Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Giennadij Andriejewicz Ziuganow | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 26 czerwca 1944 Mymrino |
| Przewodniczący Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej | |
| Okres urzędowania | od 13 lutego 1993 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Giennadij Andriejewicz Ziuganow, ros. Геннадий Андреевич Зюганов (ur. 26 czerwca 1944 w Mymrinie, w obwodzie orłowskim w ZSRR), rosyjski polityk komunistyczny. Od 1993 roku jest przewodniczącym Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej.
Spis treści |
Ziuganow pochodził z rodziny, w której rodzice i dziadkowie byli nauczycielami. Po ukończeniu szkoły średniej, w 1961 roku zaczął uczyć fizyki w szkole. Rok później rozpoczął studia na Wydziale Fizyki i Matematyki Instytutu Pedagogicznego w Orle. W latach 1963-1966 służył w Armii Czerwonej i w 1966 roku wstąpił do KPZR. W 1966 roku wrócił na uczelnię i w tym samym roku poślubił Nadieżdę. Ukończył studia w 1969 roku.
Od 1967 r. działał na różnych szczeblach organizacyjnych Komsomołu w obwodzie orłowskim, a w latach 1972-1974 był przewodniczącym obwodowej organizacji Komsomołu. W latach 1974-1983 działał w różnych komórkach obwodowej organizacji KPZR, między innymi w wydziale propagandy i agitacji. W latach 1978-1980 studiował na Akademii Nauk Społecznych przy KC KPZR na kierunku socjologia i na zakończenie doktoryzował się. W 1980 roku wrócił do Orła i został regionalnym szefem partii komunistycznej ds. ideologii. Funkcję tę sprawował do 1983 roku został instruktorem partyjnym w dziale agitacji i propagandy KC KPZR, a w latach 1989-1990 zastępcą szefa propagandy KC KPZR. Był przeciwnikiem reform Michaiła Gorbaczowa i pierwszego prezydenta Rosji Borysa Jelcyna. Po założeniu Komunistycznej Partii Rosji w 1990 r. (jako części składowej KPZR pod koniec jej istnienia) stał się jej czołowym ideologiem. Dążył do połączenia ideologii komunistycznej z rosyjskim nacjonalizmem[1].
Po 1990 Giennadij Ziuganow stanął na czele Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej. W 1996 i 2000 startował bez powodzenia w wyborach prezydenckich. W 1996 uzyskał 24 211 686 głosów (32,0%) w I turze oraz 30 113 306 głosów (40,3%) w II turze. W 2000 roku zdobył 21 928 468 głosów, co stanowiło 29,21%, jednak i tym razem nie zdobył prezydentury. Także w parlamencie jego komunistyczna partia zaczęła tracić wpływy. W kolejnych wyborach prezydenckich w 2004 roku nie wystartował. W wyborach prezydenckich 2008 roku uzyskał drugi najlepszy wynik – 17,72% (13 243 550 głosów).
