| Gemini 12 | |
| Pojazd | |
| Statek kosmiczny | Gemini |
| Masa pojazdu | 3 762,1 kg |
| Rakieta nośna | Titan II |
| Załoga | |
Załoga Gemini 12 – Edwin Aldrin i Jim Lovell |
|
| Załoga | Edwin Aldrin Jim Lovell |
| Start | |
| Miejsce startu | |
| Początek misji | 11 listopada 1966 (20:46:33.419 UTC) |
| Wyjścia w przestrzeń kosmiczną | 1.: 02:29 2.: 02:06 3.: 00:55 razem: 05:30:00 |
| Orbita okołoziemska | |
| Apogeum | 270,6 km |
| Perygeum | 160,8 km |
| Okres orbitalny | 88,87 min |
| Lądowanie | |
| Miejsce lądowania | |
| Lądowanie | 15 listopada 1966 (19:21:04 UTC) |
| Czas trwania misji | 3 dni, 22 h, 34 min, 31 s |
| Liczba okrążeń Ziemi | 59 |
| Program Gemini | |
Gemini 12 – dziesiąty, a zarazem ostatni, załogowy lot kosmiczny w ramach programu Gemini.
Spis treści |
Załoga rezerwowa:
Celem ostatniej misji programu Gemini było udowodnienie, iż astronauci mogą łatwo i efektywnie pracować poza pokładem statku. W tym celu na zewnątrz kapsuły zostały dodane nowe ulepszone zaczepy oraz wprowadzono trening w środowisku podwodnym, które miało symulować warunki 0g. Trening ten jest wykorzystywany do dziś. Ponad dwugodzinny EVA Aldrina podczas którego fotografował gwiazdy, odebrał z zewnątrz statku pułapkę na mikrometeoryty i wykonywał inne czynności, ostatecznie udowodnił wykonalność spacerów kosmicznych. Dwa kolejne EVA poszły łatwo, jak również zbliżenie i dokowanie do pojazdu-celu Agena (które z powodu awarii radaru zbliżeniowego musiało zostać przeprowadzone częściowo ręcznie). Podniesienie orbity nie powiodło się z powodu awarii silników pojazdu-celu.
Podczas powrotu na ziemię kapsuła była kontrolowana przez komputer pokładowy i wodowała 4,8 km od wyznaczonego miejsca.
Kolory loga misji są nawiązaniem do daty misji która odbyła się w okresie Halloween. Rzymskie cyfry XII są umieszczone w miejscy w którym znajdowały by się na tarczy zegara – to symbol tego iż misja Gemini 12 była ostatnią misją w programie. Pomarańczowy łuk po lewej symbolizuje księżyc – cel programu Apollo, następcy Gemini.
Po siedmiu latach spędzonych w muzeum transportu i technologii w Auckland w Nowej Zelandii, kapsuła powróciła do Stanów Zjednoczonych. Aktualnie jest na wystawie w Adler Planetarium w Chicago.
|
|||||||