Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
|
|||
| Pełna nazwa | Gwardia Wrocław | ||
| Barwy | biało-czerwone | ||
| Data założenia | 1948 | ||
| Liga | II liga | ||
| Adres | ul. Krupnicza 15 50-075 Wrocław |
||
| Hala sportowa | Hala Gwardii ul. Krupnicza 15 50-075 Wrocław Hala Orbita |
||
| Prezes |  Andrzej Matejuk |
||
|
|||
Gwardia Wrocław SSA - męska drużyna siatkarska będąca sekcją siatkówki klubu sportowego Gwardia Wrocław.
Spis treści |
Pierwsze wzmianki prasowe o istnieniu sekcji siatkówki Gwardii Wrocław pojawiły się jesienią 1948 roku. Najpierw były występy w rozgrywkach klasy B (1948 r.), potem awans do klasy A (1949 r.) i wreszcie generalny przełom w 1951 r., kiedy wrocławianie wygrali Spartakiadę Zrzeszeń. Wówczas też Gwardię zasilili zawodnicy mistrza Polski — AZS-u Wrocław. Przez kolejnych pięć lat — do 1956 roku, wrocławianie nie schodzili z podium mistrzostw Polski (trzy srebrne i dwa brązowe medale). W zespole grali wtedy m.in. Tadeusz Miszewski, Witold Maliszewski, Jerzy Stroński, Henryk Antczak, Henryk Tuziński, Jacek Jarosiński, Zenon Kurpios, Henryk Antczak, Stanisław Czerski i Józef Śliwka.
Potem jednak przychodzi siedem chudych lat i drużyna nie liczy się w walce o najwyższe zaszczyty. Dopiero sezon 1963/64 i wcześniejsze pozyskanie reprezentantów kraju Tadeusza Kiełpińskiego, Władysława Pałaszewskiego i Jerzego Suchanka przyniosło wicemistrzostwo kraju w 1964 roku. Ta drużyna była rewelacją rozgrywek. Przez kolejnych kilka sezonów gwardziści nie schodzili poniżej czwartego miejsca. Barw narodowych bronili wówczas m.in. Koczerkiewicz, Baran, Jaros i Stanisław Gościniak, który reprezentował Polskę na Olimpiadzie w Meksyku. W 1969 roku drużyna zajęła piąte miejsce w lidze i był to pierwszy sygnał, że następuje regres. Już w następnym roku wrocławianie opuszczają pierwszą ligę, co prawda na jeden sezon, ale już ponowny spadek w 1972 roku powoduje kilkuletni rozbrat z najlepszymi drużynami w kraju. Kilku czołowych zawodników kończy karierę sportową. Rozpoczyna się okres budowy nowego zespołu. Na szczęście początek lat siedemdziesiątych obfituje w sukcesy gwardyjskich juniorów. W 1975 roku Gwardia wraca do ekstraklasy. O obliczu drużyny decydują wówczas Ciaszkiewicz, Woźniak (reprezentanci Polski), Cieśla, Maćkowiak, Marszałek i Milewski.
W latach 1976–78 drużyna osiąga tak potrzebną stabilizację. Zespół systematycznie wzmacniano, jak już wkrótce miało się okazać, zawodnikami nieprzeciętnymi (Kłos, Łasko, Baranowicz, Skup, Olszewski).
Krzysztof Mecner w swojej publikacji „80 lat polskiej siatkówki” tak opisuje początek lat osiemdziesiątych:
„… coraz większą uwagę wzbudzała wrocławska Gwardia. Miała w składzie młodych i niezwykle zdolnych siatkarzy, okrzyczanych „cudownymi dziećmi”. Maciej Jarosz, Ireneusz Kłos, Marek Ciaszkiewicz, Sławomir Skup, mistrz olimpijski Lech Łasko i późniejszy trener kadry Leszek Milewski zdobyli brązowy medal, prorokowano im wielką przyszłość.
I rzeczywiście w sezonie 1979/80 zaczęła się w polskiej lidze era wrocławian. W tym sezonie w pięknym stylu wywalczyli mistrzostwo Polski. Wszyscy podstawowi gracze trenerskiego duetu Władysław Pałaszewski i Jerzy Suchanek należeli w tym czasie bądź do kadry seniorów, bądź juniorów. Próbował walczyć z wrocławianami AZS Olsztyn, ale musiał się zadowolić wicemistrzostwem, brązowy medal przypadł Legii.
Właśnie z Legią Gwardia toczyła zaciekłą walkę o tytuł w następnych sezonach. Legię prowadził sam Hubert Wagner, który miał w drużynie m.in. Tomasza Wójtowicza, Wojciecha Drzyzgę, Krzysztofa Stefanowicza czy Roberta Malinowskiego. Nie dał jednak rady, gdyż Gwardia w sezonie 1980/81 była w wybornej formie, co potwierdziła w Pucharze Europy, w którym doszła do turnieju finałowego.
W sezonie 1981/82 nic się nie zmieniło. Znów zaciekłą walkę toczyli o tytuł zawodnicy Gwardii i Legii. Ponownie drużyna Pałaszewskiego okazała się lepsza od zespołu Wagnera. Żałowano, że Gwardia nie grała w tym czasie w kolejnych edycjach PEMK, bo z pewnością miałaby szanse na znaczący wynik.
Podsumujmy: Lata 1980–82: trzykrotne mistrzostwo Polski. Lata 1983–84: dwukrotne wicemistrzostwo Polski. I szóstka gwardzistów w reprezentacji kraju! Łasko, Jarosz i Kłos kolekcjonują indywidualne wyróżnienia.
