Hipercykle

Twórcą tej koncepcji jest M. Eigen. Wzajemny wpływ kwasów nukleinowych i białek powoduje powstanie hipotetycznych układów zwanych hipercyklami. Proces wpływania na siebie kwasów nukleinowych i białek sprzyja również powielaniu się pierwotnych biopolimerów. Stanowią one najprostszy system genetyczny we wczesnej biogenezie. Dzięki zjawisku konkurencji zachodzącej między różnymi hipercyklami, zostają wyselekcjonowane hipercykle tylko jednego typu, w których występował najsprawniejszy mechanizm translacji i replikacji. Sprawny mechanizm translacji i replikacji gwarantuje największą liczbę kodowanych informacji i różnorodność syntetyzowanych białek.

Odizolowanie hipercykli w obrębie pęcherzyków lipidowych zwiększało ich efektywność i doprowadziło do wytworzenia się prakomórek. Dalszym etapem było wytworzenie się DNA jako najbardziej stabilnego, swoistego "magazynu" informacji genetycznej i ustalenie kodu genetycznego. Jest to tzw. teoria hipercykli. Dzięki takim procesom mogły w stosunkowo krótkim czasie powstać i ustabilizować się skomplikowane makromolekuły organiczne, tworzące pierwsze, najprostsze organizmy.

Bibliografia

• J. Balerstet, T. Falkowski: Vademecum. Matura 2012. Warszawa: Operon, 2011. 

Linki zewnętrzne

• Hipercykle
• Teoria hipercykli