Ida — żeńskie imię germańskie o dyskusyjnej etymologii, notowane w Polsce od 1265 roku[1] w formach Ida i Hida, ze zdrobnieniami Idka, Idźka, Hidka. Stanowi formę skróconą od germańskich imion złożonych z pierwszym członem Id-, takich jak Ideburga bądź Iduberga (człon ów jest związany ze stnord. idh — "działalność", stang. idig — "pilny"), lub też z pierwszym członem Hid- < Hild- ("walka, bitwa"; zanik h w nagłosie wynikałby z wpływów romańskich)[2].
Nazwa osobowa Ida bywa wywodzona także ze stsas. idis, stwniem. itis — "istota kobiecości"[3] (tłumaczone też jako "wieszczka, jasnowidząca")[1], por. także angsas. ides i stnord. dis — "kobieta, dziewica"[3]. Trzecią hipotezą jest pochodzenie Idy od imion dwuczłonowych, u których podstawą do skrócenia stawał się człon drugi, takich jak Adelajda. Kolejnym wyjaśnieniem jest związek ze stang. pierwszym członem imion złożonych Ead- (por. Edward, Edyta) — w takim razie Ida oznaczałaby "ciesząca się pomyślnością, bogata, błogosławiona"[1].
Forma Ita stanowi oboczną formę Idy, jakkolwiek może także być zdrobnieniem od Judyty[4].
Spis treści |
|
||||||||||||||