Ida Fink (hebr. אידה פינק; ur. 1 listopada 1921 w Zbarażu, zm. 27 września 2011 w Tel Awiwie[1]) – polskojęzyczna pisarka pochodzenia żydowskiego. Od 1957 roku mieszkała w Izraelu.
Spis treści |
Urodziła się w Zbarażu na terenie ówczesnej II Rzeczypospolitej w rodzinie żydowskiej. Jej ojciec był lekarzem, a matka nauczycielką. Była studentką muzyki w Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie. Po ataku III Rzeszy na Związek Radziecki w 1941 trafiła wraz z rodzicami i siostrą do zbaraskiego getta. W 1942 wraz z siostrą uciekła z getta i do wyzwolenia ukrywała się po aryjskiej stronie.
Po zakończeniu II wojny światowej zamieszkała w Polsce, wyszła za mąż i urodziła córkę. W 1957 wyemigrowała do Izraela i osiadła w Cholonie. Pracowała m.in. w bibliotece muzycznej oraz w dziale gromadzenia świadectw w Instytucie Yad Vashem. Mieszkała wraz z siostrą w Ramat Aviv, dzielnicy Tel Awiwu. Była członkiem Związku Autorów Piszących po Polsku w Izraelu.
Ida Fink zaczęła publikować swoje utwory w 1971. W swojej twórczości zajmowała się przede wszystkim tematyką Holokaustu. Jej utwory są tłumaczone na liczne języki, m.in. angielski, duński, francuski, hebrajski, holenderski, niemiecki, norweski i włoski. Jej opowiadanie pt. "Zabawa w klucz" znalazło się w arkuszu rozszerzonym na maturze z języka polskiego w 2005, zaś opowiadanie "Przed lustrem" - w 2012.
Opublikowała:
Ida Fink za swoją twórczość otrzymała wiele nagród. W 1985 została wyróżniona holenderską nagrodą literacką im. Anny Frank i włoską im. Alberto Moravii. W 2008 otrzymała Izraelską Nagrodę Literacką[2].