Granat F-1

F-1
Dane podstawowe
Państwo	ZSRR
Przeznaczenie	granat obronny
Dane techniczne
Wysokość	117 mm
Masa	400 g (nieuzbrojony) 700 g (uzbrojony)
Materiał wybuchowy	trotyl, 60 g
Typ zapalnika	UZRGM
Opóźnienie	3,2 – 4 s
Zasięg rzutu	35 – 45 m
Promień rażenia	200 m
Liczba odłamków	1000 szt.

Granat F-1 – radziecki granat obronny.

Historia konstrukcji

Radziecki granat F-1 był kopią francuskiego granatu o tej samej nazwie, używanego podczas pierwszej wojny światowej. Był to typowy granat obronny wzorowany na brytyjskim granacie No.5 (bomba Millsa).

Tego rodzaju granaty wyposażone były w żeliwne skorupy z odlanymi na zewnątrz karbami. W zamierzeniu miało to powodować rozerwanie się granatu na odłamki o określonej masie. W praktyce skorupa rozpada się na kilka dużych odłamków i drobny pył. Duże odłamki mają bardzo duży zasięg (sięgający 200 metrów) i stanowią zagrożenie dla rzucającego.

Granat F-1 był używany przez Armię Czerwoną w czasie drugiej wojny światowej i Polskie Siły Zbrojne sformowane w ZSRR, a po jej zakończeniu stał się podstawowym granatem obronnym armii Układu Warszawskiego.

Granat F-1 był produkowany w Polsce. Od początku lat dziewięćdziesiątych zastępuje go polski granat RGO-88.

Opis konstrukcji

F-1 jest granatem obronnym. Głównym elementem granatu jest żeliwna skorupa, wewnątrz której znajduje się materiał wybuchowy (trotyl). Zewnętrzna powierzchnia posiada nacięcia, mające wymusić fragmentację. W górnej części znajduje się otwór gwintowany, w który jest wkręcony zapalnik UZRGM (Uniwersalny Zapalnik Ręcznych Granatów – Modernizowany).

Galeria

• 
• 
• 

  Granat F-1 w zbiorach Muzeum Obrony Wybrzeża