Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| IS-B Komar | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Polska |
| Producent | Instytut Szybownictwa |
| Konstruktor | inż. A. Kocjan |
| Typ | szybowiec treningowy |
| Konstrukcja | drewniana Górnopłat |
| Załoga | 1 |
| Historia | |
| Data oblotu | 1933 pierwszy egzemplarz powojenny - 16 stycznia 1949 |
| Lata produkcji | 1933-1939 oraz 1948-1956 |
| Wycofanie ze służby | 1965 |
| Egzemplarze | 25 |
| Dane techniczne | |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 15,82 m |
| Wydłużenie | 14,4 |
| Długość | 6,75 m |
| Wysokość | 1,75 m |
| Powierzchnia nośna | 17,40 m² |
| Profil skrzydła | G-535 |
| Masa | |
| Własna | 148 kg |
| Startowa | 225,7 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość minimalna | 44 km/h |
| Prędkość dopuszczalna | 140 km/h |
| Prędkość min. opadania | 0,8/58km/h |
| Doskonałość max. | 19,64 |
| Dane operacyjne | |
| Użytkownicy | |
| Polska | |
IS-B Komar - polski, jednomiejscowy, szybowiec treningowy konstrukcji drewnianej. Zaprojektowany w Instytucie Szybownictwa w Bielsku-Białej.
Spis treści |
Historia konstrukcji Komara sięga lat trzydziestych okresu międzywojennego. Wówczas w następstwie szybko rozwijającego się polskiego szybownictwa, zbudowano dwa szybowce (z przeznaczeniem na loty wyczynowe) ITS-II i CW-5. Konstrukcje te, ze względu na słabe osiągi okazały się nieudane. Z powodu zapotrzebowania na szybowce treningowo-wyczynowe, w 1932-1933 został zaprojektowany przez Antoniego Kocjana prototyp SP-090, którego nazwano Komar. Pierwszy egzemplarz Komara został wyprodukowany w Warsztatach Szybowcowych w Warszawie. Oblatany w 1933 przez Szczepana Grzeszczyka. Do wojny zbudowano ponad 80 sztuk Komara, żaden egzemplarz nie przetrwał wojny. Pozostała tylko dokumentacja konstrukcyjna, którą zachowała żona konstruktora Elżbieta Kocjanowa[1].
Po wojnie w 1947 w Instytucie Szybownictwa w Bielsku-Białej powstała zmodyfikowana konstrukcja Komara. Modyfikacja została przeprowadzona przez inż. Mariana Wasilewskiego, który na podstawie zachowanych przez Elżbietę Kocjanową dokumentów konstrukcyjnych szybowca, dopracował konstrukcję, która spełniała ówczesne wymagania. Pierwszy egzemplarz Komara 48 o numerze SP-732 nr. fabryczny 039, został oblatany przez Piotra Mynarskiego 16 stycznia 1949[1]. W 1948 wyprodukowano 5 szt. Komara 48 a w 1949 20 szt. Komara 49. Szybowce były używane w aeroklubach do 1965. Jeden egzemplarz Komara 49 o numerze rejestracyjnym SP-985 prezentowany jest w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie.
Drewniana, kadłub szybowca pokryty jest sklejką. Skrzydło dwudzielne pokryte sklejką. Usterzenie jednodźwigarowe konstrukcji drewnianej usytuowane w kadłubie na stalowej rurze. Keson obity sklejką. W powojennym wyposażeniu szybowca zestaw przyrządów składał się z; prędkościomierza, wariometru i wysokościomierza. Zrezygnowano z przedwojennych opcji wyposażenia jak zakrętomierz i busole. Komary 48 wychodziły w kolorach jasnej kawy a Komary 49 w pomarańczowym[1].
