Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Gmina Dygowo | |||
|
|||
| Województwo | zachodniopomorskie | ||
| Powiat | kołobrzeski | ||
| Rodzaj gminy | wiejska | ||
| Wójt | Marek Paweł Zawadzki (2006) | ||
| Powierzchnia | 128,52 km² | ||
| Liczba sołectw | 14 | ||
| Liczba miejscowości | 22 | ||
| Ludność (2009) • liczba ludności • gęstość |
5595 43,5 osób/km² |
||
| Strefa numeracyjna | 94 (do 2005) | ||
| Tablice rejestracyjne | ZKL | ||
Położenie gminy na mapie powiatu |
|||
| TERYT | 4324408022 | ||
|
Urząd gminy
ul. Kolejowa 1 78-113 |
|||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa gminy | |||
| Biuletyn Informacji Publicznej gminy | |||
Gmina Dygowo – gmina wiejska w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, we wschodniej części powiatu kołobrzeskiego. Siedzibą gminy jest wieś Dygowo.
Według danych z 31 grudnia 2009 roku gmina miała 5595 mieszkańców[1].
Spis treści |
Symbolem gminy jest łosoś królewski. Znajduje się on w herbie gminy Dygowo, jak również ma postawiony pomnik-fontannę w centralnym miejscu wsi – na placu Wolności. Pomnik jest wyrazem miłości dla Parsęty z jej zasobami – łososiami[2].
Według danych z 1 stycznia 2010 powierzchnia gminy wynosi 128,52 km²[3].
Gmina Dygowo leży w dorzeczu Parsęty. Położona jest w południowo-wschodniej części powiatu kołobrzeskiego, na łączeniu Wybrzeża Słowińskiego z Równiną Białogardzką, które wchodzą w skład Pobrzeża Koszalińskiego[4].
Gmina Dygowo jest w większości gminą rolniczą. Tereny leśne zajmują 17,8[5] procent powierzchni gminy (w dorzeczy Parsęty, Łosiej, Pysznicy i na torfowiskach „Stramniczka”), użytki rolne 71 procent. Gmina sąsiaduje z trzema gminami powiatu kołobrzeskiego (od południa z gminą Gościno, od zachodu z gminą Kołobrzeg i od północy z gminą Ustronie Morskie) i po jednej z powiatów: białogardzkiego (od południowego wschodu z gminą Karlino) i koszalińskiego (od wschodu z gminą Będzino)[4].
Pod względem powierzchni gmina w województwie zajmuje osiemdziesiąte trzecie miejsce, a pod względem ludności siedemdziesiąte. Obszar gminy stanowi 17,7 procent powierzchni powiatu kołobrzeskiego, a zamieszkuje ją 7,4 procent ludności tego powiatu.
Całość obszaru jest słabo rozwinięta geologicznie. Najwyższym miejscem w gminie jest wzniesienie koło wsi Bardy, mające 46 metrów n.p.m. Od wsi Stramniczka, aż po Stojkowo ciągnie się pas pagórków, z których najwyższy ma 45,2 metra[4].
Do końca 1998 roku wchodziła w skład województwa koszalińskiego.
Główną rzeką przepływającą przez gminę jest Parsęta (21 km na jej terenie), ale są tu też inne rzeczki i strumyki: Pysznica (13,3 km), Bogucinka (12,6 km), Olszynka, Łosica, Malechowska Struga, oraz inne bezimienne dopływy Parsęty[6].
Największymi jeziorami na terenie gminy są jezioro Stojkowo I (11,2 ha) oraz Stojkowo II (4,5 ha)[6].
Największą część gminy zajmują gleby strefowe. Po nich drugą pozycję zajmują gleby brunatnoziemne, które od wschodu i południa otaczają Wrzosowo. Na wzniesieniach morenowych od Stramnicy do Stojkowa, oraz koło wsi Jazy, Czernin, Dębograd i Bardy występują gleby brunatne kwaśne. W górnym biegu Pysznicy, oraz w dolinie Parsęty są gleby bielicowe należące do gleb bielicoziemnych.
Lokalnie występują gleby bagienne i mady (w dnach dolin rzecznych), gleby torfowisk niskich i przejściowych (na zachód od Dygowa, koło Świelubia, na zachód od Czernina), gleby torfowisk wysokich (na terenie torfowiska Stramniczka)[6].
