Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Ignacy Marceli Kruszewski (ur. 6 stycznia 1799 woj. kaliskie - zm. 25 grudnia 1879 Gogołów) – polski generał, belgijski generał brygady. Bohater narodowy obu krajów.
Wychowanek Korpusu Kadetów w Kaliszu. Od 1820 w armii Królestwa Polskiego, m. in. adiutant gen. Z. Kurnatowskiego. W powstaniu listopadowym adiutant Naczelnego Wodza, uczestnik znaczących bitew. W ostatniej fazie powstania pułkownik i dowódca Brygady Piechoty w Korpusie gen. Girolamo Ramorino. Przeszedł z nim kordon austriacki i później emigrował na zachodzie. Od 1832 w służbie belgijskiej. Położył duże zasługi przy organizacji nowo powstającej armii. Generał z 1842. Typowany na dowódcę powstania w 1848 w Wielkopolsce. Po zapoznaniu się ze stanem przygotowań odmówił przyjęcia funkcji. Pod naciskiem Prus i Rosji zdymisjonowany w 1852 za popieranie i propagandę spraw polskich. Powrócił do kraju.
W 1863 mianowany przez Rząd Narodowy Naczelnym Wodzem sił powstańczych. Nominacji nie przyjął, mimo to aresztowany przez Austriaków w Krakowie i wydalony z granic Austro-Węgier.
Powrócił do kraju dzięki wstawiennictwu króla Belgii Leopolda I i zamieszkał w Gogołowie.
W wiele lat po zakończeniu służby w dowód uznania zasług otrzymał od władz Belgii wysokie odznaczenie państwowe.
Autor „Pamiętników z wojny 1830-31” wydanych w 1890 (kopia cyfrowa).
18 stycznia 1842 roku w Otorowie poślubił Eufrozynę Moszczeńską herbu Nałęcz, córkę Michała i Febronii z Szołajskich[1].
H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1998.
