Gustaw Kaleński, pseud. Czajkowski (ur. 1885 w Ryznie koło Żytomierza, zm. 29 maja 1943 w Warszawie) – polski historyk, archiwista.
Trudna sytuacja rodzinna nie pozwoliła mu ukończyć studiów, był tylko wolnym słuchaczem Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W czasie I wojny światowej walczył w 1 pułku w Królestwie Polskim.
Był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej POW, w latach 1919–1921 pracował w adiutanturze Naczelnego Wodza oraz w Kancelarii Cywilnej Naczelnika Państwa.
W 1921 zaczął pracę w Centralnym Archiwum Wojskowym, potem, od 1926 kierował archiwum Wojskowego Biura Historycznego. Po zamachu majowym przeszedł w stan spoczynku w służbie wojskowej (w 1927) i rozpoczął pracę jako kierownik archiwum Państwowego Banku Rolnego.
Był związany z Wydziałem Archiwów Państwowych, prowadził m.in. wykłady na kursach archiwalnych, co zaowocowało ważnymi publikacjami: Brakowanie akt (1934) oraz Prowadzenie składnicy akt. Wskazówki praktyczne (1937).
W czasie okupacji hitlerowskiej ten członek ZWZ i AK pracował w Wojskowym Biurze Historycznym.
Gustawa Kaleńskiego odznaczono m.in. Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Został aresztowany z żoną, Weroniką Klucz, i wraz z nią rozstrzelany w masowej egzekucji więźniów Pawiaka w dniu 29 maja 1943, którą przeprowadzono w ruinach getta warszawskiego.
Jedyny syn Jan, aresztowany przez Niemców zginął w obozie Groß-Rosen.