| Gazeta Robotnicza | |
|---|---|
Wydanie z 31 marca 1947 (Katowice) |
|
| Częstotliwość | dziennik |
| Kraj | Polska |
| Pierwsze wydanie | 3 stycznia 1891 |
Gazeta Robotnicza została powołana do życia w Berlinie 3 stycznia 1891 r. przez polskich socjalistów działających w socjaldemokracji niemieckiej (SPD). Ukazywała się z podtytułem "Organ partii socjalno-demokratycznej", zaś od 7 lutego 1891 r. jako "Organ socjalistów polskich". Jako redaktor sygnowany był Władysław Kurowski, a po jego śmierci od lipca 1892 r. Franciszek Morawski. Gazetę redagowali również Ignacy Daszyński i Stanisław Przybyszewski.
Od września 1893 zmieniono podtytuł na "Organ Polskiej Partii Socjalistycznej". Od 1901 r. gazeta została przeniesiona do Katowic i wychodziła z podtytułem "Pismo poświęcone sprawom polskim ludu pracującego w zaborze pruskim. Organ Polskiej Partii Socjalistycznej". W 1907 r. pismo miała 800 prenumeratorów na Śląsku. W 1910 r. nakład wynosił 6000 egzemplarzy, w tym 3000 prenumeratorów.
W dwudziestoleciu międzywojennym organ Okręgowego Komitetu PPS Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego (w 1928 redaktorem naczelnym "GR" został Henryk Sławik), wychodziła także po wojnie.
Tytuł Gazeta Robotnicza nosił także lokalny dziennik wydawany od 16 grudnia 1948 na Dolnym Śląsku. Powstał z połączenia organu wojewódzkiego PPR "Trybuna Dolnośląska" z "Wrocławskim Kurierem Ilustrowanym" wydawanym przez PPS. W okresie PRL był to organ Komitetu Wojewódzkiego PZPR we Wrocławiu[1]. Gazeta była organizatorem wyścigu kolarskiego Szlakiem Grodów Piastowskich. W III RP po prywatyzacji przekształcił się w Robotniczą Gazetę Wrocławską, następnie w Gazetę Wrocławską, która w 2004 roku została połączona ze Słowem Polskim w jeden dziennik - Słowo Polskie - Gazeta Wrocławska.