| Hana Mandlíková |
 |
| Państwo |
Australia |
| Miejsce zamieszkania |
Sanctuary Cove, Australia
Praga, Czechy |
| Data i miejsce urodzenia |
19 lutego 1962
Praga
Czechosłowacja |
| Wzrost |
173 cm |
| Masa ciała |
60 kg |
| Gra |
praworęczna |
| Status profesjonalny |
1978 |
| Zakończenie kariery |
1990 |
| Gra pojedyncza |
| Wygrane turnieje |
27 WTA, 0 ITF |
| Najwyżej w rankingu |
3 (16 kwietnia 1984) |
| Australian Open |
W (1980, 1987) |
| Roland Garros |
W (1981) |
| Wimbledon |
F (1981,1986) |
| US Open |
W (1985) |
| Gra podwójna |
| Wygrane turnieje |
19 WTA, 4 ITF |
| Najwyżej w rankingu |
7 (21 grudnia 1986) |
| Australian Open |
QF (1987, 1988) |
| Roland Garros |
F (1984) |
| Wimbledon |
F (1986) |
| US Open |
W (1989) |
Hana Mandlíková (ur. 19 lutego 1962 w Pradze), tenisistka czechosłowacka, grała również w barwach Australii (w latach 1988–1990), po przyjęciu w roku 1988 obywatelstwa australijskiego.
W ciągu 13-letniej kariery zawodowej (1978-1990) wygrała 27 turniejów w grze pojedynczej oraz 15 turniejów w grze podwójnej. Były wśród nich zwycięstwa w turniejach Wielkiego Szlema – Australian Open 1980 i 1987, French Open 1981 i US Open 1985 (po dramatycznym finale z Martiną Navrátilovą 7:6, 1:6, 7:6). W roku 1989 w parze z Navrátilovą wygrała grę podwójną podczas US Open. Zaliczyła także 4 przegrane finały w grze pojedynczej w turniejach wielkoszlemowych (2-krotnie na Wimbledonie i 2-krotnie podczas US Open).
Sezony 1980–1982 i 1984–1987 kończyła w czołowej dziesiątce rankingu WTA (w grze pojedynczej). Była nr 3 tego rankingu w latach 1984 (po raz pierwszy 30 kwietnia) i 1985. Po zakończeniu kariery zawodniczej trenerka tenisowa, m.in. Jany Novotnej.
W 1994 wpisana do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Jej ojciec Vilém Mandlík występował w barwach Czechosłowacji w olimpijskich finałach sprintu na 100 m w 1956 i 1960.
[edytuj] Finały wielkoszlemowe w grze pojedynczej
[edytuj] Wygrane (4)
[edytuj] Przegrane (4)
|
Triumfatorki US Open w grze pojedynczej (XX wiek) |
|
|
|
|
|
Triumfatorki US Open w grze podwójnej (XX wiek) |
|
|
|
|