Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyGustaw Kuchinka (ur. 17 marca 1875 w Czerniowcach - zm. 6 grudnia 1923 w Warszawie[1]) - podpułkownik Sztabu Generalnego cesarskiej i królewskiej Armii i generał brygady Wojska Polskiego.
Spis treści |
Był synem Józefa i Izabelli z domu Pfeiffer. Kształcił się w Koszycach. Od 1895 w Wojskowej Szkole Realnej w Hranicach Morawskich. Oficer artylerii austriackiej. W 1900 ukończył Akademię Sztabu Generalnego w Wiedniu. Po tym oficer sztabu portu wojennego. W latach 1903-1905 dowódca batalionu, potem instruktor w szkole kadetów. Od 1908 kapitan 1 klasy i profesor Wojskowej Akademii Technicznej w Wiedniu. Odbył podróże naukowe do Serbii, Turcji i Bułgarii. W czasie I wojny światowej dowódca kombinowanego batalionu artylerii w porcie bazie Pola. W 1915 dowódca dywizjonu artylerii ciężkiej - walczył w Karpatach. Ranny. Po wyleczeniu ran dowódca odcinka na froncie włoskim. Pułkownik z 1916. Potem dowódca pułku artylerii ciężkiej na Wołyniu i w Rumunii. W 1918 ponownie na froncie włoskim.
8 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany szefem Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego "Łódź". 29 maja 1920 został zatwierdzony w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920 i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 25 września 1921 został dowódcą 27 Dywizji Piechoty w Kowlu. W następnym roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie generałów[2]. W listopadzie 1923 "odkomenderowany" w charakterze słuchacza na I Kurs w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie[3]. Zmarł nagle w czasie trwania kursu. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Był wszechstronnie wykształcony, znał 5 języków. Żonaty z (?) z Huhnów, miał dwoje dzieci.
