Hatamoto (jap. 旗本 u sztandaru?) - samuraj w bezpośredniej służbie shōgunów Tokugawa w feudalnej Japonii. Mimo, że wszystkie trzy siogunaty w historii Japonii posiadały oficjalnych wasali, w przypadku dwóch wcześniejszych określano ich jako gokenin. W okresie Edo hatamoto byli wyższą grupą wasali rodu Tokugawa,[1] a gokenin niższą. Różnica między nimi opierała się przede wszystkim na poziomie dochodu. Dodatkowo, hatamoto mieli prawo audiencji u shōguna (to prawo nie przysługiwało gokenin).[2] Słowo hatamoto dosłownie oznacza "u podstawy sztandaru" i jest często tłumaczone jako "chorąży".