Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| gubernia | |||
| lubelska Люблинская губерния
|
|||
|
|||
Położenie na mapie Królestwa Polskiego |
|||
| Państwo |  Imperium Rosyjskie |
||
| Stolica | Lublin | ||
| Powierzchnia | 16 258 km² | ||
| Ludność (1910) • liczba ludności • gęstość |
1 511 700[1] 93 os./km² |
||
| Szczegółowy podział administracyjny | |||
 |
|||
| powiaty | 10 | ||
_COA.svg&filetimestamp=20111212162326)
Gubernia lubelska (ros. Люблинская губерния) – jednostka administracyjna Królestwa Polskiego, a następnie (po upadku powstania styczniowego i faktycznej likwidacji Królestwa Polskiego oraz włączeniu jego ziem do Cesarstwa Rosyjskiego) Generał-gubernatorstwa Warszawskiego. Powstała w 1837, w wyniku przekształcenia województwa lubelskiego. Obszar guberni, której stolicą był Lublin, był identyczny z obszarem dawnego województwa.
Podobny był także podział na jednostki administracyjne niższego szczebla, z tym, że dotychczasowe obwody przemianowano na powiaty. W skład guberni lubelskiej wchodziło ich początkowo 10: biłgorajski (od 1867 r.), chełmski, hrubieszowski, janowski, kaźmierski (do 1842 r.), krasnostawski, lubartowski, lubelski, puławski (od 1842: nowoaleksandryjski), tarnogrodzki (do 1842 r.), tomaszowski i zamojski.
Reforma administracyjna z 1844 połączyła gubernię lubelską z podlaską, co trwało do kolejnej reformy z roku 1867, która te zmiany anulowała. W 1912 obszar guberni okrojono, przyłączając wydzielone obszary do utworzonej wówczas guberni chełmskiej, powstała też gubernia siedlecka.
W guberni przeważała ludność etnicznie polska, a wyznaniowo – katolicka. Oficjalnie, nieco poniżej 200 tysięcy osób zaliczano do Małorusów, 155 tysięcy do Żydów, a 26 tysięcy – do Niemców.
Na terenie guberni działała jedna uczelnia wyższa (w Nowej Aleksandrii).
|
|||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.png&filetimestamp=20090615153247)
