Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| George Walker Bush | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 6 lipca 1946 New Haven, Connecticut, USA |
| 43. prezydent Stanów Zjednoczonych | |
| Przynależność polityczna | Partia Republikańska |
| Okres urzędowania | od 20 stycznia 2001 do 20 stycznia 2009 |
| Pierwsza dama | Laura Bush |
| Wiceprezydent | Dick Cheney |
| Poprzednik | Bill Clinton |
| Następca | Barack Obama |
| 46. gubernator stanu Teksas | |
| Okres urzędowania | od 17 stycznia 1995 do 21 grudnia 2000 |
| Poprzednik | Ann Richards |
| Następca | Rick Perry |
| Odznaczenia | |
Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone)  |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
.jpg&filetimestamp=20071018012029)
-Ukraine.JPG&filetimestamp=20080402150623)
George Walker Bush [ˈdʒɔːɹdʒ ˈwɑːkɚ bʊʃ] (ur. 6 lipca 1946 w New Haven w Connecticut w USA) – prezydent Stanów Zjednoczonych wybrany w roku 2000. Sprawował urząd od 20 stycznia 2001 roku do 20 stycznia 2009. W wyborach prezydenckich 13 grudnia 2004 wybrany przez Kolegium Elektorów na drugą kadencję.
Spis treści |
Bush wychowywał się w Midland i Houston w Teksasie, z czwórką rodzeństwa: Jeb, Neil, Marvin i Dorothy. Młodsza siostra Robin zmarła w 1953 w wieku trzech lat na białaczkę. George Bush uczęszczał do Phillips Academy w Andover w stanie Massachusetts, gdzie zajmował się m.in. grą w baseball. Następnie studiował na uniwersytecie Yale, uzyskując licencjat (Bachelor) z historii w 1968. Bush uważa, że był raczej przeciętnym studentem[potrzebne źródło].
W maju 1968 został przyjęty do służby w lotnictwie Gwardii Narodowej Teksasu (Texas Air National Guard), pomimo uzyskania w teście zdolności najniższego akceptowalnego wyniku 25%. Po szkoleniu służył w bazie Ellington w Houston, latając na myśliwcach Convair F-102 Delta Dagger. Zdaniem jego krytyków, podczas służby cieszył się przywilejami związanymi z pozycją jego ojca, nie został też wysłany na wojnę w Wietnamie, w przeciwieństwie do wielu młodych Amerykanów w tym okresie. W maju 1972 uzyskał przeniesienie do Gwardii Narodowej Alabamy, w celu pracy w kampanii wyborczej do Senatu. Brak dowodów w dokumentacji, aby pełnił tam aktywną służbę i uczęszczał na ćwiczenia, a w sierpniu 1972 został zawieszony w lataniu z powodu nie podejścia do testów medycznych. W maju 1973 powrócił do Houston, w październiku 1973 został zwolniony ze służby przed sześcioletnim terminem w celu odbycia studiów w Harvard Business School[1].
Podczas studiów w Yale i Harvardzie, Bush często nadużywał alkoholu i zdarzały mu się zachowania naruszające porządek – sam przyznał później, że pił zbyt dużo i określał swoje zachowanie jako „nomadyczny okres nieodpowiedzialnej młodości”. Twierdził też, że po 1974 nie używał narkotyków, uchylając się od skomentowania wcześniejszego okresu. W 1976 został ukarany za jazdę po użyciu alkoholu i zatrzymano mu prawo jazdy na dwa lata[potrzebne źródło]. Od 1986 deklaruje abstynencję.
Po ukończeniu Uniwersytetu Harvarda ze stopniem magistra (MBA), Bush podjął pracę w przemyśle naftowym w Teksasie, zajmując stanowiska kierownicze w kilku spółkach. W 1977 ożenił się z Laurą Welch, po czym osiedlili się w Midland w Teksasie. Bush przeszedł wówczas za żoną z Kościoła Episkopalnego do Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego.
