Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Hamadi Dżebali | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 13 października 1949 Susa |
 Premier Tunezji |
|
| Przynależność polityczna | Partia Odrodzenia |
| Okres urzędowania | od 24 grudnia 2011 |
| Poprzednik | Bedżi Caid Essebsi |
| Sekretarz generalny Partii Odrodzenia | |
| Okres urzędowania | od 6 czerwca 1981 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Hamadi Dżebali (ur. 13 października 1949 w Susie), tunezyjski polityk i dziennikarz, w latach 1991-2006 więziony za działalność polityczną. Sekretarz generalny Partii Odrodzenia od 1981. Premier Tunezji od 24 grudnia 2011.
Hamadi Dżebali urodził się w 1949 w Susie. Zdobył tytuł licencjata inżynierii mechanicznej na Uniwersytecie w Tunisie, a następnie tytuł magistra w dziedzinie fotowoltaiki na Uniwersytecie Paryskim[1][2].
Na początku lat 80. zaangażował się w działalność polityczną i przystąpił do powstałej Partii Odrodzenia, działającej w czasach rządów prezydentów Habiba Burgiby i Ben Alego nielegalnie oraz będącej przedmiotem inwigilacji i represji. Został wówczas członkiem Rady Wykonawczej partii oraz redaktorem naczelnym jej tygodnika, "Al-Fajr" (Świt)[1][2].
Na początki lat 90. tunezyjskie władze oskarżyły go o naruszenie etyki zawodowej w trzech odrębnych przypadkach, wszystkich związanych z wolnością słowa i wypowiedzi. W październiku 1990 został skazany na 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu i karę w wysokości 1,5 tys. dinarów za "zachęcanie do naruszenia prawa" i "nawoływanie do powstania", po tym jak opublikował krytyczny wobec władz wywiad z przewodniczącym Partii Odrodzenia, Raszidem Ghannuszim. W listopadzie tego samego roku został aresztowany i oskarżony o zniesławienie instytucji sądowych po publikacji artykułu wzywającego do likwidacji sądów wojskowych w Tunezji i rozstrzygania przez nie w sprawach cywilnych. W styczniu 1991 sąd wojskowy skazał go na karę roku pozbawienia wolności. Wyrok ten potwierdził w marcu 1991 sąd kasacyjny[1].
W maju 1991, w trakcie odbywania kary, razem ze 170 innymi członkami Partii Odrodzenia, został oskarżony o współudział w próbie zamachu stanu przeciwko prezydentowi Ben Alemu. W sierpniu 1992 sąd wojskowy wymierzył mu karę 16 lat pozbawienia wolności pod zarzutem "przynależności do nielegalnej organizacji" oraz "próby zmiany ustroju państwowego". We wrześniu 1992 wyrok ten potwierdził sąd kasacyjny. Obserwatorzy z Amnesty International i Human Rights Watch uznali cały proces za niespełniający standardy międzynarodowe, w tym te określone w Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych, którego stroną była również Tunezja. Amnesty International uznała Dżebalego za "więźnia sumienia"[1].
W czasie odbywania kary, według organizacji broniących praw człowieka, przetrzymywany był w surowych warunkach, wielokrotnie przebywając w izolatce i będąc pozbawionym należytej opieki zdrowotnej. W tym czasie kilkukrotnie podejmował strajki głodowej, z których dwa trwały po 36 dni. Po 15 latach pozbawienia wolności, 25 lutego 2006 został zwolniony z więzienia na mocy amnestii generalnej udzielonej przez prezydenta Ben Alego 1600 skazanym z okazji 50. rocznicy uzyskania niepodległości przez kraj[1][2].
Po wyjściu na wolność ponownie zaangażował się w podziemną działalność Partii Odrodzenia. Objął w niej stanowisko sekretarza generalnego, a także rzecznika prasowego[2]. Po jaśminowej rewolucji w styczniu 2011 i zwycięstwie Partii Odrodzenia w wyborach do Zgromadzenia Konstytucyjnego w październiku 2011, został ogłoszony kandydatem partii na urząd szefa rządu przejściowego[3][4][5].
21 listopada 2011 Partia Odrodzenia, Kongres na rzecz Republiki (CPR) i Demokratyczne Forum na rzecz Pracy i Wolności (Ettakatol) zawarły porozumienie koalicyjne, zgodnie z którym lider CPR Moncef Marzouki miał objąć stanowisko prezydenta, lider Ettakatol Mustafa Ben Dżafar stanowisko przewodniczącego Zgromadzenia Konstytucyjnego, a Hamadi Dżebali urząd premiera[6]. 14 grudnia 2011 nowo wybrany prezydent Marzouki powierzył mu misję utworzenia rządu[7].
22 grudnia 2011 Dżebali przedstawił skład gabinetu[8]. Następnego dnia jego rząd został uzyskał akceptację ze strony Zgromadzenia Konstytucyjnego[9]. 24 grudnia 2011 został oficjalnie zaprzysiężony przez prezydenta[10].
|
|||||||
