Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Gianfranco Fini | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 3 stycznia 1952 Bolonia |
| Przewodniczący Izby Deputowanych | |
| Przynależność polityczna | Przyszłość i Wolność dla Włoch |
| Okres urzędowania | od 30 kwietnia 2008 |
| Poprzednik | Fausto Bertinotti |
| Wicepremier Włoch | |
| Przynależność polityczna | Sojusz Narodowy |
| Okres urzędowania | od 11 czerwca 2001 do 17 maja 2006 |
| Minister spraw zagranicznych Włoch | |
| Przynależność polityczna | Sojusz Narodowy |
| Okres urzędowania | od 18 listopada 2004 do 17 maja 2006 |
Gianfranco Fini (ur. 3 stycznia 1952 w Bolonii) – włoski polityk, były wicepremier i minister spraw zagranicznych, twórca i lider Sojuszu Narodowego, od 2008 przewodniczący Izby Deputowanych.
Spis treści |
Studia ukończył na Uniwersytecie Rzymskim – Sapienza z zakresu psychologii.
Działalność polityczną rozpoczął w ramach postfaszystowskiego Włoskiego Ruchu Socjalnego. W 1983 po raz pierwszy wszedł do parlamentu, od tego czasu nieprzerwanie zasiada w Izbie Deputowanych, sprawując mandat posła IX, X, XI, XII, XIII, XIV, XV i XVI kadencji.
Od grudnia 1987 do stycznia 1990 i ponownie od lipca 1991 do stycznia 1995 kierował Włoskim Ruchem Socjalnym jako jego sekretarz generalny. Doprowadził do rozwiązania tej partii i utworzenia w jej miejsce Sojuszu Narodowego. Nowa formacja zaczęła dystansować się od poglądów głoszonych przez MSI, przechodząc na pozycje europejskiego konserwatyzmu. W latach 1989-1992 i 1994-2001 zasiadał w Parlamencie Europejskim[1].
W 1994 ugrupowanie Gianfranca Finiego nawiązało współpracę z Forza Italia, stając się drugą siłą w centroprawicowej koalicji. Po wygranych przez Dom Wolności wyborach w 2001. lider Sojuszu Narodowego został wicepremierem w drugim rządzie Silvia Berlusconiego. 18 listopada 2004. objął dodatkowo tekę ministra spraw zagranicznych, oba stanowiska zajmował także w kolejnym gabinecie tego premiera do 17 maja 2006.
Zerwanie z nurtem postfaszystowskim doprowadziło do kilku niewielkich rozłamów w jego ugrupowaniu, m.in. w 2003 odeszła z niego Alessandra Mussolini. W 2008 Gianfranco Fini zgłosił akces swojej partii do Ludu Wolności. Po zwycięstwie tej formacji w przedterminowych wyborach parlamentarnych w tym samym roku został przewodniczącym Izby Deputowanych XVI kadencji.
W 2010 Gianfranco Fini opuścił Lud Wolności, powołując w parlamencie nową frakcję pod nazwą Przyszłość i Wolność.
