Spis treści |
Granica funkcji – nieformalnie, wartość do której obrazy danej funkcji zbliżają się nieograniczenie dla argumentów dostatecznie bliskich wybranemu punktowi. Funkcjonują dwie równoważne definicje podane przez Augustina Louisa Cauchy'ego oraz Heinricha Eduarda Heinego.
Pojęcie to znane było intuicyjnie już w starożytności. Stosowano je wówczas do obliczania pól figur geometrycznych za pomocą tzw. metody wyczerpywania, która polegała na wpisywaniu w daną figurę geometryczną ciągu figur o znanych polach (pomysł wykorzystywany jest do dzisiaj w nieco zmodyfikowanej formie jako całka oznaczona, np. Lebesgue'a). Łaciński termin oznaczający granicę, „limes”, pojawił się w XVII wieku w pracach Newtona oraz Leibniza w związku z próbami uściślenia tego pojęcia.
Współczesna definicja granicy funkcji powstała w XIX wieku wraz z rozwojem analizy matematycznej. Pierwszą, ścisłą definicję granicy funkcji, sformułowaną za pomocą pojęć arytmetycznych, podał Cauchy, a współczesne brzmienie nadał jej Weierstrass.
Funkcja
określona na zbiorze
ma w punkcie skupienia
tego zbioru granicę równą
, co zapisuje się
przy 
lub

gdy spełnione są warunki określone w jakiejkolwiek z następujących dwóch równoważnych definicji:
takiego, że dla dowolnego
oraz
ciąg wartości funkcji
dąży do
przy 
istnieje liczba
taka, że dla każdego
z nierówności
wynika nierówność
w zapisie symbolicznym:

Granica jednostronna jest wspólną nazwą dla granicy lewostronnej i prawostronnej. Wyżej rozważaną granicę nazywa się czasami w opozycji do ukazanej w tej sekcji obustronną. Jeżeli granice lewo- i prawostronna są sobie równe, to są one równe granicy obustronnej; twierdzenie odwrotne jest prawdziwe, jeżeli obie granice jednostronne istnieją.
Liczba
jest granicą lewostronną funkcji
w lewostronnym punkcie skupienia
dziedziny, co zapisuje się
przy 
lub

gdy spełnione są warunki określone w jakiejkolwiek z następujących dwu równoważnych definicji:
takiego, że dla dowolnego
oraz
ciąg wartości funkcji
dąży do
przy 

Liczba
jest granicą prawostronną funkcji
w punkcie
, będącym prawostronnym punktem skupienia dziedziny funkcji
, co zapisuje się
przy 
lub

gdy spełnione są warunki określone w jakiejkolwiek z następujących dwu równoważnych definicji:
takiego, że dla dowolnego
oraz
ciąg wartości funkcji
dąży do
przy 

Funkcja
ma w punkcie
granicę niewłaściwą
, co zapisuje się
przy 
lub

gdy spełnione są warunki, określone w jakiejkolwiek z następujących dwu równoważnych definicji:
takiego, że
oraz
ciąg wartości funkcji
dąży do
przy 

Analogicznie definuje się i oznacza się granicę niewłaściwą
: trzeba tylko wszędzie zamienić
na
, a definicję Cauchy'ego zapisać tak:

Analogicznie określa się niewłaściwe granice lewo- i prawostronną: trzeba w sposób naturalny skombinować informację z tej i poprzedniej podsekcji.
Funkcja
określona dla wszystkich
ma w plus (minus) nieskończoności granicę
, co zapisuje się
przy 
lub

gdy spełnione są warunki, określone w jakiejkolwiek z następujących dwóch równoważnych definicji:
takiego, że dla każdego
oraz
ciąg wartości funkcji
dąży do
przy 

Funkcja
określona na przedziale
ma w nieskończoności granicę niewłaściwą
, co zapisuje się
przy 
lub

gdy spełnione są warunki określone w jakiejkolwiek z następujących dwóch równoważnych definicji:
takiego, że dla każdego
oraz
ciąg wartości funkcji
dąży do
przy 

Analogicznie definiuje się:
funkcji w 
funkcji w 
funkcji w 
i
, określone na zbiorze
, mają granice właściwe
i
, to:

gdy
oraz 
Uwaga: twierdzenie to jest prawdziwe również dla granic w nieskończoności.
nie oznacza, że istnieją granice
czy
W podanym przykładzie granica
nie istnieje, natomiast 
ma w punkcie
granicę
, funkcja
ma w punkcie
granicę
, przy czym
i
są odpowiednio punktami skupienia zbiorów
oraz
, przy czym
dla każdego
z pewnego sąsiedztwa punktu
, to
.Wymienione niżej własności są prawdziwe także w przypadku granic jednostronnych i w nieskończoności:

oraz
w pewnym sąsiedztwie 
oraz 
oraz 
oraz
w pewnym sąsiedztwie 
oraz
w pewnym sąsiedztwie 