W 1978 Bush startował w wyborach do Izby Reprezentantów, lecz przegrał z Kentem Hance. W 1988 rodzina Bushów przeniosła się do Waszyngtonu, w celu pracy dla kampanii prezydenckiej ojca George’a. Po powrocie do Teksasu zainwestował w 1989 w drużynę baseballową Texas Rangers, w której sprzedaż udziałów w 1998 przyniosła mu zysk ponad 14 milionów dolarów[potrzebne źródło].
W 1995 Bush wygrał wybory na gubernatora Teksasu.
Wybór George’a W. Busha na prezydenta USA w 2000 roku wzbudził w części społeczeństwa amerykańskiego kontrowersje związane z wątpliwościami co do poprawności procesu liczenia głosów. George W. Bush otrzymał mniej głosów wyborców niż jego kontrkandydat Al Gore, jednak wygrał wybory uzyskując większość głosów Kolegium Elektorów Stanów Zjednoczonych. Podobna sytuacja miała wcześniej miejsce w 1828, 1876 i ponownie w 1888 roku[2], gdy prezydentem został Benjamin Harrison, który zdobył o 100 tysięcy głosów mniej niż jego konkurent, prezydent Grover Cleveland. W listopadzie 2004 G. Bush wygrał wybory stosunkowo niewielką przewagą, pokonując kandydata demokratów Johna Kerry’ego i został wybrany ponownie na prezydenta na następne 4 lata.
George W. Bush po długotrwałych sporach sądowych ze swoim konkurentem, wiceprezydentem w administracji Clintona, Alem Gore’em został wybrany na prezydenta USA, pomimo tego, że Al Gore uzyskał więcej głosów wyborców (50 999 tys.) niż Bush (50 456 tys.), ale mniej głosów elektorskich. Zadecydowały o tym wysoce dyskusyjne wyniki wyborów na Florydzie. Spory uciął ostatecznie Federalny Sąd Najwyższy, który nakazał zaprzestanie ponownego przeliczania głosów jako niezgodnego z XIV Poprawką Do Konstytucji.
George W. Bush wywodzi się z prawicowego skrzydła Partii Republikańskiej i startował do wyborów pod hasłem „powrotu do starych wartości”. Jego prezydentura była pod wyraźnym wpływem neokonserwatystów (polityka zagraniczna i gospodarka) oraz paleokonserwatystów (polityka społeczna), co wywołuje niezadowolenie części społeczeństwa o poglądach lewicowych. Społeczeństwo amerykańskie jest podzielone, lecz jego większa część popierała tę politykę, co udowodniła wybierając G. Busha na drugą kadencję. Na zmianę nastrojów, a w szczególności na zmęczenie wojną w Iraku wskazują wybory w połowie kadencji („midterm elections”) w listopadzie 2006, po których Partia Demokratyczna posiada większość w obydwu izbach Kongresu, jak i na stanowiskach gubernatorów stanowych.
Prezydenturę Busha charakteryzuje kontynuacja polityki jego ojca oraz Ronalda Reagana.
Gabinet George’a Busha funkcjonował podczas jego prezydentury od 20 stycznia 2001 r. do 20 stycznia 2009 r.
