Guano

Guano Chincha, Peru, 21 lutego 1863

Guano – odchody ptaków morskich (głównie kormoranów, pelikanów i głuptaków) lub nietoperzy, gromadzące się od wieków na powierzchni ziemi lub w jaskiniach, na terenach suchych, głównie na zachodnich wybrzeżach Ameryki Południowej (Chile, Peru) i wyspach sąsiednich. Grube pokłady eksploatowane są jako cenny nawóz naturalny. W krajach posiadających największe jego zasoby, tworzy się strefy chronione, dla kolonii ptaków które przyczyniają się do najszybszego przyrostu pokładów guana, zwłaszcza głuptaków i kormoranów^{[potrzebne źródło]}.

Skład

Skład mineralny i chemiczny jest bardzo złożony, przeważają fosforany wapnia i magnezu. Louis J. i Maher Jr. wymieniają w swoich badaniach między innymi takie sole:

• K₄H₅Al₃(PO₄)6·11H₂O
• H₆K₃Al₅(PO₄)8·18H₂O
• (NH₄⁺, K⁺)₃HP₂O₇·H₂O
• Al₂NH₄OH(PO₄)₂·2H₂O

Historia i występowanie

Złoża guano były jedną z przyczyn tzw. "wojny o saletrę" pomiędzy Chile a Boliwią i Peru. Miało olbrzymie znaczenie zwłaszcza w XIX wieku. W XX wieku jednak spadło ono z powodu wprowadzenia do użycia nawozów sztucznych. Obecnie guano powoli znów jest coraz powszechniej stosowane. Wiąże się to przede wszystkim z rosnącą modą na "ekologiczne rolnictwo"^{[potrzebne źródło]}. Obecnie największymi jego producentami są Peru, Chile, Mikronezja, Namibia, Seszele oraz położone na Oceanie Indyjskim Wyspy Czagos^{[potrzebne źródło]}. W Polsce bardzo rzadko spotykane, jedynie w niektórych jaskiniach Ojcowa i okolic.

Bibliografia

• Palaeoecology 237 (2006) 19–31. W: Louis J. Maher Jr.: Environmental information from guano palynology of insectivorous bats of the central part of the United States of America. ELSEVIER, 2006. 

Zobacz też

• gobar
• Guano Islands Act