Gmina na swoim obszarze ma część 560-hektarowego obszaru górniczego ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego „Daszewo” (część jest w gminie Karlino). Szacuje się, że zasobność złoża wynosi 1114,5 tysiąca ton ropy. Na obszarze gminy są też złoża gazu i ropy „Wrzosowo”. Obszar ten ma jednak zaledwie 11 hektarów. Oprócz tego na terenie gminy wydobywa się kruszywa: obszar górniczy Włościbórz, Bardy i Miechęcino[7].
Na terenie gminy utworzony został rezerwat przyrody Stramniczka, a dodatkowo planuje się stworzenie dwóch obszarów chronionego krajobrazu: dolina Parsęty i Dolina Pysznicy. Torfowisko w Gąskowie pełni funkcje użytku ekologicznego.
Na terenie gminy zarejestrowanych jest 20 pomników przyrody, m.in. Dąb Barnim w Kłopotowie oraz aleja dębowa we Włościborzu[5].
W gminie występuje kilka zespołów roślinnych:
Gmina położona jest w strefie klimatu bałtyckiego, charakteryzującego się chłodnym latem, łagodną zimą i stosunkowo znaczną ilością opadów atmosferycznych. Klimat w mikroregionie kształtuje powietrze napływające znad oceanu Atlantyckiego[6]. W gminie są łagodne zimy, późne i chłodne wiosny, chłodne lata oraz długie, ciepłe jesienie[6].
Przeciętna roczna temperatura w gminie wynosi około 7,5°C. Najcieplejszym miesiącem jest lipiec (średnia ok. 17 °C), najzimniejszym styczeń (średnia ok. -1,5 °C). Przeciętnie w ciągu roku notuje się zaledwie dziesięć dni gorących[8] (w tym tylko dwa dni upalne)[6]. Liczba dni mroźnych również równa jest około dziesięciu. Notuje się około 15-20 dni burzowych, a pokrywa śnieżna utrzymuje się około 45 dni. Roczna suma opadów wynosi około 675 mm. Na terenie gminy dominuje wiatr północny i północno-zachodni, a jego średnia prędkość wynosi 5,3 m/s[6].
Przez gminę Dygowo prowadzi droga wojewódzka nr 163 Kołobrzeg-Wałcz łącząca Dygowo z Kołobrzegiem (11 km) oraz przez Karlino (18 km) z Białogardem (26 km).
Dygowo uzyskało połączenie kolejowe w 1859 r. po wybudowaniu odcinka z Kołobrzegu do Białogardu, w latach późniejszych powstały kolejne odcinki przez Szczecinek, Piłę do Poznania. W latach 1988-1990 linia została zelektryfikowana. Na terenie gminy istniała także kolej wąskotorowa z Karlina Wąskotorowego do Włościborza otwarta w 1915 roku. W latach 50. XX w. została zamknięta, a wkrótce potem rozebrana. Obecnie w gminie czynne są 3 stacje: Dygowo, Jazy i Wrzosowo.
W gminie czynne są 2 urzędy pocztowe: Dygowo (nr 78-113) i Wrzosowo k. Białogardu (nr 78-114).
Przez teren gminy przechodzi odcinek czerwonego szlaku Solnego (Czernin-Bardy-Włościbórz-Piotrowice-Kłopotowo-Wrzosowo-Łykowo i dalej w kierunku Karlina). Jest tu także szlak śladami historii Ziemi Dygowskiej. Rozpoczyna się on w Dygowie. Biegnie do Bardów, Mięchęcina, przez Świelubie do Pustar. Dalej pokrywa się ze szlakiem solnym i przebiega przez Piotrowice, Kłopotowo i Wrzosowo. Dalej samodzielnie do Skoczowa, gdzie się kończy.
Na terenie Gminy Dygowo znajdują się liczne stanowiska archeologiczne: osady oraz cmentarzyska z okresu średniowiecza. Obiekty te znajdują się w miejscowościach:
Gmina Dygowo utworzyła 15 jednostek pomocniczych, będących sołectwami
Na obszarze gminy Dygowo znajduje się 22 miejscowości.
| Nr okręgu | Granice okręgu | Liczba radnych |
|---|---|---|
| 1 | sołectwo Dygowo | 4 |
| 2 | sołectwa: Bardy, Gąskowo, Miechęcino, Stojkowo | 2 |
| 3 | sołectwa: Jazy Łykowo, Wrzosowo | 3 |
| 4 | sołectwo Skoczów | 1 |
| 5 | sołectwo Piotrowice | 2 |
| 6 | sołectwo Czernin | 1 |
| 7 | sołectwa: Dębogard, Stramniczka, Świelubie, Pustary | 2 |
|
||||||||||||||
|
||||||||||||||||
|
||||||||||||||