Pogrubione nazwiska oznaczają ministrów, którzy dalej pełnią urząd ministra w gabinecie Baracka Obamy
Zobacz też: Gabinet George'a W. Busha
| Departament/Funkcja | Zdjęcie | Imię i nazwisko | Kadencja |
|---|---|---|---|
| Prezydent |
 |
George W. Bush | 2001-2009 |
| Wiceprezydent |
 |
Dick Cheney | 2001-2009 |
| Sekretarz Stanu |
.png&filetimestamp=20041120213020) |
Colin L. Powell | 2001-2005 |
 |
Condoleezza Rice | 2005-2009 | |
| Obrona |
 |
Donald H. Rumsfeld | 2001-2006 |
 |
Robert Gates | 2006-2009[3] | |
| Skarb |
 |
Paul H. O’Neill | 2001-2003 |
 |
John W. Snow | 2003-2006 | |
 |
Henry M. Paulson Jr | 2006-2009 | |
| Sprawiedliwość |
 |
John D. Ashcroft | 2001-2005 |
 |
Alberto R. Gonzales | 2005-2007 | |
 |
Michael Mukasey | 2007-2009 | |
| Zasoby wewnętrzne |
 |
Gale A. Norton | 2001-2006 |
 |
Dirk Kempthorne | 2006-2009 | |
| Rolnictwo |
 |
Ann M. Veneman | 2001-2005 |
 |
Mike Johanns | 2005-2007 | |
 |
Ed Schafer | 2008-2009 | |
| Handel |
 |
Donald L. Evans | 2001-2005 |
 |
Carlos M. Gutierrez | 2005-2009 | |
| Praca |
 |
Elaine L. Chao | 2001-2009 |
| Zdrowie |
 |
Tommy G. Thompson | 2001-2005 |
 |
Michael O. Leavitt | 2005-2009 | |
| Budownictwo |
 |
Melquiades R. Martinez | 2001-2003 |
 |
Alphonso R. Jackson | 2004-2008 | |
 |
Steve Preston | 2008-2009 | |
| Transport |
 |
Norman Y. Mineta | 2001-2006 |
 |
Mary Peters | 2006-2009 | |
| Energetyka |
 |
E. Spencer Abraham | 2001-2005 |
 |
Samuel W. Bodman | 2005-2009 | |
| Edukacja |
 |
Roderick R. Paige | 2001-2005 |
 |
Margaret Spellings | 2005-2009 | |
| Weterani |
 |
Anthony J. Principi | 2001-2005 |
 |
James Nicholson | 2005-2007 | |
 |
James Peake | 2007-2009 | |
| Bezpieczeństwo |
 |
Thomas J. Ridge | 2003-2005 |
 |
Michael Chertoff | 2005-2009 |
Dotąd George W. Bush mianował dwóch sędziów do Sądu Najwyższego: Johna Robertsa (mianowany we wrześniu 2005 na stanowisko prezesa) i Samuela Alito (w roku 2006).
Trzykrotnie (w 2001, 2003 i 2007) złożył oficjalne wizyty w Polsce.
8 czerwca 2007 przybył z 4 godzinną wizytą do Polski. Swoim samolotem wylądował w Gdańsku, gdzie Bushów przywitała polska para prezydencka. Nieformalne rozmowy prezydentów (bez krawatów – protokół dyplomatyczny definiuje to jako nieformalna rozmowa) odbyły się w prezydenckim ośrodku na Helu. Bush oferuje Polsce modernizację polskich sił zbrojnych w zamian za instalację elementów tarczy antyrakietowej[4] Polska jest sojusznikiem USA w walce z terroryzmem. Władze RP w 2002 i 2003 wysłały kontyngenty do Afganistanu i Iraku. W kwestii wiz, które muszą kupić Polacy by móc polecieć do USA, mówił wielokrotnie, że ta sprawa leży w gestii Kongresu. Jednak podczas konferencji prasowej z premierem Donaldem Tuskiem powiedział: Ja rozumiem, że to frustrująca sprawa. Gdybym mieszkał w Polsce i chciał przyjechać do Ameryki, też byłbym sfrustrowany[5].
Po zamachu terrorystycznym z 11 września administracja prezydencka obarczyła winą za zamachy al-Kaidę. Pierwszym etapem wojny była zbrojna interwencja w Afganistanie. W Afganistanie nie rozbito całkowicie talibów. Cały czas dochodzi do zamachów i walk. Mimo to udało się przeprowadzić tam demokratyczne wybory w 2004 i 2005.
USA dążą też do rozbicia al-Kaidy w Somalii, gdzie przy wsparciu USA wojska etiopskie wyparły ze stolicy Mogadiszu na przełomie 2006 i 2007 oskarżanych o współpracę z al-Kaidą- bojówkarzy Unii Trybunałów Islamskich. Amerykanie twierdzą, że podczas nalotu w maju 2008 zabili szefa somalijskiej al-Kaidy[6].
