Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Honoriusz III Honorius Tertius |
||
| Cencio | ||
| Papież | ||
 |
||
|
||
| Data i miejsce urodzenia | ok. 1150 Rzym, Włochy |
|
| Data i miejsce śmierci | 18 marca 1227 Rzym, Włochy |
|
| Kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego | ||
| Okres sprawowania | styczeń 1188 – 1198 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Diakonat | 20 lutego 1193 | |
| Prezbiterat | 3 czerwca 1200 | |
| Nominacja biskupia | 18 lipca 1216 | |
| Sakra biskupia | 24 lipca 1216 | |
| Kreacja kardynalska | 20 lutego 1193 Celestyn III |
|
| Kościół tytularny | S. Lucia in Septisolio (20 lutego 1193) SS. Giovanni e Paolo (3 czerwca 1200) |
|
| Pontyfikat | 18 lipca 1216 | |
Honoriusz III (łac. Honorius III), właściwie Cencio zwany Camerario, (ur. ok. 1150 – zm. w Rzymie, 18 marca 1227) – papież od 1216 do 1227.
Spis treści |
Cencio urodził się w Rzymie około roku 1150 i został kanonikiem w Bazylice Santa Maria Maggiore. Dość powszechnie przypisywana mu przynależność do rzymskiego rodu arystokratycznego Savelli jest obecnie kwestionowana przez historyków[1]. Przed wyborem na papieża był kamerlingiem Św. Kościoła Rzymskiego (od stycznia 1188 do 1198), następnie kardynałem[2] (20 lutego 1193), przewodniczącym Kancelarii Apostolskiej (1194-1198) i być może kamerlingiem Św. Kolegium Kardynałów (do 1216).
18 lipca 1216 został wybrany następcą Innocentego III.
W 1217 roku wydał on istotny przywilej dla Krzyżaków rozciągając na nich przywileje i odpusty, którymi cieszyli się templariusze i joannici.
Honoriusz gorliwie kontynuował politykę Innocentego III w Langwedocji. Bezkrytycznie popierał działania Szymona de Montfort i słał bulle z groźbami do wszystkich ośrodków oporu przeciw krzyżowcom. Próbował skłonić miasta Oksytanii do wystąpienia z koalicji przeciw Montfortowi, zastraszając je odebraniem siedzib biskupich. Kiedy 12 września 1217 r. siły katalońsko-langwedockie rozbiły krzyżowców pod Salvetat, na południe od Tuluzy i dostarczyły posiłków oblężonej stolicy langwedockich hrabiów, Honoriusz wystosował serię ostrych pism do prokuratora generalnego, (regenta) Królestwa Aragonii i hrabstwa Barcelony Sancza i małoletniego króla Jakuba I. W pierwszej bulli z 23 października pytał z oburzeniem, co popycha i wszystkich jego wiernych nobilów do powstania przeciw Bogu samemu. Groźba nałożenia na państwo interdyktu nie odstraszyła Sancza z Roussillon od kontynuowania walki przeciw Szymonowi de Montfort. Zaniepokoiła jednak tych spośród doradców i baronów Jakuba I, którym łaski Stolicy Apostolskiej leżały bardziej na sercu i ułatwiła zawiązanie się stronnictwa opozycyjnego do władzy prokuratora. Kolejne bulle, z 28 i 29 grudnia, adresowane bezpośrednio do Jakuba i do Sancza, groziły ogłoszeniem krucjaty przeciwko Aragonii i Katalonii. Honoriusz udzielił młodemu monarsze, który jeszcze nie był w stanie zdobyć wpływu na rządy państwem, surowej reprymendy, przypominając mu o łaskach wyświadczonych dynastii przez papiestwo i o uwolnieniu go z rąk Szymona de Montfort w roku 1214.
Honoriusz i wyznaczony przez niego legat Romano Bonaventura, kardynał Sant'Angelo, przyczynili się wydatnie do ostatecznego podboju Langwedocji przez władców królestwa Francji w latach 1226-1229. Romano Frangipani doprowadził chytrze do ponownego oskarżenia hrabiego Tuluzy Rajmunda VII o sprzyjanie heretykom, co poskutkowało zorganizowaniem nowej krucjaty pod wodzą Ludwika VIII Lwa, monarchy Francji i zainstalowaniem w Langwedocji królewskich seneszali rozporządzających znaczną siłą militarną.
| Poprzednik Egidio de Anagnia |
Wicekanclerz Św. Kościoła Rzymskiego (1194-1198) |
Następca Rainaldo di Acerenza |
| Poprzednik Innocenty III |
 |
Papież | |
Następca Grzegorz IX |
