| Grzeszny żywot Franciszka Buły | |
| Gatunek | obyczajowy |
| Data premiery | 5 września 1980 |
| Kraj produkcji | Polska |
| Czas trwania | 98 min |
| Reżyseria | Janusz Kidawa |
| Scenariusz | Janusz Kidawa |
| Główne role | Andrzej Grabarczyk Mirosław Krawczyk Adam Baumann Urszula Benkartek |
| Muzyka | Zygmunt Zgraja |
| Zdjęcia | Zdzisław Kaczmarek |
| Scenografia | Jerzy Muller |
| Kostiumy | Elżbieta Krywsza, Krystyna Wiśniewska |
| Montaż | Agnieszka Bojanowska, Eugeniusz Dmitroca |
| Produkcja | Zespół Filmowy Silesia |
| Nagrody | FPFF Nagroda Główna Jury (1980) |
Grzeszny żywot Franciszka Buły – film polski w reżyserii Janusza Kidawy, zrealizowany w 1980, próbuje utrwalić w fabularnej fikcji obyczajowość polskiego Śląska[1].
Film opowiada o losach mieszkańców Górnego Śląska w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Przedstawia realia tamtych lat - podział Górnego Śląska granicą polsko-niemiecką, problemy górnośląskich górników, strajki i kryzys gospodarczy. Tytułowy bohater, Franciszek Buła, z powodu panującej w rodzinie biedy po śmierci ojca w wieku 15 lat podejmuje pracę w kopalni. Tam styka się z komunistycznym agitatorem, zostaje przez niego zaproszony na spotkanie z delegatem z Warszawy. Zostaje aresztowany za związki z komunistami i posądzenie o kradzież. Trafia do więzienia, w międzyczasie umiera jego matka. Po wyjściu na wolność trudni się przemytem, nielegalnym wydobyciem węgla z biedaszybów, w końcu postanawia zostać elwrem - członkiem trupy wędrownych artystów, połączenia cyrku, kabaretu i kapeli miejskiej, utrzymujących się z datków za występy na górnośląskich podwórkach. W obliczu zbliżającej się wojny, trupa Franciszka Buły postanawia przeznaczyć zarobione pieniądze na zakup karabinu maszynowego dla polskiej armii. W ostatnim geście protestu Franciszek i jego kamraci oddają mocz na witające Niemców graniczne hasło.
W filmie wystąpiło wielu naturszczyków, a dialogi w całości prowadzone są po śląsku.