Mimo braku poparcia ONZ, USA wraz ze swoimi sojusznikami (w tym Polską) dokonały interwencji w Iraku (Druga wojna w Zatoce Perskiej). Oficjalnym powodem była chęć zniszczenia broni masowego rażenia będącej rzekomo w posiadaniu dyktatora oraz chęć zaprowadzenia demokracji w tym kraju. Podbój okazał się militarnym sukcesem. W ciągu miesiąca zdobyto Bagdad, a notowania Busha były wtedy najwyższe w historii. W przeciągu następnych miesięcy aresztowano większość członków dawnego reżimu z Saddamem Husajnem na czele. W czasie działań wojennych w dużym stopniu Amerykanom pomogli kurdyjscy rebelianci wyzwalając miasto Mosul. Pomimo wszystkich sukcesów militarnych tej operacji, dużych składów broni masowego rażenia do tej pory nie znaleziono. Według raportu National Ground Intelligence Center wydziału do spraw wywiadu Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych znaleziono ponad 500 sztuk broni chemicznej wyprodukowanej przed rokiem 1991[7], zazwyczaj były to pojedyncze egzemplarze i niewielkie składy amunicji chemicznej zagubione podczas wojny Iracko-Irańskiej (1980-1988). Komisja Senatu USA dowiodła, że gabinet Busha nie posiadał rzetelnych dowodów na istnienie tej broni, choć twierdził z uporem, że je ma. Od początku inwazji zginęło ok. 600 tysięcy Irakijczyków, 2 miliony opuściło kraj, a 4 miliony migrowało. Armia USA straciła 3700 żołnierzy, sama zaś wojna kosztowała ten kraj ponad 400 miliardów dolarów.
W grudniu 2006 prezydent publicznie przyznał, że USA nie wygrywają wojny w Iraku. Stany Zjednoczone wydały na prowadzenie wojny wiele miliardów dolarów, co budzi sprzeciw opinii publicznej. George Bush zamierzał wysłać do Iraku jeszcze 25 000 żołnierzy. Zdaniem ekspertów i opinii publicznej nie powinien tego robić, ponieważ opór i walki prowadzone przeciw Amerykanom są nadal bardzo silne, co potwierdzają dane oraz przyznanie przez prezydenta G. Busha, że USA nie wygrywają wojny w Iraku.
Jednak od 2007 dzięki nowej taktyce amerykańskiej armii spadła liczba zamachów na amerykańskich żołnierzy i irackich cywilów.
Prezydent Bush i jego administracja popiera dążenia Palestyńczyków do własnego państwa, lecz popiera również działania Izraela zmierzające do zlikwidowania baz Hamasu. Bush popiera umiarkowany Fatah i administrację palestyńska z prezydentem Mahmudem Abbasem. Jesienią 2007 z inicjatywy Busha w Anapolis odbyła się międzynarodowa konferencja dotycząca przyspieszania palestyńsko – izraelskich rozmów pokojowych. W lutym 2008 prezydent Bush złożył wizytę w Izraelu i Autonomii Palestyńskiej, by zachęcić przywódców obu krajów do dalszego dialogu. W marcu 2008 r. została złożona publiczna opinia prezydenta Busha, ze do końca trwania jego kadencji zostanie zawarty trwały pokój między Palestyną a Izraelem. Pod koniec kadencji zauważa się wzmożone zaangażowanie Busha w politykę bliskiego wschodu.
Stosunki z Rosją pogorszyły się zwłaszcza po rozpoczęciu przez USA negocjacji z Polską i Czechami ws. instalacji elementów tzw. tarczy antyrakietowej. Władze Rosji argumentują wciąż, że tarcza godzi w rosyjską rację stanu[8]. Oba kraje poróżniła także kwestia rozszerzenia NATO na Gruzję i Ukrainę. Prezydent Bush podczas wizyty w Kijowie poparł starania obu krajów o członkostwo w NATO.
Wojna w Iraku bardzo poróżniła USA z Francją i Niemcami, które były przeciwne interwencji wojsk amerykańskich w Iraku. Głównym sojusznikiem Busha był premier UK Tony Blair. Obecnie jednak stosunki USA z tymi państwami się polepszyły. Głównie dzięki zmianie władzy we Niemczech (2005) i we Francji (2007). Zarówno Nicolas Sarkozy jak i Horst Köhler i Angela Merkel są bardziej proamerykańscy niż ich poprzednicy. Wielka Brytania pozostaje nadal głównym sojusznikiem USA w Europie.
