Cesarz Go-Daigo (jap. 後醍醐天皇 Go-Daigo tennō?, ur. 26 listopada 1288 roku, zm. 19 września 1339) — 96. cesarz Japonii[1], według tradycyjnego porządku dziedziczenia[2].
Przed wstąpieniem na tron nosił imię książę Takeharu (jap. 尊治親王 Takeharu-shinnō?)[3].
Go-Daigo panował w latach 1318-1339[4].
Spis treści |
Był drugim synem cesarza Go-Uda.
Synowie:
Pod koniec XIII w. sytuacja polityczna Japonii była skomplikowana. Odparcie najazdu mongolskiego pogrążyło Japonię w chaosie. Na początku XIV w. zaczęły się pojawiać sygnały niezadowolenia społecznego. Dwór cesarski w Kioto rozpadał się na zwalczające się frakcje. Na znaczeniu traciły rody Hōjō i Fujiwara. Na pierwszy plan wysunął się ród Ashikaga, który ostatecznie położył kres siogunatowi Kamakura oraz rodowi Hōjō. Ten okres w historii Japonii nosi nazwę restauracji Kemmu.
Cesarz Go-Daigo postanowił wykorzystać tę sytuację i nie dopuścić starszej linii cesarskiej do władzy. W 1331 r. wszczął bunt, został jednak pokonany i zesłany na wyspę Oki. W 1332 udało mu się uciec i zebrać znaczne siły, w skład których wchodziły oddziały Ashikagi Takauji'ego i Nitty Yoshisady. W latach 1334-1336 cesarz Go-Daigo dążył do restauracji władzy cesarskiej, jednak od pierwszej chwili zarysowały się różnice pomiędzy nim a rodem Ashikaga. W 1335 Ashikaga Takauji wystąpił przeciwko Go-Daigo i zajął Kioto. W tym samym roku osadził na tronie cesarza Kōmyō, a w 1338 uzyskał tytuł sioguna. Od tego czasu dynastia cesarska podzieliła się na dwie linie: tzw. dwór północny rezydujący w Kioto i dwór południowy rezydujący w Yoshito.
Mauzoleum cesarza Go-Daigo znajduje się w Nara. Nazywa się ono Tō-no-o no Misasagi [1].
| Poprzednik Hanazono |
Cesarz Japonii 1318-1339 |
Następca Kōgon (dwór północny) Go-Murakami (dwór południowy) |