| Hienadź Hruszawy Генадзь Грушавы |
|
| Data i miejsce urodzenia | 24 lipca 1950 Mińsk, Białoruska SRR, ZSRR |
| Deputowany do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII i XIII kadencji | |
| Przynależność polityczna | Białoruski Front Ludowy (XII kadencja) Opozycja BNF (XII kadencja) |
| Okres urzędowania | od 1990 do 1996 |
| Przewodniczący Białoruskiej Partii Chrześcijańsko-Demokratycznej | |
| Przynależność polityczna | Białoruska Partia Chrześcijańsko-Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 1996 |
Hienadź Uładzimirawicz Hruszawy (biał. Генадзь Уладзіміравіч Грушавы[1], ros. Геннадий Владимирович Грушевой, Giennadij Władimirowicz Gruszewoj; ur. 24 lipca 1950 w Mińsku) – białoruski filozof, działacz społeczny i polityk, w latach 1990–1996 deputowany do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII i XIII kadencji; w Radzie XII kadencji członek Opozycji BNF – frakcji parlamentarnej partii Białoruski Front Ludowy (Biełaruski Narodny Front), o charakterze antykomunistycznym i niepodległościowym; przewodniczący Białoruskiej Fundacji Charytatywnej "Dzieciom Czarnobyla"; doktor nauk filozoficznych, profesor.
Spis treści |
Urodził się 24 lipca 1950 roku w Mińsku. Ukończył Wydział Filozofii Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego (BUP), w 1976 roku uzyskał tytuł kandydata nauk filozoficznych (temat rozprawy: Okazjonalizm N. Malebranche'a). Następnie został docentem Katedry Historii Filozofii i Logiki BUP[2], doktorem nauk (odpowiednikiem polskiego doktora habilitowanego) z zakresu nauk filozoficznych i profesorem Instytutu Wiedzy Współczesnej w Mińsku. W 1988 roku był jednym z twórców Białoruskiego Frontu Ludowego, a następnie aktywnym jego działaczem. Sądzony jako jeden z organizatorów pierwszej Czarnobylskiej drogi 30 września 1989 roku. 25–26 listopada 1989 roku koordynował prace pierwszego Zgromadzenia Narodów Czarnobylskich. Od 1989 roku pełnił funkcję przewodniczącego zarządu Białoruskiej Fundacji Charytatywnej "Dzieciom Czarnobyla"[3].
W 1990 roku został wybrany na deputowanego ludowego do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR XII kadencji z Matusewickiego Okręgu Wyborczego Nr 41 w mieście Mińsku. Wchodził w skład Komisji Rady Najwyższej ds. Katastrofy Czarnobylskiej i Komisji Konstytucyjnej (od 20 lipca 1990 r.)[2]. Brał udział w opracowaniu i przyjęciu Deklaracji o Państwowej Suwerenności Białorusi, przygotowaniu projektów ustaw na nadzwyczajnej sesji Rady Najwyższej 24–25 sierpnia 1991 roku, w czasie której ogłoszono niepodległość Białorusi[4].
W 1996 wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Białorusi XIII kadencji. Początkowo Centralna Komisja Wyborcza odmówiła jego rejestracji jako deputowanego, jednak wówczas zebrał on 118 tysięcy podpisów poparcia, głównie w strefach dotkniętych katastrofą czarnobylską[5]. Pełnił funkcję deputowanego do czasu rozwiązania Rady przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę (w tym samym roku) i zastąpienia jej Zgromadzeniem Narodowym[3].
Kierowana przez Hienadzia Hruszawego fundacja "Dzieciom Czarnobyla" w czasie swojego istnienia okazała pomoc ponad 2 milionom mieszkańców Białorusi i umożliwiła 160 tysiącom dzieci rehabilitację i leczenie w wielu krajach świata[3].
Od 1996 roku Hruszawy pełni funkcję przewodniczącego Białoruskiej Partii Chrześcijańsko-Demokratycznej, a od 1997 – koordynatora Zgromadzenia Demokratycznych Organizacji Pozarządowych. Od 1997 roku zorganizował Młodzieżowy Związek Chrześcijańko-Społeczny, 71 grup samopomocy i sieć centrów społecznych "Pracownia przyszłości" w różnych regionach Białorusi. Z obawy przed aresztowaniem, w okresie od kwietnia 1997 do marca 1998 roku przebywał na emigracji w Niemczech. Od 2000 roku był współprzewodniczącym komitetu obywatelskiego "Wybór-2001". Członek rady koordynacyjnej Międzynarodowego Biura Pokoju w Genewie[3].
Hienadź Hruszawy jest mężem Iryny Hruszawej – białoruskiej działaczki społecznej, kandydata nauk filologicznych. W swojej karierze naukowej napisał ponad 200 prac z zakresu filozofii i politologii[3].