Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Getto ławkowe – forma segregacji rasowej wprowadzona na polskich uniwersytetach w latach 30. XX wieku. Polegała na wydzieleniu części sali lekcyjnej lub wykładowej i przeznaczeniu jej dla studentów pochodzenia żydowskiego, którzy nie mieli prawa dowolnego wybierania miejsc.
W 1937 r. pod wpływem endeckich nacjonalistycznych organizacji młodzieżowych (m.in. Młodzieży Wszechpolskiej i ONR) rektorzy wielu polskich uniwersytetów stworzyli tzw. getta ławkowe, które były oznaką panującego wówczas antysemityzmu w środowiskach akademickich. Na salach wykładowych wyznaczano specjalne ławki, w których siedzieć mieli studenci żydowskiego pochodzenia. Ten rodzaj dyskryminacji wzbudził protesty wielu profesorów (Marceli Handelsman, Stanisław Ossowski, Tadeusz Kotarbiński, Stanisław Kulczyński, Mieczysław Michałowicz) i żydowskich studentów. Równocześnie z gettem ławkowym na wielu uniwersytetach wprowadzono ograniczenia procentowe liczby studentów pochodzenia żydowskiego do 10%, znane jako numerus clausus, lub całkowity zakaz studiowania, czyli numerus nullus. Jako pierwsza getto ławkowe wprowadziła Politechnika Lwowska (w 1936).
Dodać należy, że np. na Uniwersytecie Jagiellońskim dochodziło do akcji wprowadzania getta ławkowego już w listopadzie 1932. Wtedy to odbyła się msza w intencji tragicznie zmarłego podczas antysemickich zamieszek w Wilnie 10 listopada 1931 polskiego studenta Stanisława Wacławskiego. Po jej zakończeniu doszło do zamieszek i usuwania siłą żydowskich studentów z sal wykładowych.
W latach trzydziestych antysemickie zamieszki organizowane przez nacjonalistyczną młodzież, działającą pod wpływem endecji jak i narodowych radykałów, miały miejsce niemal we wszystkich miastach uniwersyteckich: Krakowie, Warszawie, Wilnie czy Lwowie.
