Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Giacinto Facchetti | ||
| Imię i nazwisko | Giacinto Facchetti | |
| Data i miejsce urodzenia |
18 lipca 1942 Treviglio, Włochy  |
|
| Data i miejsce śmierci |
4 września 2006 Mediolan, Włochy |
|
| Pozycja | Lewy obrońca i Stoper | |
| Wzrost | 191 cm | |
| Masa ciała | 85 kg | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1960–1978 | Inter Mediolan | 634 (75) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1963–1977 | Włochy |
94 (3) |
Giacinto Facchetti (ur. 18 lipca 1942[1] w Treviglio, zm. 4 września 2006 w Mediolanie) – włoski piłkarz niegdyś grający na pozycji lewego obrońcy, od 2004 do swojej śmierci prezydent Interu Mediolan.
Giacinto zaczynał swoją karierę piłkarską w rodzinnym Treviglio[2]. Do Interu sprowadził go słynny argentyński trener Helenio Herrera i już w 21 marca 1961 roku dał osiemnastolatkowi szansę debiutu w ligowym meczu z AS Romą[3] "Czarno – niebiescy" wkrótce zostali nie tylko najlepszą drużyną Italii (mistrzostwo 1963, 1965, 1966, 1971)[4], ale też Europy (Puchar Europy 1964, 1965)[4] i świata (Puchar Interkontynentalny 1964, 1965)[4] Tam pod okiem Herrery narodziło się słynne catenaccio – system gry polegający na zabezpieczeniu dostępu do własnej bramki. Jednym z filarów defensywy Interu był właśnie wysoki (191 cm wzrostu) Facchetti – lewy obrońca słynący z elegancji na boisku i poza nim. Nie tylko trudno było go minąć, ale był też prekursorem gry ofensywnej bocznych obrońców. Znakomicie dośrodkowywał, ale strzelał też sporo goli. W latach 1961-1978 zdobył dla Interu 75 bramek[2], a rozegrał w jego barwach 634 mecze. Warto dodać, że równie dobrze sobie radził w roli libero.
Facchetti trzykrotnie wpisał się też na listę strzelców w meczach reprezentacji Włoch, w tym dwa razy w eliminacjach Mistrzostw Świata 1966. Na ich otwarcie w spotkaniu wygranym 6:1 z Finlandią oraz w meczu ze Szkocją decydującym o awansie do finałów tej imprezy, a wygranym przez Italię 3:0. Trzecią bramkę Giacinto wbił Cypryjczykom w spotkaniu kwalifikacyjnym ME '68. Wtedy był już kapitanem drużyny narodowej i to właśnie on kilka miesięcy później uniósł Puchar Henriego Delauney'a za wywalczenie w 1968 roku mistrzostwa Europy. Kapitanował też reprezentacji, gdy dwa lata później Włosi zostali wicemistrzami świata. Uczestniczył również w finałach MŚ w 1966 1974 roku, a przygodę z drużyną narodową zakończył po wywalczeniu awansu do Mundialu '78. Od 27 marca 1963 roku[5] do 16 listopada 1977 roku rozegrał w reprezentacji 94 mecze, z czego w 70 był kapitanem. Jego grę wysoko cenili europejscy dziennikarze, o czym świadczy drugie miejsce w 1965 roku w plebiscycie France Football na najlepszego piłkarza Europy. Trzy lata później zajął piątą pozycję w tej klasyfikacji. Natomiast jego dżentelmeńska postawa została uhonorowana już po zakończeniu kariery piłkarskiej, gdy w 1980 roku otrzymał nagrodę fair play UNESCO.
Po zakończeni kariery piłkarskiej nie został trenerem, ale wiceprezydentem Atalanty Bergamo. Jak mówił miał dość zgrupowań i nie chciał z żoną i czwórką dzieci zmieniać często miejsca zamieszkania, co charakteryzuje zawód szkoleniowca. Do Interu wrócił, gdy właścicielem klubu został Massimo Moratti. Najpierw Facchetti pełnił funkcję dyrektora sportowego "niebiesko-czarnych" i doradcy do spraw międzynarodowych, potem wiceprezydenta, a od 2004 roku prezydenta klubu.
Zmarł 4 września 2006 roku po długiej i ciężkiej chorobie nowotworowej[2]. Miał 64 lata.
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
