Gimnastyka akrobatyczna

Układ pary gimnastyczek akrobatycznych

Gimnastyka akrobatyczna (lub też akrobatyka sportowa) – dyscyplina sportowa, która polega na wykonywaniu układów ćwiczeń gimnastycznych o dużym stopniu trudności, obejmuje ćwiczenia kobiet i mężczyzn w parach i grupach, a także ćwiczenia indywidualne i synchroniczne przy wykorzystaniu m.in. trampoliny i ścieżek. ^[1].

Akrobatyka sportowa obejmuje:
* skoki na trampolinie
Polegają na wykonywaniu wykonywaniu ewolucji w powietrzu po odbiciu się od sprężystej powierzchni - batutu. Zawodnik wykonuje 2 układy, jeden obowiązkowy oraz jeden dowolny. Każdy z nich składa się z 10 różnych elementów. Skoki na trampolinie wykonywane przez kobiety oraz mężczyzn zarówno w konkurencji indywidualnej jak i synchronicznej, podczas której dwóch zawodników wykonuje układy równocześnie na dwóch równoległych trampolinach. Jest sześć klas, w których startują zawodnicy, w zależności od wieku: Pierwszy Krok, klasa Młodzieżowa: klasa III, klasa II, klasa I oraz klasa mistrzowska.

* skoki na ścieżce
Zostały zaliczone do akrobatyki sportowej w 1998 r. Dyscyplina ta charakteryzuję się wysoką dynamiką i szybkością wykonywanych elementów. Elementy akrobatyczne wykonywane są z rąk na stopy i ze stóp na stopy w przód i w tył. Zawody rozgrywane są w kategorii kobiet i mężczyzn indywidualnie i drużynowo (drużyna składa się z trzech lub czterech zawodników). Podczas zawodów na ścieżce o długości 25 m (plus dobieg 10 m) i szerokości 1,5 m zawodnik wykonuje 4 (3 w zawodach drużynowych) układy skoków z których każdy składa się z 8 elementów (klasy od 2 do Mistrzowskiej) wykonywanych po kolei bez przerwy. Pierwszy układ eliminacyjny to tzw. układ saltowy. Elementy w tym układzie nie mogą zawierać więcej niż 180 stopni obrotu wokół własnej osi (pół śruby). Drugi układ to tzw. układ śrubowy, w tym układzie dozwolone są obroty powyżej pół śruby i dodatkowo muszą być wykonane co najmniej dwa salta z obrotem co najmniej o 360 stopni (pełna śruba). Układy 3 i 4 są układami finałowymi w których wykonywane elementy są dowolne jednak każdy układ musi być zakończony saltem.

* ćwiczenia zespołowe
Ćwiczenia zespołowe składają się z pięciu konkurencji: dwójek kobiet, mężczyzn i par mieszanych, trójek kobiet, czwórek mężczyzn. Układy w ćwiczeniach zespołowych wykonywane są na planszy gimnastycznej przy muzycznym akompaniamencie. W układach wykonywane są elementy zespołowe oraz indywidualne wplecione w choreograficzną kompozycje układu. Maksymalny czas trwania układu wynosi dwie i pół minuty. Układy dzielą się na trzy grupy:

Układ Statyczny. Jest to układ w którym elementy zespołowe charakteryzują się ciągłym kontaktem partnerów. Jeden z zawodników (górny) wykonuje pozycje statyczne takie jak stania na rękach będąc podtrzymywanym przez jednego bądź więcej zawodników (dolni). Górny wykonując pozycje statyczne musi zademonstrować opanowanie i kontrolę ćwiczeń poprzez utrzymywanie ich w bezruchu przez co najmniej 3 sekundy. Elementy indywidualne pokazują gibkość oraz statyczność zawodników, a salta zakończone są pozami takimi jak klęk, szpagat itp.

Układ Dynamiczny. W tym układzie elementami zespołowymi są salta wykonywane przez jednego zawodnika będącym miotanym przez pozostałych. Elementy indywidualne również są saltami jednakże lądowanie musi być wykonane na obie stopy jednocześnie.

Układ Kombinowany. Jest kompozycją układów statycznego i dynamicznego. Zespół wykonując ćwiczenia zespołowe i indywidualne obu typów musi zademonstrować równowagę pomiędzy nimi jak i również spełnić wymagania dotyczące obu układów.

* skoki na trampolinie tzw. mini-double (dyscyplina nie uprawiana w Polsce).

Ocena sędziowska polega na odejmowaniu od wyjściowej noty 10 punktów za każdy popełniony błąd.

Pierwsze zawody akrobatyczne rozegrano w 1925 r. w Niemczech, a w 1932 r. skoki akrobatyczne mężczyzn dołączono do dyscyplin sportowych rozgrywanych podczas igrzysk olimpijskich w Los Angeles. Następnie wykreślono je z programu igrzysk i ponownie skoki na trampolinie włączono podczas letnich igrzysk w Sydney w 2000 r.^[2].

W 1964 r. została utworzona Międzynarodowa Federacja Trampoliny (FIT - International Trampoline Federation). W 1973 r. powołano Międzynarodową Federację Akrobatyki Sportowej (IFSA - International Federation of Sports Acrobatics). W 1974 r. w Moskwie miały miejsce pierwsze mistrzostwa świata w tej dyscyplinie, a w 1978 mistrzostwa Europy. W 1975 r. odbył się pierwszy Puchar Świata zorganizowany w Widnau (Szwajcaria). Podczas Kongresu IFSA w 1998 r. rozwiązano Międzynarodową Federację Akrobatyki Sportowej i od 1999 r. jej struktury przyłączono do Międzynarodowej Federacji Gimnastyki (FIG - Fédération Internationale de Gymnastique).

W Polsce akrobatyka sportowa jako dyscyplina sportowa została wyodrębniona w 1951 r, kiedy powstał Komitet Gimnastyki Artystycznej i Akrobatyki przy Głównej Komitecie Kultury Fizycznej i Turystyki. Akrobatów i działaczy tego sportu zrzesza Polski Związek Akrobatyki Sportowej, który powstał w 1957. Pierwsze Mistrzostwa Polski miały miejsce w 1955 w Białymstoku. W 1995 we Wrocławiu zostały zorganizowane XII Mistrzostwa Świata Seniorów.^[3]..

Synchroniczne skoki na trampolinie kobiet

Spis treści

1 Medaliści olimpijscy w skokach na trampolinie
- 1.1 Mężczyźni
- 1.2 Kobiety
2 Mistrzowie świata w akrobatyce sportowej (FIG)
3 Mistrzowie świata w skokach na ścieżce i trampolinie (FIT)
4 Przypisy
5 Bibliografia

[edytuj] Medaliści olimpijscy w skokach na trampolinie

[edytuj] Mężczyźni

Lp	Rok i miejsce	Złoto	Srebro	Brąz
1.	Los Angeles 1932	Rowland Wolff	Edward Gross	William John Herrmann
2.	Sydney 2000	Aleksandr Moskalenko	Ji Wallace	Mathieu Turgeon
3.	Ateny 2004	Jurij Nikitin	Aleksandr Moskalenko	Henrik Stehlik
4.	Pekin 2008	Lu Chunlong	Jason Burnett	Dong Dong

[edytuj] Kobiety

Lp	Rok i miejsce	Złoto	Srebro	Brąz
1.	Sydney 2000	Irina Karawajewa	Oksana Cychułowa	Karen Cockburn
2.	Ateny 2004	Anna Dogonadze	Karen Cockburn	Huan Shanshan
3.	Pekin 2008	He Wenna	Karen Cockburn	Jekaterina Chilko