Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Gereon Grzenia-Romanowski Zielony, Gwardiuk |
|
 kontradmirał |
|
| Data i miejsce urodzenia | 19 marca 1916 Piece |
| Data i miejsce śmierci | 18 stycznia 1983 Warszawa |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1935 |
| Stanowiska | komendant Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni, attaché wojskowy w ChRL |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa, kampania wrześniowa, GL-AL, Powstanie warszawskie |
| Odznaczenia | |
        |
|
Gereon Grzenia-Romanowski vel Gereon Grzenia ps. "Zielony", "Gwardiuk" (ur. 19 marca 1916 w Piecach, zm. 18 stycznia 1983 w Warszawie) – kontradmirał Marynarki Wojennej PRL, doktor nauk ekonomicznych.
Był synem Jana Grzeni i Agnieszki z Laskowskich. Od 1923 uczęszczał w Chojnicach kolejno do Szkoły Powszechnej oraz Państwowego Gimnazjum Klasycznego. W 1931 wstąpił do Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie. W 1935, po likwidacji KK Nr 2, przeniesiony został do Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu. 15 maja 1937 złożył maturę, a następnie przyjęty został do Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie. Po ukończeniu szkoły i otrzymaniu promocji oficerskiej przydzielony został do nowo powstałego 1 Pułku Strzelców Pieszych w Rembertowie (Warszawska Brygada Pancerno-Motorowa). W szeregach tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej 1939 Dowodził 2 plutonem 1 kompanii.
15 listopada 1939 wstąpił do konspiracyjnej organizacji Służba Zwycięstwu Polski (przekształconej w 1940 w Związek Walki Zbrojnej). W latach 1942-1943 był więźniem Pawiaka. Następnie służył w Gwardii Ludowej oraz Armii Ludowej i brał udział w powstaniu warszawskim w 1944. W trakcie okupacji ukrywał się pod nazwiskami Tatarkiewicz i Romanowski.
W 1945 pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Miejskiego Związku Walki Młodych w Poznaniu, po czym wyznaczono go zastępcą dowódcy 12 Dywizji Piechoty w Szczecinie.
Od 1 kwietnia 1948 do 29 stycznia 1949 był słuchaczem Kursu Dowódców Pułków w Wyższej Szkoły Piechoty w Rembertowie. Od 1949 do 1956 kierował Studium Wojskowym Politechniki Gdańskiej. Kolejne stanowisko – zastępcy dowódcy ds. politycznych – objął w Dowództwie Marynarki Wojennej w Gdyni. 2 października 1959 ukończył zaocznie studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Sopocie. Później na tej uczelni uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych w zakresie makroekonomii morskiej.
1 października 1963 Rada Państwa uchwałą Nr 47/63 awansowała go na kontradmirała w korpusie generałów i admirałów. Nominację odebrał 9 października 1963 w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa, Aleksandra Zawadzkiego.
W latach 1966-1969 był komendantem Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte w Gdyni. Następnie wyjechał do Chin, gdzie został attaché wojskowym w Chińskiej Republice Ludowej. Zmarł 18 stycznia 1983 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni.
Od 1945 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a później Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W okresie od 1957 do 1958 roku był prezesem Wojskowego Klubu Sportowego "Flota" w Gdyni. W 1965 Miejska Rada Narodowa w Chojnicach nadała mu tytuł honorowego obywatela miasta.
