Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Święty | |
| Hermenegild | |
| książę | |
 |
|
| Data urodzenia | ok. 564 Toledo (Hiszpania) |
| Data śmierci | 13 kwietnia 586 Tarragona |
| Kościół / wyznanie | rzymskokatolicki |
| Data beatyfikacji | 13 kwietnia 1586 (zatwierdzenie kultu lokalnego) przez Sykstusa V |
| Data kanonizacji | pomiędzy 1622-1644 przez Urbana VIII (rozszerzenie kultu na cały Kościół katolicki) |
| Wspomnienie | 13 kwietnia |
| Patron | Sewilli, Hiszpanii |
| Szczególne miejsca kultu | Sewilla |
 Galeria ilustracji w Wikimedia Commons |
|
Święty Hermenegild (ur. ok. 564 w Hiszpanii - zm. 13 kwietnia 586 w Tarragonie[1]) – książę wizygocki, syn króla Leowigilda i Teodozji, brat Rekkareda I, męczennik i święty Kościoła katolickiego.
Spis treści |
Hermenegild urodził się w królewskiej rodzinie, najprawdopodobniej w Toledo, ówczesnej stolicy Królestwa Toledańskiego. Został wychowany, w panującej wśród Wizygotów wierze arianizmu (miejscowa ludność, potomkowie osadników rzymskich byli w większości katolikami).
W wieku 15 lat został ożeniony z frankijską księżniczką Ingundą, córką Sigeberta I i Brunhildy i zaraz po tym wysłany jako gubernator do jednej z południowych prowincji państwa, Betyki. Hermenegild, przez rodzinę matki, związany był ze św. Leandrem z Sewilli, przyjacielem późniejszego papieża Grzegorza I Wielkiego, a także ze św. Izydorem. Wpływ św. Leandra, jak i żony katoliczki, miał decydujące znaczenie na porzucenie przez niego dotychczasowego wyznania. Młody książę przyjął chrzest i nawrócił się na katolicyzm. Przejście na wiarę katolicką spowodowało konflikt z ojcem i sprowokowało walki zbrojne w kraju.
Problemy polityczne, jakie niosła ze sobą konwersja Hermenegilda i jego kontakty z bizantyjskim gubernatorem cesarskiej sąsiedniej prowincji, spowodowały konflikt z ojcem, podsycany przez trzecią żonę Leowigilda, Goswintę, fanatyczną wyznawczynię arianizmu. Pomiędzy królem a synem wybuchł konflikt zbrojny, trwający do roku 584. Hermenegild w 583 roku osiadł w Sewilli a rok później postanowił przenieść się do Kordoby. Tam został pojmany przez wojska ojca i wysłany do więzienia w Tarragonie. Ingunda próbowała uciec do Austrazji, została jednak schwytana przez wojska bizantyjskie i drogą morską przewieziona do Konstantynopola. Zmarła w czasie przerwy w podróży na wybrzeżu Afryki. Jej syn, Atanagild, dostał się pod opiekę cesarza bizantyjskiego Maurycjusza.
Konflikt zbrojny zakończył się uwięzieniem i śmiercią Hermenegilda[2].
W dziele "Dialogi", papież Grzegorz I wspomina, że Hermenegild odrzucił ofertę łaski od swojego ojca, w zamian za odstąpienie od wiary katolickiej. Królewicz odmówił jednak sprzeniewierzenia się Bogu i został ścięty w Wielki Piątek 13 kwietnia 586 roku w Tarragonie.
Wg Martyrologium rzymskiego natomiast, został zabity siekierą na rozkaz ojca w Wielkanoc, gdy odmówił komunii z rąk ariańskiego biskupa.
Kult Hermenegilda został zatwierdzony przez Sykstusa V, w 1000. rocznicę śmierci świętego, 13 kwietnia 1586 roku. Potwierdził go ponownie Urban VIII, który rozciągnął wspomnienie na cały Kościół.
Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w Kościele katolickim 13 kwietnia.
Czci go lokalnie Cerkiew prawosławna oraz Kościół ormiański.
W kościele przyklasztornym paulinów we Włodawie (pw. św. Ludwika IX) znajduje się rzeźba drewniana, polichromowana, dłuta lwowskiego rzeźbiarza Macieja Polejowskiego z XVI wieku, przedstawiająca Świętego Hermenegilda - męczennika Kościoła[3],[4].
