Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Gary Cahill | ||
 |
||
| Imię i nazwisko | Gary James Cahill | |
| Data i miejsce urodzenia |
19 grudnia 1985 Sheffield, Anglia |
|
| Pozycja | środkowy obrońca | |
| Wzrost | 188 cm | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | Chelsea | |
| Numer | 24 | |
| Kariera juniorska | ||
|---|---|---|
| 2000–2004 | Aston Villa | |
| Kariera seniorska | ||
| Lata | Klub | M (G) |
| 2004–2008 2004–2005 2007–2008 2008–2012 2012– |
Aston Villa → Burnley (wyp.) → Sheffield United (wyp.) Bolton Wanderers Chelsea |
28 (1) 27 (1) 16 (2) 130 (13) 10 (1) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 2004–2005 2007 2010– |
 Anglia U-20 Anglia U-21 Anglia |
3 (0) 4 (0) 8 (2) |
| 1 Mecze i gole w lidze aktualne na 20 maja 2012. 2 Mecze i gole w reprezentacji aktualne na 20 maja 2012. |
||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
||
Gary James Cahill (ur. 19 grudnia 1985 w Sheffield) – angielski piłkarz grający na pozycji środkowego obrońcy w Chelsea.
Początkowo zawodnik Aston Villi (od 2000 roku)[1]. W listopadzie 2004 został wypożyczony do Burnley[2]. Regularnie występował w pierwszym zespole, dzięki czemu został uznany najlepszym graczem swojej drużyny[3]. Latem 2005 roku powrócił do klubu z Birmingham. 1 kwietnia 2006 roku zadebiutował w jego barwach w Premier League w przegranym 0:5 meczu z Arsenalem[4]. Pierwszego gola strzelił 16 kwietnia w derbowym spotkaniu z Birmingham City, przyczyniając się do zwycięstwa 3:1[5]. W sezonie 2006/2007 rozegrał w angielskiej ekstraklasie 20 meczów. We wrześniu 2007 roku został wypożyczony do Sheffield United, w którym był podstawowym graczem.
30 stycznia 2008 roku przeszedł na zasadzie transferu definitywnego do Boltonu Wanderers, z którym podpisał trzyipółletni kontrakt[6]. W sezonie 2007/2008 wraz z nim uczestniczył w rozgrywkach Pucharu UEFA – zagrał m.in. w dwóch ćwierćfinałowych meczach ze Sportingiem[7]. Od momentu przejścia do Boltonu, Cahill był jego podstawowym zawodnikiem i stanowił ważny punkt zespołu[3]. Łącznie rozegrał w nim 147 meczów i strzelił 15 goli, w tym jednego w wygranym 2:1 spotkaniu z Evertonem – swoim ostatnim występie w barwach klubu z Horwich (4 stycznia 2012)[8].
16 stycznia 2012 roku przeszedł do Chelsea[9]. Media poinformowały, że cena transferu wyniosła ok. 7 milionów funtów[10]. W londyńskim zespole zadebiutował 5 lutego w zremisowanym 3:3 meczu z Manchesterem United[11]. Pierwszego gola strzelił 18 marca w spotkaniu z Leicesterem City, przyczyniając się do zwycięstwa 5:2[12]. W sezonie 2011/2012 zdobył wraz z Chelsea puchar Anglii (w finałowym pojedynku z Liverpoolem nie zagrał z powodu kontuzji), wygrał również rozgrywki Ligi Mistrzów – w meczu finałowym z Bayernem Monachium wystąpił w podstawowym składzie[13].
Cahill był uprawniony do występów w reprezentacji Irlandii (jego dziadek jest Irlandczykiem), jednak wybrał grę dla Anglii[14].
Występował w młodzieżowych reprezentacjach Anglii. W 2007 roku uczestniczył w mistrzostwach Europy do lat 21. W turnieju rozegranym w Holandii Anglicy dotarli do półfinału, zaś Cahill zagrał jedynie w zremisowanym bezbramkowo meczu z Czechami w fazie grupowej[15].
W kadrze seniorskiej zadebiutował 3 września 2010 roku w spotkaniu z Bułgarią, zmieniając w drugiej połowie Michaela Dawsona (pierwsze powołanie otrzymał już w 2009 na pojedynek z Kazachstanem[1])[16]. Pierwszego gola w barwach narodowych strzelił 2 września 2011 również w pojedynku z Bułgarią, przyczyniając się do zwycięstwa 3:0[17].
|
|||||
|
|||||||