Druga połowa lat osiemdziesiątych nie obfituje już niestety w sukcesy zespołu. To okres uporczywej walki o utrzymanie w gronie najlepszych. Jednak sezon 1989/90 drużyna kończy na ostatnim miejscu w tabeli i na blisko 10 lat opuszcza I ligę. W 1994 roku zespół nie obronił nawet miejsca w II lidze. Nad sekcją zawisły czarne chmury. Dopiero 1995 rok przynosi nadzieję na lepsze jutro. Odrodzenia siatkówki we Wrocławiu podejmuje się Ryszard Nawrat, od 1996 roku prezes sekcji. Wspólnie z grupą przyjaciół, systematycznie buduje podstawy nowego zespołu. Zespołu, którego ambicją byłaby znów walka o medale mistrzostw Polski i powrót do siatkarskiej Europy.
W sezonie 1980/81 zadebiutowała w PEMK wrocławska Gwardia. „Cudowne dzieci” — jak o nich mówiono (Łasko, Kłos, Olszewski, Jarosz, Ciaszkiewicz, Skup itd.) — stanęły przed szansą pokazania się w Europie, a ich trenerem był Władysław Pałaszewski, który wcześniej doprowadził do wielkiego finału PEMK Resovię. Gwardia zaczęła start w PEMK mało przekonująco.
Pierwszego rywala Olympiakos Pireus wyeliminowała ze sporym szczęściem. W Grecji wygrała 3:2, więc w rewanżowym meczu zlekceważyła rywala. Olympiakos wygrał we Wrocławiu dwa pierwsze sety, a w trzecim miał piłkę meczową. Gwardia wyszła z opresji jednak obronną ręką. W kolejnych rundach łatwo odprawiła mistrza Czech Duklę Liberec i włoską drużynę Torre Tabita Catania. To pozwoliło wrocławianom awansować do turnieju finałowego, który rozegrano na Majorce. Gwardia pojechała tam bez późniejszego trenera reprezentacji Leszka Milewskiego, który znakomicie grał z Włochami, ale doznał kontuzji, która przedwcześnie zakończyła jego karierę. Na Majorce wielu liczyło na dobry występ Polaków. Gwardia nie dała rady ani późniejszemu triumfatorowi Dinamo Bukareszt, ani słynnemu CSKA Moskwa. Natomiast — tak jak dwa lata wcześniej Płomień — pokonała fiński zespół Pieksamaeki, zapewniając sobie trzecią lokatę. Przyjęto to w Polsce z niedosytem.
Na początku lat osiemdziesiątych w Polsce rozpoczął się kryzys gospodarczy, potem wprowadzono stan wojenny, co ograniczyło kontakty międzynarodowe. W trzech kolejnych edycjach PEMK mistrz Polski nie startował w pucharowych rozgrywkach, a szkoda, bo choćby Gwardia po tak udanym debiucie mogła wiele zwojować w następnych starcie.
Mistrz Polski (3x) 
- 1979/1980, 1980/1981, 1981/1982.
Srebrny medal Mistrzostw Polski (II miejsce) (6x) – 1951/1952, 1953/1954, 1954/1955, 1963/1964, 1982/1983, 1983/1984.
Brązowy medal Mistrzostw Polski (III miejsce) (5x) – 1952/1953, 1955/1956, 1964/1965, 1965/1966, 1978/1979.| Sezon | Miejsce Klubu | Mistrz Polski |
|---|---|---|
| 2000/2001 | Awans do PLS | Mostostal Azoty Kędzierzyn-Koźle |
| 2001/2002 | 5 | Mostostal Azoty Kędzierzyn-Koźle |
| 2002/2003 | 7 | Mostostal Azoty Kędzierzyn-Koźle |
| 2003/2004 | 10, Spadek do I ligi |
Jastrzębski Węgiel |
| 2004/2005 | 2, Awans do PLS |
Skra Bełchatów |
| 2005/2006 | 8 | Skra Bełchatów |
| 2006/2007 | 10, Spadek do I ligi |
Skra Bełchatów |
| 2007/2008 | 4, I liga |
Skra Bełchatów |
| 2008/2009 | 8, Spadek do III ligi, (sprzedaż miejsca) |
Skra Bełchatów |
Ireneusz Kłos Dominik Bryń| Numer | Nazwisko | Narodowość | Pozycja |
| 1 | Michał Jaszewski | Polska |
przyjmujący |
| 2 | Piotr Deszcz | Polska |
przyjmujący |
| 3 | Mariusz Dutkiewicz | Polska |
rozgrywający |
| 4 | Maciej Krupnik | Polska |
środkowy |
| 5 | Marcin Chmiela | Polska |
środkowy |
| 6 | Bartosz Wajdowicz | Polska |
środkowy |
| 7 | Michał Pętelski | Polska |
libero |
| 8 | Łukasz Lubaczewski | Polska |
przyjmujący |
| 9 | Roman Andrys | Polska |
przyjmujący |
| 10 | Leonard Tietianiec | Polska |
rozgrywający |
| 11 | Rafał Leszczyński | Polska |
libero |
| 12 | Michał Uliński | Polska |
atakujący |
| 13 | Krzysztof Rejno | Polska |
środkowy |
| 14 | Paweł Kordylas | Polska |
przyjmujący |
|
||||||||||||||||
|
|||||
_pictogram.svg&filetimestamp=20100215231048){kind=small}
