Granica białorusko-łotewska – lądowa granica międzypaństwowa między Białorusią i Łotwą, zewnętrzna granica Unii Europejskiej i Strefy Schengen. Jej długość według różnych źródeł wynosi 141 km[1], ok. 160 km[2] lub 172,912 km[3]. Powstała w 1991 roku po uzyskaniu niepodległości przez Białoruś i Łotwę. Przebiega po dawnej granicy administracyjnej między Białoruską SRR i Łotewską SRR. Oficjalnie zatwierdzona została 21 lutego 1994 roku[3].
Na zachodzie granica rozpoczyna się w trójstyku z granicami litewsko-łotewską i białorusko-litewską. Następnie biegnie po dawnej granicy polsko-łotewskiej sprzed 1939 roku do miejsca, gdzie na odcinku 16,6 km przebiega korytem rzeki Dźwiny. Dalej na wschód biegnie po dawnej przedwojennej granicy łotewsko-radzieckiej. Na wschodzie kończy się w trójstyku z granicami: białorusko-rosyjską i łotewsko-rosyjską. Z granicą po białoruskiej stronie sąsiaduje obwód witebski.
[edytuj] Delimitacja i demarkacja
Pomiędzy Białorusią i Łotwą nie ma sporów dotyczących delimitacji granicy, jednak jej demarkacja została dokonana jednostronnie, jedynie przez Łotwę[2].
[edytuj] Przejścia graniczne
Głównymi przejściami drogowymi na granicy białorusko-łotewskiej są Silene-Urbany (na drodze do Mińska) i Paternieki-Grigorowszczina (na drodze łączącej łotewski Dyneburg z białoruskim Nowopołockiem). Oba są przejściami międzynarodowymi dla obywateli wszystkich krajów świata i osób bez obywatelstwa. Mogą odbywać się na nich kontrole: graniczna, celna, sanitarno-epidemiologiczna, weterynaryjna, fitosanitarna, samochodowa[4]. Ponadto funkcjonuje szereg mniejszych przejść drogowych obsługujących ruch lokalny[2]. Wszystkie łotewskie przejścia graniczne są skomputeryzowane, wyposażone w elektroniczne czytniki dokumentów i zintegrowane z systemem rejestracji pojazdów i osób[2].
[edytuj] Ruch transgraniczny
Łotwa wydaje rocznie kilkanaście tysięcy wiz wjazdowych obywatelom Białorusi (np. w 2001 roku wydała ich 11 883[2]). Białoruskich turystów przyciąga wysoka jakość usług na Łotwie i jej zachodnioeuropejska architektura. Ruch towarowy obejmuje przede wszystkich tranzyt z Białorusi i Ukrainy w kierunku rosyjskich miast: Pskowa, Nowogrodu i Sankt Petersburga[2].
Przypisy
- ↑ Białoruś. Encyklopedia PWN. [dostęp 2010-08-19].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Bartosz Cichocki. Wschodnia granica zewnętrzna rozszerzonej Unii Europejskiej. „Prace OSW”. 14, s. 9-10, 2004-08-15. Warszawa: Ośrodek Studiów Wschodnich. ISSN 1642-4484 (ang. • pol.). [dostęp 201-08-19].
- ↑ 3,0 3,1 Granica Riespubliki Biełaruś (ros.). Państwowy Komitet Pograniczny Republiki Białorusi. [dostęp 2010-08-19].
- ↑ Punkty propuska czeriez granicu Riespubliki Biełaruś (ros.). Państwowy Komitet Pograniczny Republiki Białorusi. [dostęp 2010-08-19].
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Białoruś
Łotwa