Stosunki chińsko-amerykańskie w okresie prezydentury Busha były dość dobre. Prezydent Bush był dość powściągliwy w 2008 w komentowaniu tłumieniu przez komunistyczne władze w Pekinie tybetańskich protestów. Zachęcał Chiny do dialogu z Dalajlamą[9][10]. Bush zapowiedział, że będzie w Pekinie podczas inauguracji igrzysk olimpijskich. W październiku 2007 spotkał się z Dalajlamą i uczestniczył w ceremonii nadania mu Złotego Medalu Kongresu.
Bush i jego administracja są przeciwnikami irańskiego programu atomowego. Dotychczasowe negocjacje nic nie dały, lecz co pewien czas obie strony wychodzą z propozycją dalszych rozmów[11]. Iran wciąż argumentuje, że prowadzi badania wyłącznie w celach pokojowych, zaś USA widzi w tym poważne niebezpieczeństwo i chęć budowy przez Iran broni jądrowej.
Administracja Busha zwróciła się we wrześniu 2008 do Kongresu o zgodę na wykupienie za 700 miliardów USD długów hipotecznych, grożących pogrążeniem amerykańskiego sektora finansowego, a tym samym całej gospodarki, w zupełnym chaosie[12]. Został on przyjęty (z modyfikacjami) przez Kongres.
Bush ponownie został wybrany na prezydenta w wyniku wyborów w 2004. Jego konkurentem był John Kerry. Bush w skali kraju zdobył 3 miliony głosów więcej niż Kerry.
W wyborach prezydenckich 2008 Bush poparł kandydaturę Johna McCaina, który był jego konkurentem o nominację w 2000. Bush nie wziął udziału w konwencji delegatów Partii Republikańskiej we wrześniu 2008 z powodu huraganu Gustav. Po zwycięstwie Baracka Obamy, pogratulował mu zwycięstwa.
Żoną Busha jest od 5 listopada 1977 Laura Welch. Mają córki bliźniaczki Barbarę i Jennę urodzone 25 listopada 1981. 10 maja 2008 Jenna wyszła za mąż za Henry’ego Hagera, syna przewodniczącego Partii Republikańskiej w Wirginii.
Prezydent uważa się za człowieka głęboko wierzącego. Należy do kościoła metodystycznego. Religia pomogła mu wyrwać się z alkoholizmu w 1986.
Obaj kandydaci w wyborach prezydenckich roku 2004, Bush i John Kerry pochodzą z prominentnych rodzin amerykańskich i są kuzynami w ósmym stopniu pokrewieństwa.
George Bush został dwukrotne wybrany „Człowiekiem Roku” tygodnika „Time”. Pierwszy raz w roku 2000, a drugi w 2004. Jego ojciec – prezydent George H. W. Bush został wybrany raz – w 1988 roku.
Jest pierwszym i jak dotąd jedynym prezydentem USA, który podczas sprawowania urzędu trzykrotnie odwiedził Polskę (dwukrotnie za prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego i raz za kadencji Lecha Kaczyńskiego).
W kwietniu 2008 gościł w Białym Domu Benedykta XVI. W 2010 wydano jego autobiografię „Decision points” (Kluczowe decyzje).
W styczniu 2011 Amnesty International wezwał rządy krajów afrykańskich, które wizytował Bush, do aresztowania tego ostatniego. Organizacja argumentowała, że George W. Bush za swojej prezydentury aprobował stosowanie tortur (między innymi podtapianie)[13].
|
||||||||||||||||||
| Poprzednik Ann Richards |
Gubernator stanu Teksas 1995-2000 |
Następca Rick Perry |
| Poprzednik Bob Dole |
Kandydat republikanów na urząd prezydenta USA 2000 i 2004 (zwycięstwo) | Następca John McCain |
.png){kind=link}