Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony.jpg&filetimestamp=20081024091318)
Gian Francesco Brignole Sale II (ur. 1695; zm. 1760) był genueńskim politykiem, dyplomata, generałem i mecnasem sztuki. Od 4 marca 1746 do 4 marca 1748 roku był dożą Republiki Genui.
Gian Francesco Brignole Sale II (1696-1760) był najstarszym synem markiza Antona II Giulio Brignole Sale, ambasadora Genui w Wersalu, i jego kuzynki Isabelli Brignole. Ród Brignole doszedł już do stanowiska doży w 1635 roku. Gian Francesco miał trzech braci; Gian-Jacobo, który zmarł w wieku 40 lat, Giuseppe, szwagra książąt Monako i Condé, oraz Rudolfa, który był dożą w latach 1762-1764.
W 1710 roku Gian Francesco stracił ojca, i jako nastolatek odziedziczył wielką fortunę . W 1728 roku został generałem galer, co było bardzo prestiżowym stanowiskiem w Republice, dlatego ubiegać się o nie mogli jedynie najznakomitsi arystokraci. W tym samym roku został dyrektorem budowli publicznych (odnowił akwedukt dostarczający wodę do wszystkich domów genueńskich) w roku 1730 został członkiem rady negocjującej z Korsykanami (junte extraordinaire pour la répression du soulèvement corse). W 1731 roku poślubił Battinę Raggi, której rodzina, podbnie jak Brigniole pochodziła z Rapallo.
W 1736 roku posłował do Londynu, by w imieniu Republiki zaprotestowac przeciw przywiezieniu nowego wodza powstania korsykańskiego Theodora von Neuhoffa na brytyjskim statku. Po powrocie z tej misji, został ambasadorem Sérénissime République de Gênes w Paryżu (od września 1737 do wiosny 1739 r.), gdzie negocjował i podpisał z Ludwikiem XV i kard. Fleury konwencje wersalską (1737), zapewniając pomoc militarną Francji na terenie Koryki (bo pomoc austriacka w l. 1731-1733 niewiele pomogła), ale tez i prowokujac francuskie zaitereowanie tym rejonem. Gian Francesco Brignole Sale był przekonanym frankofilem, więc żył w wielkim stylu w swym domu przy rue de Cléry i był mecenasem paryskich artystów (w tym malarza Rigauda), interesował się tez przepisami kuchni paryskiej.
Po powrocie z Paryża zostal iknwizytorem stanu (tj. Szefem policji) w Genui, a w 1740 roku mianowano go ambasadorewm w Wiedniu. Po powrocie wybrano go senatorem (10 senatorów wraz z dożą i prokuratorami tworzyli tzw. Seniorię), a także naczelnym dowódcą wojsk. Przeczuwajac konflikt z Królestwem Sardynii, rozpoczał reorganizację małej armii genueńskiej.
We wrześniu 1743 roku w Worms (traktat wormacki) Maria Teresa Habsburg, starajac się zyskac wsparcie Królestwa Sardynii, obiecała Karolowi Emanuelowi III markizat Finale, należący do Genui, na co Genua odpowiedziała podpisujac z Francją, Hiszpanią i Neapolem traktat sojuszniczy w Aranjuez (1745). Hiszpanie zajęli w 1745 Mediolan, lecz musieli się w 1746 roku wycofać, co oznaczało, ze Szla zwycięstwa zaczyna się przechylać na stronę „Austrosardów”. Korsyka wraz z Bastią zostały zdobyte przez brytyjsko-sabaudzka flotę w listopadzie 1745 roku. W 1747 Francuzi przepędzili ich stamtąd i administrowali posiadłościami Genui, jako jej sojusznicy.
Otwierajac swe porty dla armii burbońckich, Genua wydatnie zwiększąła sznsę na ich zwycięstwo. W konsekwencji armia genuenska (jakosci przecietnej i licząca mniej niż 10.000 żołnierzy) dowodzona osobiscie przez Gian Francesco Brignole Sale II podążyła za francusko-hiszpańską armią Don Filipa na Austriaków i Piemontczyków, jednak niespecjalnie się wyróżniła, doceniono jednak postępowanie samego dowódcy i uczyniono Gian Francesca Brignole zastępcą głównodowodzącego całej armii burbońskiej. Brignole zdobył dla koalicji kilka twierdz w Piemoncie i Parmie-Piacenzie okupowanej przez Austriaków. Głównie swym zasługom wojennym zawdzięczał Brignole wybór na stanowisko doży 4 marca 1746 roku (doge de Gênes et roi de Corse par la grâce de Dieu – doża Genui i król Korsyki z Bozej łaski), mimo iż kampania wojenna była daleka od zakończenia, a przybycie nowego austriackiego korpusu zachwiało frontem burbońskim w północnej Italii, co gorsza śmierć Filipa V oznaczała wycofanie się z wojny rządu hiszpańskiego. Pod Piacenzą 15 czerwca 1746 roku armia burbońska poniosła klęskę, po czym we wrześniu armia austriacka (korzystająca z pomocy floty brytyjskiej) pod dowództwem gen. Antoniotto de Botta-Adorno stanęła pod bramą Genui. Całe terytorium Republiki było zajęte przez Austrosardów, a Francuzi i Hiszpanie pospiesznie wsiedli na statki, a stolica republiki stała bezbronna. Doża i jego doradcy stwierdzili, że opór nie ma sensu i 6 września otworzył Austriakom bramy miasta. Brignole-Sale padł na kolana przez gen. Botta-Adorno i poprosił o oszczędzenie miasta i mieszkańców, na co Botta-Adorno odpowiedział: Aux Génois, je ne laisserai que les yeux pour pleurer. Jeszcze przed nadejsciem Austriaków prawie cała szlachta uciekła do swcyh wiejskich willi nie kłopocząc sie o lud, który nigdy nie chcial wojny, dlatego plebs uznał to za zdradę szlachty. W mieście pozostał tyko doża.
Po 3 miesiącach austriackiej okupacji (Austriacy niestety szykanowali mieszkańców) w mieście wybuchło powstanie ludowe (5 grudnia), które wypędziło wroga z miasta i z którego skorzystał Brignole formując armię 22 000 ludzi. Insurekcja wyzwoliła zywiły plebejskie i arystokratyczne, dlatego szlachta na swym dobrowolnym wygnaniu oskarzała dożę o sprzyjanie im. Do wiosny 1748 roku Genua rządzona była w sposób quasi-demokratyczny (ludowi przywódcy wahali sie, czy rzeczywiście tylko szlaccice – les Magnifiques są stworzeni do rządzenia). W 1748 przywrócono tradycyjna formę rządów, ale doceniono to, że Brignole uratowął kraj, nie wdając sie w szzczegóły dwulecia quasi-demokratycznego. Pokój w Akwizgranie z 1748 roku przywrócił przedwojenne granice, zwracając Republice markizat Finale. Brignole został dożywotnim prokuratorem (1748) i nadintendentem twierdz (1749), ale nie uczestniczył już w polityce sensu stricto. Poświecił się administrowaniu swych dóbr w Groppoli. W 1757 roku wydał siostrzenicę za ks. Honoriusza III z Monako. Zmarł 14 lutego 1760 roku żałowany przez całą Genuę, zrobił bowiem wiele dla upiększenia miasta i hospicjum: refuge des filles de Brignole, założonego przez jego przodków.
| Poprzednik Lorenzo De Mari |
 |
Doża Genui 1746-1748 |
|
Następca Cesare Cattaneo Della Volta |
