Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Henryk Pietraszkiewicz | |
 kontradmirał |
|
| Data i miejsce urodzenia | 3 stycznia 1923 Kolonia Woronowo |
| Przebieg służby | |
| Jednostki |  Sztab Główny Marynarki Wojennej 9 Flotylla Obrony Wybrzeża 1 Brygada Okrętów Podwodnych ORP "Sęp" ORP "Sprawny" |
| Stanowiska | zastępca dowódcy Marynarki Wojennej |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
                       |
|
Henryk Pietraszkiewicz, właśc. Hieronim Henryk Pietraszkiewicz (ur. 3 stycznia 1923 w Kolonii Woronowo na Wileńszczyźnie) – polski kontradmirał, inżynier techniki nawigacji i magister historii. Jest oficerem politycznym piechoty oraz morskim dyplomowanym oficerem pokładowym okrętów podwodnych i torpedowych. W latach 1944-1946 przebył szlak bojowy z Warszawy do Berlina w składzie 1. Armii Wojska Polskiego. Po II wojnie światowej, do 1984 roku służył w Marynarce Wojennej, dowodząc OORP "Sprawny" i "Sęp", 1. Brygadą Okrętów Podwodnych oraz 9 Flotyllą Obrony Wybrzeża. Karierę zakończył na stanowisku zastępcy dowódcy Marynarki Wojennej ds. liniowych.
Spis treści |
Henryk Pietraszkiewicz urodził się 3 stycznia 1923 roku w Kolonii Woronowo na Wileńszczyźnie. W 1939 roku ukończył Gimnazjum im. Ks. Grzegorza Piramowicza w Dziśnie. Po wcieleniu w 1944 od Armii Czerwonej, a następnie do Ludowego Wojska Polskiego odbył frontowe kursy - podoficerski i oficerski - w batalionie szkolnym 4. Dywizji Piechoty im. Płka Jana Kilińskiego.
W okresie od 1946 do 1949 roku ukończył jako prymus Wydział Pokładowy Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni. Jest również absolwentem Wyższego Kursu Akademickiego w Akademii Marynarki Wojennej ZSRR im. marsz. Klimenta Woroszyłowa w Leningradzie (lata 1955-1956). W 1966 roku uzyskał kolejno tytuł magistra historii na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku oraz tytuł inżyniera nawigatora statku morskiego na Wydziale Pokładowym Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni.
Służbę liniową rozpoczął na froncie wschodnim w 1945 roku. Został zastępcą dowódcy baterii moździerzy ds. polityczno-wychowawczych w 10 Pułku Piechoty 4. Dywizji Piechoty. Z tą jednostką brał udział w bitwie o Warszawę, w przełamywaniu Wału Pomorskiego, w bitwie o Kołobrzeg, w forsowaniu Odry, w bitwie o Berlin oraz w walkach nad Łabą. Po zakończeniu działań wojennych był do 1946 roku instruktorem propagandy w 10 Pułku Piechoty.
Pierwsze stanowisko służbowe w Marynarce Wojennej objął w 1949 roku na ścigaczu okrętów podwodnych ORP "Sprawny" z dywizjonu ścigaczy w Gdyni, na którym został dowódcą okrętu. Jeszcze w tym samym roku wyznaczono go na zastępcę dowódcy okrętu podwodnego ORP "Sęp" w dywizjonie okrętów podwodnych w Gdyni. Od 1951 do 1954 roku dowodził ORP "Sęp", po czym zajmował posadę szefa sztabu dywizjonu okrętów podwodnych. W 1956 roku został dowódcą 1. Brygady Okrętów Podwodnych w Gdyni. W latach 1966-1969 dowodził 9 Flotyllą Obrony Wybrzeża w Helu, a w 1969 roku przez krótki czas był komendantem Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej. Następnie pełnił służbę w Dowództwie Marynarki Wojennej w Gdyni, początkowo jako szef Sztabu Głównego Marynarki Wojennej - I zastępca dowódcy Marynarki Wojennej, a od 1979 roku zastępca dowódcy Marynarki Wojennej ds. liniowych. W 1984 roku przeszedł w stan spoczynku.
Awansował kolejno na stopnie oficerskie:
|
Był członkiem Polskiego Towarzystwa Nautologicznego oraz Ligi Morskiej i Rzecznej. W okresie od 1982 do 1986 roku sprawował funkcję prezesa Zarządu Głównego Ligi Morskiej i Rzecznej. Działa w Bractwie Okrętów Podwodnych i Stowarzyszeniu Oficerów Marynarki Wojennej Rzeczypospolitej Polskiej oraz Stowarzyszeniu Miłośników Okrętu Muzeum "Błyskawica". W 2001 roku otrzymał doktorat honoris causa Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni[1].
| Poprzednik kontradm. Ludwik Janczyszyn |
|
Szef Sztabu Głównego Marynarki Wojennej 1969-1979 |
|
Następca kontradm. Kazimierz Bossy |
| Poprzednik kmdr Tadeusz Mandat |
 |
dowódca 9 Flotylli Obrony Wybrzeża 1966-1969 |
|
Następca kmdr Mieczysław Lechowski |
