Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyGodinus Stilevoyt (Godinus Stillevogt[1], także Godinus scultetus) - w źródłach burmistrz wspólnoty Niemców wrocławskich, albo już sołtys lokowanego właśnie, bez żadnego przywileju miasta Wrocławia. Był wyznaczony przez księcia Henryka I w roku 1214 do organizacji pierwszej gminy miejskiej we Wrocławiu na prawie magdeburskim. Godinus świadkuje również na dokumencie z 1214 dotyczącym założenia kościoła i szpitala św. Ducha przez opactwo Panny Marii na Piasku[2]. Jego syn Aleksander był kolejnym burmistrzem wrocławskim scultetus de Wratislavia[3].
W XII do lewobrzeżnego Wrocławia napływali goście m.in. Waloni, Niemcy i Żydzi szukający opieki u księcia lub biskupa. Od XIII w. rozpoczyna się także proces lokacji Wrocławia. Osada wrocławska powstała wokół dzisiejszego Nowego Targu i posiadała już w 1214 własny statut, pola i lasy. Na początku XIII w. popierał napływ niemieckich osadników książę Henryk I, dzięki niemu posiadali osiadli we Wrocławiu Niemcy ze swym sołtysem Godinusem osobną gminę i statut[4]. Obecność ich dowodzi, że na terytorium miejskim obowiązywało specjalne sądownictwo według - prawa magdeburskiego, a sołtysi sprawowali tam władzę w imieniu księcia. W 1221 książę Henryk nadał prawo niemieckie gościom mieszkającym na Piasku we Wrocławiu. W 1241 nastąpiła lokacja Starego Miasta, a w 1261 jego rozszerzenie.
Synem Godinusa był Gedko[5], pierwszy sołtys Krakowa [6]
