Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Hyperion | |
 Zdjęcie Hyperiona w naturalnych kolorach, wykonane przez sondę Cassini. |
|
| Odkrył | W.C. Bond, G.P. Bond, W. Lassell |
| Data odkrycia | 16 listopada 1848 |
| Charakterystyka orbity | |
| Półoś wielka | 1 464 100 km |
| Mimośród | 0,018 |
| Okres obiegu | 21,28 d |
| Nachylenie do płaszczyzny orbity planety | 0,568° |
| Długość węzła wstępującego | 273,9° |
| Argument perycentrum | 262,1° |
| Anomalia średnia | 52,96° |
| Własności fizyczne | |
| Wymiary | 360 × 280 × 225 km |
| Masa | 5,584±0,068 × 1018 kg |
| Średnia gęstość | 0,567 ± 0,103 g/cm3 |
| Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni | 0,017 - 0,021 m/s2 |
| Prędkość ucieczki | 45 - 99 m/s |
| Okres obrotu wokół własnej osi | chaotyczny |
| Albedo | 0,3 |
| Jasność obserwowana (z Ziemi) |
14.1 m |
Hyperion (Saturn VII) – jeden z księżyców Saturna, odkryty w 1848 r. przez W.C. Bonda, G.P. Bonda i W. Lassella. Nazwa księżyca pochodzi od imienia Hyperiona, jednego z tytanów w mitologii greckiej.
Spis treści |
Jest to największe znane ciało niebieskie w Układzie Słonecznym, którego kształt znacząco odbiega od kulistego. Posiada zaledwie 15% masy Mimasa, najmniej masywnego ciała kulistego. Największy krater na Hyperionie ma 121,57 km średnicy i 10,2 km głębokości[1]. Znajduje się tam również mnóstwo innych mniejszych kraterów, wskutek czego z wyglądu przypomina on olbrzymią gąbkę. Jest to księżyc lodowy, zbudowany w dużym stopniu z lodu, jego wyjątkowo małą gęstość tłumaczy się porowatą strukturą wnętrza. Najnowsze dane wskazują, że 40% księżyca jest pustą przestrzenią.
Inną charakterystyczną cechą, pozostającą w związku z nieregularnym kształtem, jest chaotyczny ruch wirowy. W odróżnieniu od innych księżyców w Układzie Słonecznym, wirujących zazwyczaj synchronicznie z ruchem wokół planety i wokół ustalonych osi, Hyperion "koziołkuje", stale zmieniając chwilową oś obrotu. Wskutek tego nie da się określić okresu jego obrotu, nie sposób również długoterminowo przewidywać jego przyszłej orientacji w przestrzeni. Z tego samego powodu nie można też określić stałych elementów geometrycznych związanych z obrotem Hyperiona – jego biegunów i równika.
|
|||||||||||||
