Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| IS-2 Mucha | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Polska |
| Producent | Instytut Szybownictwa |
| Typ | szybowiec treningowo wyczynowy |
| Konstrukcja | drewniano metalowa |
| Załoga | 1 |
| Historia | |
| Data oblotu | 24 kwietnia 1948 |
| Dane techniczne | |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 15 m |
| Wydłużenie | 15[1]. |
| Długość | 6,8 m |
| Wysokość | 1,6 m |
| Powierzchnia nośna | 15 m² |
| Profil skrzydła | Gö-549 > M12[1] |
| Masa | |
| Własna | 170 kg |
| Użyteczna | 90 kg |
| Startowa | 260 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość minimalna | 40 km/h |
| Prędkość dopuszczalna | 225 km/h |
| Prędkość min. opadania | 0,68 m/s (55 km/h) |
| Doskonałość max. | 23,1 (63 km/h) |
| Współczynnik obciążenia konstrukcji | +4,5G -3G |
| Dane operacyjne | |
| Użytkownicy | |
| Polska | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
IS-2 Mucha – drugi powojenny polski szybowiec skonstruowany w Instytucie Szybownictwa (późniejszy Szybowcowy Zakład Doświadczalny) w Bielsku Białej. Jeden z najbardziej popularnych szybowców w latach 40. i 50., który pozwolił osiągnąć polskim szybownikom światowy poziom wyszkolenia i umiejętności.
Spis treści |
Ideą przyświecającą powstaniu Muchy było zbudowanie szybowca, który miał zastąpić używane w aeroklubach, poniemieckie Schneider Grunau Baby. Miała być to konstrukcja tania w masowej produkcji i użytkowaniu o dobrych osiągach w lotach treningowych i wyczynowych oraz prostej budowie. W 1946 roku inżynier Franciszek Kotowski i inżynier Irena Kaniewska rozpoczęli pracę nad szybowcem wykorzystując doświadczenia zdobyte podczas prawie równolegle projektowanego innego szybowca Instytutu Szybownictwa IS-1 Sęp. Gotowa Mucha (SP-561) po raz pierwszy wzniosła się w powietrze 24 kwietnia 1948 roku, za jej sterami siedział pilot doświadczalny Piotr Mynarski. Rok później, 21 maja oblatano wersję seryjną IS-2 Mucha-bis o numerze SP-887. W porównaniu z prototypami wprowadzono kilka zmian. Jednoczęściową, odejmowaną osłonę kabiny pilota, zamiast kawałków bieżnika opony samochodowej, które amortyzowały przednią płozę szybowca, wprowadzono nadmuchiwaną dętkę. Pierwszych dziesięć Much-bis posiadało hamulce aerodynamiczne IAW opracowane w Instytucie Aerodynamicznym w Warszawie, wszystkie następne Muchy posiadały już zmienione hamulce. Wykonane z blachy, płytowe, opracowane w Instytucie Szybownictwa ze zmienionym mechanizmem ich otwierania. Umieszczono je po obydwu stronach skrzydeł. Doświadczenia zebrane podczas używania odmiany seryjnej pozwoliły na dokonanie kolejnych modyfikacji szybowca. Poprawiono szczelność kabiny, zamontowano pod kadłubem kółko ułatwiające manewrowanie szybowcem na ziemi, usztywniono napęd hamulców aerodynamicznych, poprawiono zamontowanie usterzenia wysokości. Tak zmodyfikowany szybowiec otrzymał oznaczenie IS Mucha-ter i 10 października 1950 roku po raz pierwszy wzbiła się w powietrze (egzemplarz o numerze SP-1046). Łącznie wyprodukowano 20 Much-bis i 116 Much-ter. Jeden egzemplarz Muchy-ter (SP-1000) przekazano do NRD. Szybowce produkowano w zakładach w Jeżowie, Poznaniu, Gdańsku i Łodzi.
Mucha była jednomiejscowym, wolnonośnym górnopłatem o drewnianej konstrukcji. Do budowy używano wysokogatunkowego drewna sosny, z metalu wykonano okucia główne, pasy dźwigara skrzydła i główną wręge. Skrzydło jednodźwigarowe o obrysie trapezowym wyposażone w lotki szczelinowe oraz płytowe hamulce aerodynamiczne. Podwozie stałe składajnące się z drewnianej płozy podkadłubowej, za którą znajdowało się koło ułatwiającej manewrowanie szybowcem na ziemi oraz płozy ogonowej. Kadłub o konstrukcji półskorupowej, kryty drewnianą sklejką.
