Wojna Rzymu z Celtami miała miejsce w latach 390-387 p.n.e..
Przed rokiem 400 p.n.e. plemiona Celtów, zwanych przez Rzymian Galami opuściły swoje dotychczasowe siedliska nad górnym Renem i Dunajem i powędrowały na południe. Po dotarciu w okolice górnej Italii plemiona osiedliły się w okolicy równin nad Padem.
W roku 390 p.n.e. pod Clusium doszło do pierwszego starcia z siłami rzymskimi. Wojna z Celtami przybrała dla Rzymu bardzo zły obrót, po tym jak ich armia została unicestwiona w bitwie pod Allią. Celtowie dowodzeni przez księcia Brennusa zdobyli Rzym, paląc go doszczętnie i oblegając Kapitol. Zmęczeni i zdesperowani Rzymianie zdecydowali zapłacić Celtom okup w wysokości tysiąca funtów złota. Gdy trybun, widząc, że odważniki zostały sfałszowane, ośmielił się zaprotestować, Gall rzucił dodatkowo jeszcze miecz na szalę wagi, krzycząc Vae victis! – Biada zwyciężonym!. Transakcja nie doszła jednak do skutku, gdyż pojawił się na miejscu wybrany wcześniej dyktator Marek Furiusz Kamillus, który nie uznał jej ważności i wypędził wrogów z Rzymu[1].
Zdarzenie to zwane jest w rzymskich kronikach jako Katastrofa Galijska.