny: Artur Sarnat
• Fizjoterapeuta: Jerzy Bielański

Związki z Ludwinowem i Zakładami Garbarskimi

Garbarnia bardzo silnie odwołuje się do tradycyjnych związków z Ludwinowem. Historia klubu nierozerwalnie związana jest z Zakładami Garbarskimi, które istniały na Ludwinowie od początków XX wieku. Wielu spośród działaczy, zawodników i kibiców klubu było pracownikami właśnie tego przedsiębiorstwa. Pracownikiem Zakładów Garbarskich był m.in. Feliks Szczepanik, pierwszy prezes klubu (wówczas KS Lauda). Zakłady Garbarskie udostępniły piłkarzom swoje obiekty, w których znalazły się m.in. szatnie dla zawodników a w 1924 roku zostały głównym sponsorem klubu, który przybrał nazwę "Garbarnia".

Odwołanie do ludwinowskich tradycji widoczne jest w piosenkach kibiców, które akcentują przywiązanie do dawnego, dziś praktycznie nieistniejącego Ludwinowa. Przykładem tego jest fakt, że słynny wodewil Ludwinowskie tango z muzyką Jerzego Petersburskiego i tekstem Andrzeja Własta jest traktowany przez kibiców Garbarni niemal na równi z hymnem klubowym.

Hymn klubu

Posłuchaj: Hymn Garbarni Kraków

Nasze barwy są brązowo-białe
Po to, żeby panny nas kochały.
Nic się nie martw, że forsy nie mamy.
Chłopcy z Ludwinowa lubią w piłkę grać.

Brąz to kolor siły i twardości,
A ten biały to symbol czystości.
Wszystkie kluby muszą nam zazdrościć,
Bo w Garbarni każdy, każdy jest jak brat.

Jesteśmy drużyną, co w piłkę dobrze gra.
My gramy ładnie, składnie.
Piłka chodzi jak po sznurku.
Musimy wygrać... wygramy ten mecz!
Dla nich zero bramek, dla nas dwie... trzy... sześć.
Garbarni cześć, cześć, cześć!.

Stadion

W pierwszych latach istnienia klub nie posiadał własnego stadionu i mecze rozgrywał na boiskach wynajmowanych od innych krakowskich drużyn. W 1926 roku otwarty został Stadion Garbarni przy ul. Barskiej. Garbarnia rozgrywała mecze na tym stadionie do czasu jego zburzenia w lutym 1973 roku. Następnym obiektem, który gościł zawodników Garbarni był Stadion Korony przy ul. Parkowej. Brązowi okazjonalnie korzystali również z obiektu Wawelu Kraków. W 1990 roku oddano do użytku obecny Stadion Garbarni przy ul. Rydlówka. Ponieważ domowy obiekt Garbarni nie spełnia wymogów licencyjnych II ligi w sezonie 2011/2012 Brązowi występować będą w meczach ligowych na stadionach Suche Stawy jesienią i Wawelu Kraków wiosną.

Kibice

W czasach świetności Garbarni klub cieszył się dużą popularnością w Krakowie. Na mecze Garbarni przychodziło wówczas nawet kilkadziesiąt tysięcy kibiców. Jeszcze podczas występów na Stadionie Korony w latach 80-tych mecze Garbarni obserwowało kilka tysięcy sympatyków futbolu. Obecnie widownia podczas meczów Garbarni liczy najwyżej kilkaset osób.

Kibice Garbarni zrzeszeni są w nieformalnym Klubie Kibiców.

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona klubu