Hans Sachs (ur. 5 listopada 1494 w Norymberdze; zm. 19 stycznia 1576, tamże) - niemiecki poeta przypowieściowy, meistersinger i dramaturg. Był synem krawca, pracował jako czeladnik szewski kształcił się równocześnie na Meistersingera. Wybijając się wkrótce na czoło, stał się sławny, osiadłszy po kilkuletniej wędrówce w Norymberdze, wyzwolony na „mistrza” w roku 1517. W roku 1523 sławił Lutra wierszem „Die Wittenbergisch Nachtigall”, w roku 1524 rozprawił się z przeciwnikami reformacji w 4 dialogach prozą. Silnie oddziałała na jego twórczość rozległa lektura. Poeta bardzo płodny aż do starości, do roku 1567 napisał 4275 poematów, 1700 opowiadań i 208 utworów dramatycznych, w 34 tomach rękopiśmiennych, z których dochowało się 20. W roku 1558 rozpoczął wydawnictwo swych utworów. Sława jego odrodziła się w okresie „burzy i naporu”, zwłaszcza dzięki Goethemu, odtąd uważany za największego poetę niem. XVI. w. Z utworów jego najwybitniejsze przypowieści wierszem i dramaty o bardzo urozmaiconej treści. W utworach osnutych na tle własnych przeżyć i wrażeń ujmuje świeżością, humorem i żywością opisu oraz ciętością dialogu. Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe wydawane było w latach: (1870—1903, 26 t.), nadto różne inne wydania. Podstawowa monografia Ranischa (1765), najnowsza Landaua (1924).
Napisał ok. 2000 wierszy, bajek i sztuk teatralnych. Skomponował (muzyka i słowa) ok. 4300 pieśni religijnych i świeckich. Utwory jego cieszyły się ogromnym powodzeniem u współczesnych; spisał je A. Puschmann ( uczeń Sachsa).
Postać Sachsa spopularyzowana została przez J.W. Goethego (Hans Sachsens poetische Sendung) i stała się librettem oper, m.in. Śpiewaków norymberskich Wagnera.