Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony|
31. Halowe Mistrzostwa Europy |
|
| Gospodarz |  Paryż |
| Otwarcie | 4 marca |
| Zamknięcie | 6 marca |
| Reprezentacji | 46[1] |
| Zawodników | 630[1] |
| Obiekt | Paris-Bercy |
 Turyn 2009 |
Göteborg 2013  |
31. Halowe Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce – zawody lekkoatletyczne, które odbyły się w Paryżu między 4, a 6 marca 2011[2]. Areną zmagań sportowców była hala Palais Omnisports de Paris-Bercy. Nad organizacją mistrzostw czuwała Fédération Française d'Athlétisme oraz European Athletics. Francja już po raz piąty gościła uczestników halowych mistrzostw Europy – poprzednio zawody tej rangi odbyły się w tym kraju (także w Paryżu) w roku 1994[3][4]. Gospodarza mistrzostw Rada European Athletics wybrała w czasie posiedzenia na Malcie w październiku 2007[5] – kontrkandydatami Paryża były Lipsk oraz Göteborg[6].
W zawodach miało wziąć udział 49 spośród 50 reprezentacji zrzeszonych w European Athletics – wszystkie z wyjątkiem Liechtensteinu[7]. Ostatecznie na listach zgłoszonych zawodników, które opublikowano 28 lutego, znalazło się 630 sportowców (346 mężczyzn i 284 kobiety) z 46 krajów[1].
Poziom wyników uzyskanych podczas mistrzostw był zdecydowanie najwyższy spośród halowych mistrzostw Europy rozegranych w XXI wieku[8].
Spis treści |
Mistrzowskich tytułów z 2009 nie obronili kontuzjowani: polski kulomiot Tomasz Majewski[9], belgijska płotkarka Eline Berings[10], niemiecka skoczkini wzwyż Ariane Friedrich[11][12], estońska skoczkini w dal Ksenija Balta[13] i francuski płotkarz Ladji Doucouré[14]. W mistrzostwach nie wzięli udziału także: niemiecka kulomiotka Petra Lammert, która ogłosiła w 2010 zakończenie kariery sportowej[15][16] oraz rosyjski średniodystansowiec Jurij Borzakowski[17]. Ze startu w stolicy Francji wycofały się także dwie czołowe rosyjskie skoczkinie o tyczce – Swietłana Fieofanowa oraz Jelena Isinbajewa (oficjalnie nieobecność drugiej zawodniczki uargumentowano chorobą)[18]. Kontuzja kostki wykluczyła ze startu w zawodach – planującą we Francji pobicie rekordu świata w pięcioboju – reprezentantkę Wielkiej Brytanii Jessicę Ennis[19].
| WR - rekord świata | ER - rekord Europy | CR - rekord mistrzostw | NR - rekord kraju |
| SB - najlepszy wynik w sezonie | EL – najlepszy tegoroczny wynik na listach europejskich | PB - rekord życiowy |
| Miejsce | Kraj |  Złoto |
 Srebro |
 Brąz |
 Razem |
|---|---|---|---|---|---|
| 1. |  Rosja |
6 | 3 | 6 | 15 |
| 2. | Francja |
5 | 4 | 2 | 11 |
| 3. |  Niemcy |
3 | 4 | 3 | 10 |
| 4. |  Wielka Brytania |
2 | 5 | 1 | 8 |
| 5. |  Polska |
2 | 1 | 2 | 5 |
| 6. |  Czechy |
2 | 1 | 1 | 4 |
| 7. |  Włochy |
2 | 1 | 0 | 3 |
| 8. |  Hiszpania |
1 | 2 | 1 | 4 |
| 9. |  Portugalia |
1 | 1 | 0 | 2 |
 Ukraina |
1 | 1 | 0 | 2 | |
| 11. |  Białoruś |
1 | 0 | 0 | 1 |
| 12. |  Turcja |
0 | 1 | 1 | 2 |
| 13. |  Azerbejdżan |
0 | 1 | 0 | 1 |
 Litwa |
0 | 1 | 0 | 1 | |
| 15. |  Belgia |
0 | 0 | 2 | 2 |
 Norwegia |
0 | 0 | 2 | 2 | |
| 17. |  Dania |
0 | 0 | 1 | 1 |
 Holandia |
0 | 0 | 1 | 1 | |
 Rumunia |
0 | 0 | 1 | 1 | |
 Słowacja |
0 | 0 | 1 | 1 | |
 Szwecja |
0 | 0 | 1 | 1 |
