Grosz

Grosz gdański z 1579 roku z wizerunkiem Stefana Batorego

Grosz (łac. grossus) czyli moneta gruba (w stosunku do emitowanych wcześniej denarów).

• moneta srebrna o wartości kilku lub kilkunastu denarów. Bita w wielu krajach Europy:
  • od 1172 we Włoszech
  • od 1266 we Francji (grosz turoński)
  • od 1300 w Czechach (grosz praski, używany także w Polsce, początkowo masa ok. 3,7 g) i w innych krajach zachodniej i środkowej Europy
  • od ok. 1367 w Polsce grosze wybijał Kazimierz III Wielki (grosz krakowski, ważył 3,2 g i odpowiadał 16 denarom)
  • od 1526 bito wyłącznie półgrosze, następnie całe i wielokrotności groszy (półtorak, dwojak, trojak, czworak, szóstak)
  • Za czasów Zygmunta I grosz ważył 1,8 g
  • od 1752 grosze polskie bito w miedzi

Od XVI wieku do 1918 grosz polski = 1/30 zł polski. W zaborze rosyjskim = 1/2 kopiejki.

• polska zdawkowa jednostka pieniężna od 1924, 1 grosz = 1/100 zł,

• przed wprowadzeniem euro, zdawkowa jednostka pieniężna Austrii (Groschen) od roku 1924 do 31 grudnia 2001, 1 grosz = 1/100 szylinga.

Zobacz też

• grosz biały goleniowski
• grosz biały śląski
• grosz duński
• grosz gdański
• grosz krakowski
• grosz praski
• grosz turoński
• złoty