Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyHui, Huihui (wym. huej, chin.: 回族; pinyin: Huízú) – jedna z 55 mniejszości etnicznych oficjalnie uznawanych przez rząd Chińskiej Republiki Ludowej. Liczebność ok. 9 milionów. Zróżnicowani pod względem kulturowym.
Zamieszkują w rozproszeniu cały obszar ChRL. Największe skupiska Hui w Chinach – Region Autonomiczny Ningxia, prowincje Gansu, Henan, Ujgurski Region Autonomiczny Sinciang, Qinghai, Junnan, Szantung.
Wyznają islam sunnicki, hanafickiej szkoły prawnej, na północnym zachodzie tradycyjnie silna pozycja bractw sufickich, przede wszystkim Nakszbandijji.
Posługują się na co dzień dialektem języka chińskiego dominującym w miejscu ich zamieszkania. W niektórych regionach (Tybet, południowy Junnan, Mongolia Wewnętrzna) posługują się innymi językami – tybetańskim, daiskim, baiskim, mongolskim.
Powszechnie uważa się ich za potomków arabskich i perskich kupców osiedlających się w Chinach od czasów dynastii Tang (IX-X w.) i wyznających islam żołnierzy armii mongolskich z czasów dynastii Yuan (XIII w.). W dalszym ciągu rozwoju społeczności Hui ważną rolę odegrały małżeństwa z chińskimi kobietami i konwersja miejscowej ludności chińskiej na islam.
W latach 70. XIX wieku część Hui z prowincji Shaanxi i Gansu wyemigrowała do rosyjskiej Azji Centralnej w wyniku upadku wywołanego przez nich powstania skierowanego przeciwko mandżurskiej dynastii Qing. Ich potomkowie zamieszkują do dziś Kazachstan i Kirgistan, gdzie znani są jako Dunganie. Do dziś posługują się dialektami chińskimi z Shaanxi i Gansu, do zapisu których używają cyrylicy. Nazwa Dunganie w odniesieniu do Hui używana jest także przez Ujgurów w Sinciangu.
|
|||||||||||
