Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyHerb Gliwic – obecny herb miasta Gliwic został wprowadzony uchwałą Miejskiej Rady Narodowej z 29 października 1964 roku.
Spis treści |
Obecny herb miasta Gliwic jest podzielony w słup na dwa pola. Pole pierwsze (lewe na rysunku, prawe według zasad heraldyki) to złoty półorzeł na błękitnym polu, będący herbem Piastów śląskich z linii Władysława opolskiego, który lokował to miasto. Pole drugie to srebrna baszta z niebieskim dachem i oknem na czerwonym tle. Baszta symbolizuje potęgę miasta, otoczonego murami miejskimi i spełniającego funkcję warowną.
Pierwszy herb Gliwic pojawił się prawdopodobnie na przełomie XIII i XIV wieku. Najstarszy jego wizerunek widnieje na pieczęci przy dokumencie wystawionym w 1400 roku przez burmistrza i radę miejską. Herb ten był zbliżony do dzisiejszego i składał się z półorła i wieży obronnej. Bez większych zmian pozostawał w użyciu do początku XVII wieku.
Za opór przeciw duńskim wojskom Ernesta Mansfelda cesarz Ferdynand II obdarzył Gliwice przywilejami, w tym nowym herbem. Herb ten przedstawiał wieżę z otwartą do połowy bramą, nad którą znajdowała się Matka Boska z Dzieciątkiem. Na bramie znajdowały się skrzyżowane gałęzie palmowe, a pośrodku duża litera F powyżej rzymska cyfra II. Po lewej stronie (prawej herbowej) widniał czarny półorzeł w czerwonym polu przeciętym białą belką (herb cesarstwa na tle rodowego herbu Habsburgów - zwierzchników miasta), po prawej stronie (lewa herbowa) znajdował się złoty półorzeł na błękitnym tle (herb Piastów górnośląskich - założycieli miasta). Herb ten poddawany licznym drobnym zmianom przestał funkcjonować dopiero krótko po zakończeniu II wojny światowej. Do dziś znajduje się na wielu zabytkowych budynkach w mieście.
Herb Gliwic – wzór aktualny (od 1996)
Wzór herbu Gliwic w latach 1978–1996
Herb Gliwic - Stary herb na budynku Politechniki Śląskiej, tak zwanej czerwonej chemii
Herb Gliwic - Pieczęć miejska z herbem z 1596 roku
Herb Gliwic - Wizerunek herbu z XVII wieku
Herb Gliwic według Otto Huppa z końca XIX wieku
|
||||||||||
